Κι αφού είναι αναπόφευκτο να πληγωθείς, διάλεξε κάποιον που να αξίζει τον κόπο!

Γράφει η Αφροδίτη Ιωάννου Είχες δίκιο λοιπόν. Πάντα κάποιος θα πληγωθεί, μα είναι αναπόφευκτο. Μα μπορείς να διαλέξεις το άτομο για το οποίο αξίζει να πληγωθείς. Κι αν αξίζει πραγματικά αυτό είναι μια πολύ καλή εμπειρία μέσα από την οποία θα μάθεις να σε ...
Continue reading

Για σένα, δε φοβήθηκα να με ξοδέψω μία νύχτα για δύο ζωές…

Γράφει η Λητώ Το εσωτερικό μου κοίταγμα μου δείχνει το βλέμμα σου, σε όλες του τις εκφράσεις. Αυτές που με εξορίζουν στις αναμονές και τις άλλες που με απογειώνουν σε ουρανούς ολοστρόγγυλους για μας φτιαγμένους μόνο. Εκεί που το γέλιο σου τσακίζει κάθε νο...
Continue reading

Θα σε προσέχω, κι ας χωριστήκαμε για πάντα..

Γράφει η Cookie Dough Θα σε θυμάμαι. Όμορφο, γλυκό, ευγενικό. Σαν την αγάπη μας. Την αγάπη αυτή που διαλύθηκε, που έσπασε σε χίλια κομμάτια.. Θα σε μυρίζω, παντού πάνω μου, στο δέρμα, στα ρούχα, στο κρεβάτι, στην αγκαλιά μου.. Θα σε βλέπω. Παντού μπροστ...
Continue reading

Τα μόνα όνειρα που φοβάμαι είναι αυτά που δεν ορίζω εγώ

Γράφει η Γεωργία Τζανάκη Είμαι ξαπλωμένη δίπλα του και ας μην είναι εδώ, έχω τα μάτια μου ανοιχτά και όμως ονειρεύομαι. Ακροβατώ στο όνειρο και στην πραγματικότητα και είναι τόσο ζωντανό! Μυρίζω το άρωμα του, νιώθω την ζεστασιά του και ναι, τον αγγίζω! Θα ...
Continue reading

Τους αγαπάει η νύχτα τους ερωτευμένους, μη φοβάσαι.

Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής Αγάπη μου, απόψε είναι η τελευταία φορά που σου γράψω. Μη με ρωτήσεις γιατί, αλλά είναι η τελευταία φορά... Δε νιώθω γενναίος πια. Τα δάχτυλά μου είναι περασμένα πίσω από το κεφάλι μου και σφίγγομαι για να μη λυθώ στο κλάμα. Μ...
Continue reading

Το θέλω ή η άρνησή του έχει μεγαλύτερη δύναμη τελικά;

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου ΘΕΛΩ! Αναρωτιέμαι αν υπάρχει ισχυρότερη λέξη απ' αυτήν και καταλήγω σε μιαν άρνηση εξίσου ισχυρή. ΔΕΝ υπάρχει. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι που θέλουν κι άνθρωποι που δε θέλουν. Υπάρχω εγώ που σε θέλω κι υπάρχεις κι εσύ που δε με...
Continue reading

Μια βόλτα ακόμα στα μέρη σου, μαμά..

Κάπου στο δρόμο κάποτε, κάπου στο δρόμο ξανά… Κεφαλλονιά, Νοέμβριος 2017 Αγαπητέ μου αναγνώστη… Μια ζωή ήμουν στους δρόμους, σαν τους νομάδες, κι ακόμα είμαι. Αυτό το ταξίδι όμως είναι διαφορετικό. Είχα εφτά χρόνια να πάω στο νησί της μάνας, στη μισή πα...
Continue reading

“Νενικήκαμεν!” κι ετούτο το όνειρο φίλε μου!

Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Έχω ένα φίλο. Τον λένε Ξένιο. Ο Ξένιος έχει έναν μακροσκελή κατάλογο ονείρων, τον οποίο και επικαιροποιεί σε τακτική βάση, προσθέτοντας έτσι πυρίτιδα στο κανόνι των επιθυμιών του. Του αρέσει να μιλάει πιο πολύ με πράξεις παρά με λ...
Continue reading

Πήγαινε κόντρα σε όλους κι όλα για να ξαναβρεις την ψυχή σου, ρε άνθρωπε!

Γράφει ο Γιώργος Γαλάνης Σήμερα, δεν θα μιλήσουμε για έρωτα, δεν θα μιλήσουμε για αγάπη! Σήμερα θα μιλήσουμε για σένα άνθρωπε! Θα μιλήσουμε για την κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και για τα ταραγμένα μυαλά που επικρατούν γύρω μας. Κοινωνικά και ψυχικά...
Continue reading

Μην κουραστείς από τις πληγές που άφησαν όσες πέρασαν. 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Ώπα. Μισό βήμα πίσω. Μην προχωρήσεις ούτε βήμα πριν διαβάσεις τις οδηγίες επιβίωσης. Εδώ, εγώ, είμαι σπασμένος. Μπορεί να το πεις και κατεστραμμένος. Κάθε πρωί που ξημερώνει προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου. Προσπαθώ να μην φ...
Continue reading

Άλλο το να σε διεκδικώ, άλλο το να σε παρακαλώ.. μην μπερδεύεσαι!

Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης "Αγάπη και έρωτας είναι μια διεκδίκηση, όχι μια κατάκτηση." Κική Δημουλά. Εγώ θα σε αγαπώ, θα σε ερωτεύομαι κάθε μέρα, θα σε διεκδικώ ακόμα κι όταν σε έχω. Εγώ θα σε φροντίζω, θα σε νοιάζομαι και θα γίνομαι το λιμάνι για ...
Continue reading

Αν δεν διψάς για έρωτα, μην μου χτυπάς την πόρτα..

Γράφει ο Παντελής Χατζηκυριάκου Και κάπως έτσι χτύπησες την λάθος πόρτα. Μια βαριά σιδερένια πόρτα που ξέμεινε σφραγισμένη από καιρό. Αλήθεια, ανάμεσα σε τόσες άλλες, αυτή βρήκες να χτυπήσεις; Τι σου κίνησε την περιέργεια; Η κατάμαυρη σκουριασμένη της όψη,...
Continue reading
Load More

Editorial

Δεν σε εκδικείται η φύση ρε άνθρωπε..

Δεν σε εκδικείται η φύση ρε άνθρωπε..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είμαι από εκείνους που λατρεύουν τη βροχή. Που την ψάχνουν για να χορέψουν μαζί της εκείνο το ρυθμικό χορό που στήνει μόνο για δυο. Κι όμως, τούτη η βροχή, έγινε εφιάλτης. Έγινε κόμπος στο λαιμό. Έγινε πόνος. Δεν είναι η φύση...
Κάποιοι άντρες, αγαπούν και αγκαλιάζουν με τις πράξεις τους.

Κάποιοι άντρες, αγαπούν και αγκαλιάζουν με τις πράξεις τους.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Έρχονται κάποιοι άνθρωποι στην ζωή σου, αθόρυβα, ξαφνικά, ήρεμα. Έρχονται χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς μεγάλα λόγια. Ή μάλλον, να στο πω πιο σωστά. Χωρίς καθόλου λόγια. Κουβαλάνε τις ρωγμές τους, φοράνε τα σημάδια τους και δ...
Το “παρακάτω” θα σε βρεί όπου και να σαι…

Το “παρακάτω” θα σε βρεί όπου και να σαι…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είναι μέρες τώρα που γύρω μου ακούω διάφορους ανθρώπους να ψάχνουν το "παρακάτω" στη ζωή τους. Παρακάτω ο ένας, παρακάτω η άλλη, παρακάτω κι ένας τρίτος, κι όλοι μαζεμένοι στο ίδιο σημείο με το βλέμμα χαμένο σε μια κατεύθυνση που...
Ουδείς αναντικατάστατος για σένα, εκτός από τον εαυτό σου!

Ουδείς αναντικατάστατος για σένα, εκτός από τον εαυτό σου!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Άκου ρε φίλη, Ξέρω πως τον αγαπάς. Ξέρω πως για εκείνον θα θυσίαζες πολλά. Ξέρω πως είσαι τόσο δυνατή, που μπορείς ακόμα και να αγαπάς για δυο. Όμως θέλω να σου πω, πως αν η αγάπη, ο ερωτας, το πάθος, ο πόθος, η επιθυμία, δεν ...
Οι μεγαλύτερες αλλαγές της ζωής, έγιναν αθόρυβα!

Οι μεγαλύτερες αλλαγές της ζωής, έγιναν αθόρυβα!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Τις μεγαλύτερες αλλαγές της ζωής σου, δεν τις συζήτησες με κανέναν. Δεν τις ανακοίνωσες, δεν τις φώναξες, δεν τις παρουσίασες και το κυριότερο δεν τις διαφήμισες. Έγιναν μέσα από μια έκρηξή σου, την πιο ανύποπτη στιγμή, που ήταν...
Load More

Featured

Για σένα, δε φοβήθηκα να με ξοδέψω μία νύχτα για δύο ζωές…

Γράφει η Λητώ Το εσωτερικό μου κοίταγμα μου δείχνει το βλέμμα σου, σε όλες του τις εκφράσεις. Αυτές που με εξορίζουν στις αναμονές και τις άλλες που με απογειώνουν σε ουρανούς ολοστρόγγυλους για μας φτιαγμένους μόνο. Εκεί που το γέλιο σου τσακίζει κάθε νο...
Continue reading

Serendipity

Δεν σε εκδικείται η φύση ρε άνθρωπε..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είμαι από εκείνους που λατρεύουν τη βροχή. Που την ψάχνουν για να χορέψουν μαζί της εκείνο το ρυθμικό χορό που στήνει μόνο για δυο. Κι όμως, τούτη η βροχή, έγινε εφιάλτης. Έγινε κόμπος στο λαιμό. Έγινε πόνος. Δεν είναι η φύση...
Continue reading