Ο πόνος, έρχεται να σου θυμίσει, πως είσαι άνθρωπος..

Γράφει η Νέλλη Μωραϊτη Καθισμένος στις όχθες κάποιου ποταμού είδες τη ζωή να τρέχει σαν νερό μπροστά σου. Όσα έφυγαν, δε γυρίζουν πίσω όσα τόλμησες και τελικά έχασες, θυμάσαι με αγάπη, όσα δείλιασες, αυτά σε θλίβουν. Και όσα δε ζήσαμε, αυτά μας ανήκουν, ό...
Continue reading

Κάθε άνθρωπος που θα περάσει απ’ τη ζωή σου, είναι ή δώρο ή μάθημα..

Γράφει η Κέλλυ Σεφέρου Δεν ξέρω γιατί και ίσως δεν θα καταλάβω και ποτέ. 'Ισως έτσι απλά να σταματάνε οι άνθρωποι να φέρονται ανθρώπινα απέναντι μας. 'Ισως να φταίω και εγώ. Σίγουρα φτάιω και εγώ που στην προσπάθεια μου να αναζητήσω την αλήθεια, την αγάπη κ...
Continue reading

Μια αληθινή αγκαλιά σου να χα μόνο..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Μια φορά να με κράταγες αθώα και ειλικρινά μες στην αγκαλιά σου. Έτσι, για να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς σου και να μπορέσω να νιώσω την ασφάλεια που δεν ένιωσα ποτέ. Το χω απωθημένο αυτό. Μια φωνή που να αναζητά τη φωνή μου,...
Continue reading

Ο χαμένος, τα παίρνει όλα.

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Την μπάνκα την τινάζει στον αέρα εκείνος που τολμάει να τζογάρει τα ρέστα του στ’ όνειρο. Αυτός που έχει μια παράλογη πίστη στους ανθρώπους και τη ψυχή του την κρατάει πεισματικά λευκή, πολεμώντας τον πειρασμό του. Α ναι, μαντεύω ...
Continue reading

Τον πολυτιμότερο χρόνο, τον χρωστάς στον εαυτό σου..

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Έχεις σκεφτεί ποτέ πόσο χρόνο χρειάζεσαι με τον εαυτό σου; Λένε πως για να τα έχεις καλά με τους ανθρώπους δίπλα σου, πρέπει πρώτα να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Έχεις κάτσει ποτέ μόνος μαζί του για να βρεις πράγματα που ...
Continue reading

Μη φοβάσαι, το πρωί δεν θα θυμάμαι τίποτα.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Δεν σου ζήτησα πολλά, μόνο να έρθεις μια μέρα χωρίς λόγο. Να χτυπήσεις την πόρτα και να μείνεις, να μην το βάλεις στα πόδια. Δεν θα πούμε πολλά, ίσως και τίποτα. Μια αγκαλιά, ένα φιλί κι ένα ψέμα είναι ότι χρειάζεται η στιγμή...
Continue reading

Έμαθα να μην φοβάμαι, να μην τρομάζω και να προχωρώ..

Γράφει ο Γιώργος Γαλάνης Χαλάνδρι - Πειραιάς, η κίνηση απίστευτη και η διαδρομή μια ώρα. Κόσμος θυμωμένος να μπλέκεται σε καυγάδες, να βρίζει να φωνάζει χωρίς νόημα. Άγχος παντού και η ρουτίνα να κινείται καθημερινά σε ρυθμούς fast forward. Διαλυμένος ψυχολ...
Continue reading

Θέλω το εδώ και το τώρα, ή τίποτα! Τολμάς;

Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Δεν θέλω να κάνω άλλο υπομονή! Θέλω το εδώ και το τώρα. Δεν θέλω να περιμένω να συνέλθεις από το τελευταίο σου στραπάτσο, δεν θέλω να αφήσω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του, δεν θέλω να περιμένω τη ζωή και τη μοίρα να τακτο...
Continue reading

Πες μου ξανά εκείνο το παραμύθι, ότι σου λειψα πολύ..

Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη Πάμε άλλη μια φορά; Εσύ θα μου πεις εκείνο το ψέμα, το γνωστό ότι σου έλλειψα πολύ κι εγώ θα κάνω ότι σε πιστεύω. Θα ανταλλάξουμε όρκους και φιλιά λίγο πριν γίνουμε ένα. Εσύ θα με κρατήσεις αγκαλιά, σφιχτά, τάχα πως σε νοιάζει ...
Continue reading

Μπλέξαμε.. και τα ονομάσαμε όλα “αγάπη”!

Του Συγγραφέα, Δημήτρη Νομικού Μπλέξαμε τους πόθους μας, τα αγέννητα επιθυμώ μας, τις καταξιώσεις μας και τα προσδοκώ μας και τα βαφτίσαμε όλα με το όνομα αγάπη. Όμως καρδιά μου, την αγάπη ποτέ ούτε καν που την πλησίασες. Γι αυτό και στο όνομά της είσαι έτ...
Continue reading

Τα “ναι” σε κάνουν συμπαθή, αλλά τα “όχι” σου χτίζουν χαρακτήρα..

Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας Ας πάρουμε πρώτα το παράδειγμα ανάποδα: Αν δεν μπορείς να πεις όχι, σημαίνει ότι όλο λες ναι (!), σημαίνει ότι δεν μπορείς να χαλάσεις χατίρι, να αρνηθείς μια χάρη ή μια βοήθεια, ακόμη και αν χρειαστεί να δώσεις από το υστέρημά σο...
Continue reading

Εδώ, δεν περνάει το γκρίζο σου φίλε!

Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Ο φίλος μου ήταν ξεκάθαρος - οι γκρίζοι άνθρωποι είναι τοξικοί για τη ψυχοσύνθεσή μας. Κι όμως, μέσα στα χρόνια συναντήσαμε πολλούς από αυτούς. Με κάποιους συναναστραφήκαμε πολύ, με αλλους λιγότερο. Ορισμένοι ήρθαν κι έφυγαν αμέσω...
Continue reading
Load More

Editorial

Η θάλασσα ξέρει να μετατρέπει τον πόνο σου, σε ηρεμία και γαλήνη. 

Η θάλασσα ξέρει να μετατρέπει τον πόνο σου, σε ηρεμία και γαλήνη. 

Γράφει ο Libertatem ExAnimo Μια φορά με ρώτησες, τι είναι η θάλασσα για μένα. Σήμερα που βρίσκομαι μπροστά της, θα σου μιλήσω γι'αυτή. Είναι η χαρά κι ο πόνος μου. Το δάκρυ και το χαμόγελό μου. Αγαπάω το βαθύ γαλάζιο της και τη φωνή της. Χρώμα, βαθύ γα...
Ο σωστός χρόνος κι η σωστή στιγμή, δεν θα υπάρξουν ποτέ. Ζήσε το τώρα και κάντο να αξίζει.

Ο σωστός χρόνος κι η σωστή στιγμή, δεν θα υπάρξουν ποτέ. Ζήσε το τώρα και κάντο να αξίζει.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου "Δεν ήταν η στιγμή μας". "Ο χρόνος δεν είναι ο σωστός" "Κάποτε θα το ζήσουμε, αλλά τώρα είναι αδύνατον" Κάθε μια από αυτές τις φράσεις, τις έχουμε πει ή ακούσει επανειλημμένα. Κάθε φορά που τις ακούμε, αντιλαμβανόμαστε το ψέ...
Αγάπη λέει, έρωτας λέει, καψούρα λέει, ΑΕΚ λέω.

Αγάπη λέει, έρωτας λέει, καψούρα λέει, ΑΕΚ λέω.

Αγάπη λέει, έρωτας λέει, καψουρα λέει! Τι... χωρίς αντάλλαγμα;! Ναι ρε γατάκι έτσι λέω και δεν το λέω μόνο, αλλα το εννοώ και το νιώθω. Χωρίς αντάλλαγμα, σωστά γατάκι όπως το είπες, χωρίς αντάλλαγμα. Και για να το πούμε πιο σωστά, xωρίς την έννοια του αντα...
Για εκείνο το κορίτσι, με τις καταιγίδες στα μάτια και τις λιακάδες στην ψυχή..

Για εκείνο το κορίτσι, με τις καταιγίδες στα μάτια και τις λιακάδες στην ψυχή..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είναι ένα κορίτσι που δεν χαμογελάει εύκολα. Δεν είναι δεδομένο το χαμόγελό της κι ούτε πάντα ανοιχτή η αγκαλιά της. Έχει στα μάτια της καταιγίδες αλλά στην ψυχή της κουβαλάει λιακάδες. Είναι εκείνο το κορίτσι που δεν ντύθηκε π...
Η δική μου άνοιξη, μυρίζει παγωτό βανίλια, φράουλες και λεβάντα!

Η δική μου άνοιξη, μυρίζει παγωτό βανίλια, φράουλες και λεβάντα!

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Η άνοιξη έχει τα αρώματα του μικρού χωριού μου και του οργασμού της φύσης,. Η άνοιξη μου μυρίζει χώμα φρεσκοσκαλισμένο και ποτισμένο. Η δική μου άνοιξη έχει το άρωμα των καταπράσινων φυτών που αδημονούν να φωλιάζουν στο υγρό χ...
Load More

Featured

Ο πόνος, έρχεται να σου θυμίσει, πως είσαι άνθρωπος..

Γράφει η Νέλλη Μωραϊτη Καθισμένος στις όχθες κάποιου ποταμού είδες τη ζωή να τρέχει σαν νερό μπροστά σου. Όσα έφυγαν, δε γυρίζουν πίσω όσα τόλμησες και τελικά έχασες, θυμάσαι με αγάπη, όσα δείλιασες, αυτά σε θλίβουν. Και όσα δε ζήσαμε, αυτά μας ανήκουν, ό...
Continue reading

Serendipity

Τόσα ματωμένα παιδιά, τόσες δακρυσμένες μάνες κι ούτε συγγνώμη θεέ;

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Το κόκκινο χώμα ρουφά τον αντίλαλο των ολοφυρμών. Κάποιος διάλεξε να σκοτώσει, μα τούτη τη φορά με στραμμένα πάνω του, τα μάτια των ανθρώπων. Λες δεν είν' αλήθεια, λες ας αλλάξω σελίδα, μα τί να κάμεις έρμε; Όλες οι σελίδες ποτίστ...
Continue reading