Πόσες σιωπές χωράνε στο “σε θέλω” που δεν είπες;

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Όσα δεν είπες, σε πόσες σιωπές άραγε να χωράνε; Ένα "σε θέλω" θα είναι πάντα αρκετό κι ένα "μου λείπεις" ποτέ δε θα περισσεύει. Μία "καλημέρα" θα είναι πάντα ικανή να ομορφύνει τη μέρα και μία "καληνύχτα" ποτέ δε θα θεωρεί τετ...
Continue reading

Έγινε συνήθεια η απουσία σου..

Γράφει η Ελένη Σάββα Σε περίμενα εκείνο το βράδυ. Κι ύστερα νύχτωσε πολύ. Δεν είχες φανεί και γω περίμενα... Περίμενα και το πρωί. Έλεγα δεν γίνεται, θα έρθεις. Θα γυρίσεις πίσω και θα κοιμηθούμε αγκαλιά! Και τελικά πέρασαν πολλά βράδια μ'αυτή την αν...
Continue reading

Για ότι πιστεύεις και ποθείς μέσα σου να μάθεις να προχωράς…

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου «Βλέπεις αυτό το δέντρο;» «Όχι, πού είναι;» «Δυο βήματα μπροστά σου» «Δεν βλέπω καθαρά..» «Κάτσε να πάω δυο βήματα να με δεις..» «Μα έκανες δυο βήματα αλλά το δέντρο δεν το βλέπω» «Κάτσε να κάνω παραπάνω..» «Ούτε και τώρα!» ...
Continue reading

Χαμογέλα πλατιά και γύρνα τη σελίδα της ζωής!

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Σε βλέπω! Σε παρακολουθώ! Έχεις πια κουρνιάσει στη γωνιά σου. Έχεις σωπάσει. Έχεις φαινομενικά γαληνέψει! Ευθύνεται η θάλασσα που πνίγει στον βυθό της κάθε καημό και ξεπλένει κάθε δάκρυ; Μήπως ο Αύγουστος - ο βασιλιάς της ξενοιασ...
Continue reading

Μα δεν θα γλυτώσει μάτια μου, ο ένας από τον άλλο..

Γράφει η Λιάνα Είναι μερικές φορές που νιώθω πως δεν μπορούμε ποτέ να χορτάσουμε ο ένας τον άλλον. Και βρίσκουμε τόσες δικαιολογίες για να είμαστε σε επικοινωνία. Από τον πρωϊνό καφέ, μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα, μαζί. Με συζητήσεις, ασυναρτησίες, χαρές, λύπες...
Continue reading

Άλλη μια μέρα, που σκέφτηκα το χρώμα των ματιών σου..

Γράφει η Ειρήνη Τσικρίκα Μου αρέσει στη ζωή μου να είμαι όσο πιο ευθύς γίνεται. Μου αρέσει επίσης να στέλνω ανόητα, απερίσκεπτα, αγαπησιάρικα μηνύματα σε άκυρες στιγμές μέσα στη μέρα. Μου αρέσει να λατρεύω το άτομο που έχω στο πλευρό μου. Και να του λέ...
Continue reading

Ο κόσμος του τα μάτια της, εκεί που φωλιάζει η ζωή.

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Δεν ήξερε, τί ήταν πιο εύκολο γι' αυτήν. Να του χάρισει δύο φιλιά; Δύο παιδιά; Ή να κόβει κάθε μέρα γι' αυτόν ένα λουλούδι; Μα τα φιλιά της είναι φωτιά. Σε καίνε, πριν καν σε αγγίξουν. Μοιάζουν με δυνατή φωτιά. Είναι ανταρα β...
Continue reading

Κι αν δεν είσαι τέλειος, είσαι αληθινός, κι αυτό μου φτάνει!

Γράφει η Ιωάννα Ντρε Το ξέρουμε καλά και οι δύο, δεν είμαστε τέλειοι. Κανένας δεν είναι εξάλλου. Αλλά μέσα σε αυτό το μπούγιο ψεύτικων ανθρώπων πιστεύω υπάρχουν και αληθινοί. Να είναι άνθρωποι με αισθήματα. Ντόμπροι και ξηγημένοι, όχι απέναντι στους άλλους ...
Continue reading

Μια παραλίγο ζωή, έφευγε απ’ τα χέρια μου..

Γράφει η Μαρίσα Παππά Προσπάθησα να ανέβω στο υψηλότερο σημείο όπου ήταν η ψυχή μου. Ανέβηκα εκεί ψηλά και αυτό που αντίκρισα με ταρακούνησε συθέμελα. Είδα την ψυχή μου μαυρισμένη, μέσα στην σκόνη, βρώμικη και αποσυνδεδεμένη από το υπόλοιπο σώμα μου, δεν ...
Continue reading

Η πιο σκληρή μάχη, είναι αυτή με τον εαυτό σου..

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Ήταν τόσο δυνατό το συναίσθημα στην ζωή μου, που πάντα με κρατούσε στάσιμη, λιμνάζουσα σε καίριες καταστάσεις. Σε ανύπαρκτα τερτίπια του γαμημένου μου μυαλού. Μα όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα οι πιο ουσιαστικές και πιο δημιουργικέ...
Continue reading

Σε ένα “μου λείπεις”, όλα τα ανείπωτα συναισθήματα..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πώς δυο λέξεις μπορεί να κρύβουν όλα τα "σε αγαπάω"; Πώς δυο λέξεις μπορεί να κρύβουν όλα τα αισθήματα, τα συναισθήματα, όλα τα εσώψυχά και τα καλά κρυμμένα θέλω σου; Ξέρεις, αυτά τα θέλω που ούτε στον εαυτό σ...
Continue reading

Στο γέλιο σου, μένουν όλοι. Στο δάκρυ σου, όποιος αξίζει.

Γράφει η Λένα Μπατσκίνη Πλησιάζεις! Λίγο λίγο έρχεσαι πιο κοντά σε μένα. Και να πω πως δεν το θέλω; Πως δεν το περιμένω; Μα κάτι με κρατάει. Μη φοβάσαι, δεν φταις εσύ. Είναι που τρέμω τα λόγια! Μα πιο πολύ είναι που τρέμω την ορμητικότητα σου, που όμως τόσο...
Continue reading
Load More

Editorial

Εκείνοι οι γενναίοι, που δίνουν ραντεβού στο μηχάνημα της αιμοκάθαρσης..

Εκείνοι οι γενναίοι, που δίνουν ραντεβού στο μηχάνημα της αιμοκάθαρσης..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου «Μην πιεις πολλά υγρά, όχι πάνω από μισό λίτρο την ημέρα, θα κουραστεί η καρδιά σου» «Μην τρως γαλακτοκομικά» «Απαγορεύονται τα ψάρια» «Απαγορεύονται τα φρούτα και τα λαχανικά» Αν δεν έχεις ακούσει καμία από αυτές τις φράσεις,...
Δεν θα με κάνεις μικρούλα για να χωρώ στην λύπη σου..

Δεν θα με κάνεις μικρούλα για να χωρώ στην λύπη σου..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είναι στενή αυτή η ζωή και δεν μου κάνει. Κι όχι, δεν θα μπω στα μέτρα σου ρε! Θα σε ξηλώσω. Κομμάτια θα σε κάνω και παλιοκούβαρα. Θα τα σκορπίσω γύρω μου κι ότι μείνει. Μ' ότι μείνει, θα την ράψω την φορεσιά μου. Στα χρώματα ...
Φεύγω Ελλάδα, και εσύ απλά μου λες αντίο.

Φεύγω Ελλάδα, και εσύ απλά μου λες αντίο.

Γράφει ο Libertatem ExAnimo Μια φορά και ένα καιρό ο λαός ήταν ενωμένος και όσοι τολμούσαν να τους πάρουν την εξουσία του εαυτού τους και της χώρας τους, τους διέλυαν. Μια φορά και ένα καιρό.... Μια φορά και ένα καιρό.... Που είσαι Ελλάδα μου, που είσα...
Παρακαλείται ο τελευταίος, να σβήσει τη φλόγα..

Παρακαλείται ο τελευταίος, να σβήσει τη φλόγα..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Και κάπως θες να πεις μια καλημέρα. Παράξενος ο συνδυασμός.. καλή - μέρα. Πώς; Μια γκρι μέρα, μια εκκοφαντικά σιωπηλή μέρα. Άλλη μια εικόνα από φωτιές. Άλλη μια εικόνα των πυροσβεστών - ηρώων. Άλλη μια εικόνα τρομαγμένων ματιών...
Μετά την “στιγμή” σου, ξέρεις τι κρατάς και πού ανήκεις..

Μετά την “στιγμή” σου, ξέρεις τι κρατάς και πού ανήκεις..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Παράξενο πράγμα η "στιγμή". Έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Είναι η μετωπική σου που δεν μπορείς να αποφύγεις. Δεν είναι η αλήθεια σου, είναι η αντοχή σου. Δεν είναι η επιθυμία σου, είναι η ανοχή σου. Δεν είναι η απόφασή σου, ...
Load More

Featured

Πόσες σιωπές χωράνε στο “σε θέλω” που δεν είπες;

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Όσα δεν είπες, σε πόσες σιωπές άραγε να χωράνε; Ένα "σε θέλω" θα είναι πάντα αρκετό κι ένα "μου λείπεις" ποτέ δε θα περισσεύει. Μία "καλημέρα" θα είναι πάντα ικανή να ομορφύνει τη μέρα και μία "καληνύχτα" ποτέ δε θα θεωρεί τετ...
Continue reading

Serendipity

Αλίκη Βουγιουκλάκη : Ο μύθος που δεν ξεπεράστηκε..

Η ζωή για το αστέρι του Ελληνικού κινηματογράφου, δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα εξαρχής. Μένοντας ορφανή από πατέρα, από πολύ μικρή ηλικία, τη φροντίδα της οικογένειας ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα της. Το πάθος της για την τέχνη της Υποκριτικής και το έμφυτ...
Continue reading