Μόνο ένα φιλί μπορεί να αναστήσει το παραμύθι..

Γράφει η Χρυσάνθη Περιστερίδη Μια φορά κι έναν καιρό… ήταν ένα παραμύθι με πριγκίπισσες και βασιλιάδες. Με πολύχρωμα βελούδινα φορέματα και γυάλινα γοβάκια. Με όμορφους πρίγκιπες που το φιλί τους έδινε χρώμα στα χλωμά μάγουλα των κοριτσιών. Και νικούσαν π...
Continue reading

Στον εαυτό μου χρωστάω κάτι καλύτερο από σένα..

Γράφει η Ιωάννα Ντρε Σε άφησα ελεύθερο να διαλέξεις και αποφάσισες ότι η φυγή είναι η καλύτερη απόφαση για σένα. Με άφησες μόνη να κρατάω στην καρδιά μου αναμνήσεις… όνειρα… στιγμές…. Και εκεί που πονούσα και έκλαιγα πάλευα να ξεχάσω, έλεγα δεν αξίζεις. Τα ...
Continue reading

Και τώρα που φεύγω, για πες μου.. ξέρεις να με χάνεις;

Γράφει η Μαρίσα Παππά Άσε με να σε ρωτήσω αν ξέρεις να χάνεις, μάλλον να μου πεις αν ξέρεις να με χάνεις. Τώρα αναρωτιέμαι γιατί μάτωσε η καρδιά σου, δεν καταλαβαίνω. Εσύ δεν ήσουν αυτός που επέλεγες την ασφάλεια μιας τρύπιας αγάπης και υπόσχεσης, εσύ δεν...
Continue reading

Προσδοκίες, να έχεις από τους αληθινούς φίλους..

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Περνάνε τα χρόνια και μετρώ απώλειες ανθρώπων που αγάπησα και εμπιστεύτηκα. Και λυπάμαι γι ακόμη μια φορά, όχι γι αυτά που έδωσα, αλλά γι' αυτά που δεν εκτίμησαν όπως έπρεπε. Λυπάμαι για την σκληρότητα, για τον εγωισμό που κατακλύζε...
Continue reading

Αναρωτιέμαι αν ξέρεις πόσο αλλάζει ο κόσμος με το γέλιο σου.

Γράφει η Jinxie Jinx Χάρηκα τόσο πολύ που έπεσε αυτό το αστέρι. Γέλασε η ψυχή μου! Όλες οι αρνητικές σκέψεις έφυγαν αμέσως. Ίσως γιατί πίστεψα πως η ευχή μου θα βγει αληθινή. Ποτέ δεν ξέρεις! Τα αστέρια κι ο ουρανός, έχουν μια αλλιώτικη δύναμη. Μια όμορφη δύν...
Continue reading

Δεν είναι αδυναμία, το να μην απαντάς σε μια πρόκληση!

Γράφει ο συγγραφέας Δημήτρης Νομίκος Δεν είναι αδυναμία το να μην απαντάς σε μία πρόκληση. Για την ακρίβεια, όταν δεν πετάς πίσω το μπαλάκι που έλαβες δείχνεις με σθένος τη θέση σου, τη στάση σου, την αξιοπρέπειά σου και με την ηρεμία σου δηλώνεις ότι δεν ε...
Continue reading

Μην αναλώνεσαι σε “παιδικούς θυμούς”, κράτα αυτό που έχει αξία!

Γράφει η Μαρίνα Κρητικού Παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μας, ίσως πολλές φορές να διαπιστώσουμε πως το πρόσωπο ενός ενήλικα όταν θυμώνει, "μεταμορφώνεται" στην ίδια παιδική φατσούλα, όπου σε νηπιακή ηλικία μούτρωνε, κατσούφιαζε και έκανε πείσματα μέχρι να...
Continue reading

Κι ό,τι έμεινε από εμάς, είναι μονάχα μια φωτογραφία

Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Ήρθε η ώρα. Έφτασε η στιγμή. Στο επόμενο λεπτό όλα όσα ζήσαμε θα γίνουν ένα με τον άνεμο και θα σκορπίσουν στον ορίζοντα. Στιγμές χαρούμενες και λυπηρές θα γίνουν στάχτη, μακρινό παρελθόν και ανάμνηση. Το ‘’μαζί’’ και το ‘’εμείς’’,...
Continue reading

Σου χάρισα έναν παράδεισο, μα εσύ προτίμησες την κόλαση που ζούσες…

Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου Είχα πιστέψει πως τελείωσα οριστικά μαζί σου. Ήμουν σχεδόν σίγουρη πως δεν θα ξαναέγραφα ποτέ για σένα. Νόμιζα πως είχα κλείσει για τα καλά την πόρτα στο παρελθόν, αφήνοντάς σε έξω απ' τη ζωή μου. Κατάφερα και να σε συγχωρήσω για ό...
Continue reading

Η ζωή σε ταρακουνάει, με έναν έρωτα ή με ένα θάνατο.

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Και ξαφνικά κρύο. Πολύ. Μέσα στον Ιούλη. Κάπως έτσι πρέπει να είναι, όταν καλείσαι να συνειδητοποιήσεις πως είσαι πραγματικά. Μόνη πραγματικά. Εσύ κι η φωνή μέσα σου. Με την τελεία που άγαρμπα έβαλες λίγο πριν. Γέμισε τελείες...
Continue reading

Της αρκεί η αλήθεια της, γι’αυτό δεν συμβιβάστηκε ποτέ..

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Γεννήθηκε σε λάθος εποχή. Γεννήθηκε στην εποχή της επιφάνειας και του "φαίνεσθαι" και εκείνη είναι για το βάθος και το "είναι". Γεννήθηκε στην εποχή της ξεπέτας και του εύκολου, ενώ εκείνη είναι για τα μόνιμα και τα δύσκολα. Έχει ...
Continue reading

Αν ήμουν ξανά 18..Θα ήξερα πως η ζωή είναι ωραία, αλλά μικρή για να τη ζεις με όρους και ρήτρες.

Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Κοιτάζω τους νέους γύρω μου. Τους σημερινούς έφηβους, εκεί γύρω στα 18, που μέσα τους βράζει το καζάνι της ζωής. Καθημερινά συναναστρέφομαι μαζί τους, τους συναντώ στη δουλειά μου και, πολλοί από αυτούς, αποτελούν σημαντικό κομ...
Continue reading
Load More

Editorial

Μετά την “στιγμή” σου, ξέρεις τι κρατάς και πού ανήκεις..

Μετά την “στιγμή” σου, ξέρεις τι κρατάς και πού ανήκεις..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Παράξενο πράγμα η "στιγμή". Έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Είναι η μετωπική σου που δεν μπορείς να αποφύγεις. Δεν είναι η αλήθεια σου, είναι η αντοχή σου. Δεν είναι η επιθυμία σου, είναι η ανοχή σου. Δεν είναι η απόφασή σου, ...
Θάλασσά μου, λύτρωσή μου.

Θάλασσά μου, λύτρωσή μου.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Και να που βρέθηκα ξανά εδώ. Να σε αγγίζω σιγά σιγά σαν να φοβάμαι μην σε πληγώσω. Σαν να ξέρω κάθε σημάδι σου, κάθε ρωγμή σου και να φοβάμαι πού θα σε αγγίξω. Στέκομαι μπροστά σου. Παίρνω την πιο βαθιά ανάσα μου και κλείνω μέσα μ...
«Τι ανάγκη έχεις εσύ..» σου είπαν μια μέρα..

«Τι ανάγκη έχεις εσύ..» σου είπαν μια μέρα..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου «Τι ανάγκη έχεις εσύ..» Μαγική φράση. Υπέροχη. Μέσα σε τέσσερις λέξεις, η απαξίωση μιας ολόκληρης ζωής. Γιατί αν τα βιώματά σου δεν τα έκανες παντιέρα για να σε λυπηθούν, αν δεν άφησες την κλειδαρότρυπα ανοιχτή να μπορεί να κο...
Σημαδεμένες ψυχές, όμορφες ψυχές..

Σημαδεμένες ψυχές, όμορφες ψυχές..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κυκλοφορούν ανάμεσά μας, κάποιοι άνθρωποι που η ζωή τους σημάδεψε νωρίς. Δεν τους έκανε άφθαρτους, δεν τους έκανε άτρωτους. Τους έκανε όμως δυνατούς. Τόσο δυνατούς που να αντέχουν τα χτυπήματα και να λένε, "ρίξε λίγο ακόμα". Τ...
Μη φοβηθείς να αγαπήσεις το λάθος άνθρωπο..

Μη φοβηθείς να αγαπήσεις το λάθος άνθρωπο..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μη φοβηθείς την αγάπη! Ούτε και τη μοναξιά μη φοβηθείς! Μη φοβηθείς να αγαπήσεις ακόμα και το λάθος άνθρωπο. Δεν πειράζει! Οι πιο μεγάλες αγάπες ήταν οι "αταίριαστες", οι "δύσκολες", εκεί που δεν είχε κανείς από τους δυο λόγο ν...
Load More

Featured

Μόνο ένα φιλί μπορεί να αναστήσει το παραμύθι..

Γράφει η Χρυσάνθη Περιστερίδη Μια φορά κι έναν καιρό… ήταν ένα παραμύθι με πριγκίπισσες και βασιλιάδες. Με πολύχρωμα βελούδινα φορέματα και γυάλινα γοβάκια. Με όμορφους πρίγκιπες που το φιλί τους έδινε χρώμα στα χλωμά μάγουλα των κοριτσιών. Και νικούσαν π...
Continue reading

Serendipity

Αλίκη Βουγιουκλάκη : Ο μύθος που δεν ξεπεράστηκε..

Η ζωή για το αστέρι του Ελληνικού κινηματογράφου, δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα εξαρχής. Μένοντας ορφανή από πατέρα, από πολύ μικρή ηλικία, τη φροντίδα της οικογένειας ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα της. Το πάθος της για την τέχνη της Υποκριτικής και το έμφυτ...
Continue reading