Ντύσου, θα κρυώσεις…

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Ντύσου, θα κρυώσεις... Σε μια εποχή, που όλα ξεγυμνώνονται και πετούν ρούχα, μάσκες, παραβάν, γιατί το γυμνό πουλάει. Σε μια εποχή, που η σάρκα και το πρόστυχο κερδίζουν εντυπώσεις. Σε μια κοινωνία, που ποδοπατάει περηφάνιες και ...
Continue reading

Χρόνος δεν είναι οι μέρες που περνάνε. Χρόνος είναι οι άνθρωποι και οι στιγμές που ζουν.

Γράφει η Πένη Σίμου «Χρόνος. Η ώρα, η ημέρα, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα. Ο ήχος του ρολογιού, τα γενέθλια, η αλλαγή του έτους, μια καινούρια ρυτίδα, μια λευκή τρίχα. Τι είναι ο χρόνος; Ποιος τον προσδιορίζει; Και πώς τον αισθάνεται ο καθένας μας; Γιατί να εί...
Continue reading

Μην ακολουθείς τις φωνές των άλλων, να ακολουθείς μόνο τα δικά σου θέλω!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κορίτσι, ήταν κι ένα αγόρι που συναντήθηκαν "τυχαία" στην παιδική χαρά. - Θέλεις να παίξουμε; ρώτησε το αγόρι. - Θέλω!, απάντησε το κορίτσι. - Τι θέλεις να παίξουμε; ρώτησε το αγόρι. - Θέλω να κά...
Continue reading

Η γυναίκα που πρόδωσες, θα σε σκοτώσει μέσα της. Κι η νίκη της θα είναι το φευγιό της!

Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου Και τι νομίζετε μερικοί άντρες ότι είναι η αγάπη για να τη μοιράζετε δεξιά κι αριστερά ρε; Ποιος σας είπε μωρέ ότι μπορείτε να παίζετε με τα συναισθήματα των γυναικών; Πως μπορείτε να λέτε ότι τις θέλετε και τις δύο, πως γίνεται να...
Continue reading

Κι όμως, η καρδιά μου αντέχει ακόμα..

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Είχα φύγει, δεν ήμουνα πια εκεί, αλλά κανείς δεν το κατάλαβε. Μονάχα κάποιες ώρες περνούσε ένα περιστέρι και μου έγνεφε κάποια λόγια. Μπάλωσα και την αντοχή μου με περηφάνια και έκοψα τον ομφάλιο λώρο που με κρατούσε. Και κάθε που σκ...
Continue reading

Να ξεκινάς την κάθε μέρα με χαμόγελο. Μόνο έτσι αξίζει να ζεις!

Γράφει ο συγγραφέας, Δημήτρης Νομικός Έβγα με την καλημέρα στα χείλη σου. Πες την ζεστά. Όχι με τα λόγια σου, αλλά με την καρδιά σου. Μην περιμένεις όμως ότι η μέρα σου θα αλλάξει επειδή εσύ θα πεις καλημέρα. Πες την όμως γιατί έτσι σου αρέσει και έτσι αισθ...
Continue reading

Μείνε λίγο ακόμα, να θυμηθούμε τα παλιά κι ύστερα φύγε…

Γράφει η Σταυρούλα Μαστέλλου Μείνε. Μείνε λίγο ακόμα, σε παρακαλώ. Όσο τα χείλη ψελλίζουν ικετευτικά την ελάχιστη παρουσία σου. Σαν κουτάβι έξω από τη πόρτα περιμένοντας την παραμικρή ανταπόκριση. Μείνε δίπλα μου κι ας μην με κοιτάς, σιγοψιθυρίζει μες την α...
Continue reading

Ήρθε η ώρα να πετάξω μόνη μου, μάνα…

Γράφει η Ιωάννα Ντρε Έφτασε η ώρα, μάνα. Η ώρα του αποχαιρετισμού. Είμαι μεγάλη πια. Κοντεύω τα 30 κι όμως ήμουν κάτω από την ποδιά σου μέχρι σήμερα. Μπορεί να έφευγα για λίγο, όμως ξαναγυρνούσα. Αργά ή γρήγορα ξαναγυρνούσα. Δεν είχα φύγει ποτέ από κοντά...
Continue reading

Μην τους παρεξηγείς τους “λίγους”. Δεν κατάλαβαν ποτέ πως είναι ανίκανοι να σε σπάσουν..

Γράφει η Λία Ευαγγελίδου Υπάρχουν άνθρωποι που ζηλεύουν τις λιακάδες, που απέκτησες με τόσο κόπο, σε παρασύρουν στη βροχή τους και σε αφήνουν εκεί, κλέβοντας τον δικό σου φως από τον κόσμο σου. Ζηλεύουν τη δύναμη να παλεύεις με κάθε αντιξοότητα που προκύπτε...
Continue reading

Συγχωρώ, σημαίνει αγαπώ…

Γράφει η Κατερίνα Μιχελάκη Συγχωρώ σημαίνει αγαπώ, γιατί η αγάπη μου είναι μεγαλύτερη από τα λάθη σου. Αγάπη είναι η απόδειξη της παρουσίας στα δύσκολα και όχι στα εύκολα, ακόμα και αν έχεις χίλιους λόγους να βροντήξεις κατάμουτρα την πόρτα. Εκείνη την ώρα,...
Continue reading

Όταν αγαπάς, δεν περιμένεις ανταλλάγματα. Απλά αγαπάς..

Γράφει η Kathy Lau Η αγάπη δεν είναι οικονομική συναλλαγή. Δεν αγαπάς από την ανάγκη να πάρεις πίσω κάτι σε αντάλλαγμα. Αγαπάς από την δική σου εσωτερική ανάγκη να προσφέρεις απλόχερα το καλύτερο ποιοτικά συναίσθημα, που φέρει η ανθρώπινη ψυχή! Η ανιδιοτελή...
Continue reading

Αγκαλιά σου κράτε με και πάμε όπου θες..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Σε πέτυχα ξανά μπροστά μου, έπεσα σχεδόν ολόκληρη πάνω σου θα έλεγα. Με αγκάλιασες τάχα μου για να με κρατήσεις και εγώ σε έπιασα από το μπράτσο τάχα μου για να στηριχτώ. Σε κοίταξα μέσα στα μάτια – για πόση ώρα δεν ξέρω – μα δεν μπό...
Continue reading
Load More

Editorial

Δεν είμαι κρίμα! Είμαι ο άνθρωπος που αντί για πόδια, έχω ρόδες.

Δεν είμαι κρίμα! Είμαι ο άνθρωπος που αντί για πόδια, έχω ρόδες.

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Σταμάτησε την βόλτα του, κατέβασε το βλέμμα χαμηλά ως το χώμα, ως το χώμα που κειτόταν κι η ψυχή του πια, που μόλις άδειασε για ακόμη μια φορά. Κατέβασε το βλέμμα του χαμηλά ως το χώμα, έκανε μεταβολή και πήρε πορεία προς το σπί...
Δεν ξέρεις ποτέ ποιος θα είναι η έκπληξη στη ζωή σου..

Δεν ξέρεις ποτέ ποιος θα είναι η έκπληξη στη ζωή σου..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Ανάμεσα σε βοριαδάκια και βροχές έχει ξεμυτίσει κι αυτή η άνοιξη! Εαρινή ισημερία σήμερα και όλα αλλάζουν. Κι αν δεν αλλάζουν θα τα αλλάξουμε εμείς! Όχι γιατί πρέπει, αλλά γιατί μπορούμε. Εχει ξεμυτίσει δειλά δειλά η άνοιξη μ...
Το “κακό αγόρι” της εφηβείας μας, δεν μένει πια εδώ..

Το “κακό αγόρι” της εφηβείας μας, δεν μένει πια εδώ..

Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη Βασικά, αν είσαι κάτω των – άντα… δεν νομίζω να καταλάβεις, αλλά οκ.. τι να σου λέω τώρα. Ας πούμε πως η γενιά μου, εκείνη που τα -άντα την έχουν συναντήσει ή τέλοσπαντων το ραντεβού είναι κοντά, θρηνούν μια εφηβεία χαραγμένη με ...
Δεν θα σου παραδώσω το δικαίωμά μου να είμαι, να λέγομαι, να γυρνάω και να ακούω το Μαμά. 

Δεν θα σου παραδώσω το δικαίωμά μου να είμαι, να λέγομαι, να γυρνάω και να ακούω το Μαμά. 

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Με λένε Σοφία, κι είμαι χίλια πράγματα κι άλλοι τόσοι ρόλοι, μα πάνω από όλα, είμαι μαμά. Όχι, μην με μπερδεύεις, δεν είμαι ο Γονέας 1 ή ο Γονέας 2, είμαι η μητέρα δυο παιδιών. Δεν σε ενόχλησα ποτέ εσένα που θες να λέγεσαι Γονέας ...
Στη ζωή, να φτιάχνεις χρόνο για να είσαι, όχι μονο για να κάνεις!

Στη ζωή, να φτιάχνεις χρόνο για να είσαι, όχι μονο για να κάνεις!

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Ξημέρωσε Κυριακή... Τι ώρα είναι; Το ρολόι δείχνει πολύ πρωί ακόμη. Πολύ πρωί για σήμερα, πολύ πρωί για αφύπνιση και ξεχουχουλιασμα. Ποτέ ξημέρωσε Κυριακή, πότε πέρασε πάλι μια βδομάδα μου λες; Μια ανάσα πριν ήταν Δευτέρα....
Load More

Featured

Αγκαλιά σου κράτε με και πάμε όπου θες..

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Σε πέτυχα ξανά μπροστά μου, έπεσα σχεδόν ολόκληρη πάνω σου θα έλεγα. Με αγκάλιασες τάχα μου για να με κρατήσεις και εγώ σε έπιασα από το μπράτσο τάχα μου για να στηριχτώ. Σε κοίταξα μέσα στα μάτια – για πόση ώρα δεν ξέρω – μα δεν μπό...
Continue reading

Serendipity

Κρήτη : Όλη η Ελλάδα πίνει νερό στ’ όνομά της, κι εκείνη ρακή στην υγειά της..

Γράφει ο Χρήστος Κορφοξυλιώτης Η Κρήτη λένε είναι ενας όμορφος τόπος, μαγικός και ευλόγημενος. Σαν βρέθεις στα Χανιά, πάρε τον δρόμο για το λιμάνι που πάνω του ο χρόνος σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες, στα σοκάκια του τα γραφικά θορρείς κατί το παλιό, τ...
Continue reading