Ένα φιλί, που δεν θέλεις ποτέ να τελειώσει

Γράφει η Πράξια Αρέστη Είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο να γράφω για σένα. Ακατόρθωτο να μιλήσω για σένα. Να βρω τις σωστές λέξεις που να περιγράφουν αυτό που νιώθω για σένα. Αυτό που είσαι για μένα. Το πόσο σ' ερωτευόμαι με κάθε μας ματιά, το πόσο πονάω που τα...
Continue reading

Ό,τι κι αν γινόταν, εκείνη συνέχιζε να προχωράει, σαν να είχε χίλιες ζωές να ζήσει

Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Ήταν δυνατή, φαινόταν, φώναζε από μακριά. Φορούσε πάντα το πιο λαμπερό της χαμόγελο και προχωρούσε με το κεφάλι ψηλά, σα να ήταν έτοιμη να υποδεχτεί καθετί που θα ερχόταν. Φερόταν ντόμπρα και σταράτα, αντρίκια, περισσότερο από ό,τ...
Continue reading

Τα παιδιά δεν φταίνε για τη δική σου τη ζωή. Εσύ γιατί να φταις για τη δική τους;

Γράφει η Ντέμη Καργατζη Ο Γιάννης πηγαίνει στη Β' Δημοτικού, του αρέσει το τέννις και θέλει να μακρύνει τα μαλλιά του σαν τον Τσιτσιπά. Κάθε πρωί πηγαίνει στο σχολείο και κάνει τα μαθήματα του στο ολοήμερο. Μετά έχει μπάσκετ και τέννις. Κάποιες μέρες η μάνα...
Continue reading

Πριν φύγεις μάθε μου, πώς μπορώ να σε ξεχάσω…

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Περίμενε μια στιγμή, θέλω να σε ρωτήσω κάτι, κάτι πολύ σημαντικό. Πες μου, σε παρακαλώ, πώς το κάνεις, πώς μπορείς και ξεχνάς τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα; Μάθε μου και εμένα πώς να σβήνω με τόση ευκολία όσα περάσαμε, όσα ζήσαμε, όσα ...
Continue reading

Το πιο όμορφο όνειρο, ξεκινάει και τελειώνει με το όνομά σου.

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Είσαι το όνειρό μου. Είσαι το όνειρό μου. Είσαι το όνειρό μου. Το γράφω πολλές φορές για να το συνειδητοποιήσω. Ήσουν πάντα σε μια άκρη του μυαλού μου. Εσένα περίμενα, εσένα λαχταρούσα. Τα χέρια μου μια σφιχτή αγκαλιά για σένα. Το στ...
Continue reading

Μαγκιά είναι να είσαι αληθινός, όχι να κρύβεσαι πίσω από μια οθόνη!

Γράφει η Μαρία Αρφάρα Πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι όταν κρύβονται πίσω από μια οθόνη! Φοβούνται να εκφράσουν τα πραγματικά τους αισθήματα όταν σε κοιτούν στα μάτια! Προτιμούν την σιγουριά που τους παρέχει ο εικονικός κόσμος. Πόσες σχέσεις διαλύθηκαν ...
Continue reading

Ανθρωπάκια είμαστε κι οι δυο που δεν τολμήσαμε.

Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη Είναι εκείνη η στιγμή, που την έχεις παίξει στο μυαλό σου χίλιες φορές. Βράδια ολόκληρα έχεις περάσει να σκηνοθετείς την κάθε λεπτομέρεια, την κάθε λέξη. Μόνο που τώρα δεν είσαι εσύ ο σκηνοθέτης, ούτε καν ο πρωταγωνιστής. Κομπάρσο...
Continue reading

Τους ανθρώπους που αγαπάς, τους θες να είναι καλά, όπου και να είναι!

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Θυμάμαι εκείνη την ημέρα που μου είπες ότι θες να φύγεις. Δε ξεχνάω ούτε λεπτό, ούτε δευτερόλεπτο. Πάγωσε ο χρόνος, μαρμάρωσε η ψυχή μου. Τι και αν δεν σε άφησε ο εγωισμός σου να δεις καθαρά, να ζυγίσεις τις επιπτώσεις που θα έχει ...
Continue reading

Ο κόσμος δεν αποζητά αυθεντικότητα, μονάχα βολεύεται στο κοινωνικά επιθυμητό.

Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Σιωπάς για να ακούγεσαι, κάπου διάβασα. Μάλλον όχι. Τώρα εδώ σιωπάς για να ακούσεις την αναπνοή σου, για να καταλάβεις αν ζεις. Όταν το κοντέρ σου φτάσει στο μηδέν, τότε ψάχνεις επιβεβαίωση, ότι δεν εγκατέλειψες τα εγκόσμια α...
Continue reading

Μη φοβάσαι να πεις το αντίο, κάποιες φορές χρειάζεται…

Γράφει η Ειρήνη Πυλαρινού Υπάρχουν πολλών ειδών «αντίο». Το «αντίο» που λέμε πάνω σε θυμό και δεν το εννοούμε, το «αντίο» που το λέμε μαζί με έναν λυπητερό πρόλογο και το «αντίο» που δεν άντεξες να πεις. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που απομακρύνεσαι. Για να μην...
Continue reading

Πρόσεχε πού χαρίζεις το χάδι σου, γιατί μπορεί να το μετανιώσεις

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Είναι και εκείνοι που έρχονται να σε αγκαλιάσουν, για να σου πάρουν κάτι. Είναι και εκείνοι που δεν ζητούν τίποτα και σε αγκαλιάζουν πραγματικά, χωρίς ερωτήσεις, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς τίποτα από όλα εκείνα που δεν ταιριάζουν σ...
Continue reading

Υπάρχουν και οι αλλιώτικοι Άντρες

Γράφει η Κάτια Μηλιαράκη Υπάρχουν οι άντρες. Υπάρχουν, όμως, και οι Αλλιώτικοι άντρες. Μιλάμε για τύπους με ψυχές ανορθόδοξες που δεν μετράνε τη ζωή τους με τις αναπνοές που παίρνουν, αλλά με τις στιγμές που τους -και σου- κόβουν την ανάσα. Σκέφτομαι πως μό...
Continue reading
Load More

Editorial

Θα ανήκεις πάντα στην πρώτη σου σκέψη το πρωί, και την τελευταία το βράδυ..

Θα ανήκεις πάντα στην πρώτη σου σκέψη το πρωί, και την τελευταία το βράδυ..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δεν είστε μαζί επειδή μοιράζεστε ένα κρεβάτι. Δεν είστε μαζί επειδή πάτε τα παιδιά στο σχολείο, καλημερίζεστε και προχωράτε στη μέρα σας. Δεν είστε μαζί επειδή κάθεστε στο ίδιο τραπέζι, βλέπετε το ίδιο κανάλι, κάθεστε στον ίδιο ...
Πάνος Τριανταφύλλου : Εξ’ορισμού νικητής!

Πάνος Τριανταφύλλου : Εξ’ορισμού νικητής!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Οφείλω να ομολογήσω πως το όνομα του Πάνου Τριανταφύλλου, δεν το ήξερα. Μεταξύ ελληνικών σημαιών, posts περηφάνιας για το επίτευγμα του Στέφανου Τσιτσιπά, είδα στο timeline μου και κάποιες φωτογραφίες ενός νεαρού με αμαξίδιο. Λί...
Για εκείνους τους ανθρώπους, που το “εδώ” και το “μαζί”, είναι πράξεις.

Για εκείνους τους ανθρώπους, που το “εδώ” και το “μαζί”, είναι πράξεις.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Αν γνωρίσεις άνθρωπο που στα δύσκολα δεν θα σου πει «είμαι εδώ» αλλά θα τον βρεις στο πλάι σου οποία στιγμή και να κοιτάξεις, κρατά τον. Αν γνωρίσεις άνθρωπο που δεν θα αρκεστεί στη θεωρεία των τσιτάτων περί δυσκολιών, ευκολιών, ...
Ο άνθρωπός σου, είναι πάντα αμοιβαία παρουσία..

Ο άνθρωπός σου, είναι πάντα αμοιβαία παρουσία..

Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πρέπει να βάλω ταμπέλα στη σχέση μας. Γιατί πρέπει να μας ορίσω με λέξεις ξύλινες και να μας τοποθετήσω σε κουτάκια που δεν χωράμε! Δεν είσαι φίλη μου, δεν είσαι γυναίκα μου, δεν είσαι ερωμένη μου, δ...
Όχι, δεν είναι απλά ένα παιδί…

Όχι, δεν είναι απλά ένα παιδί…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Όχι, δεν είναι απλά ένα παιδί. Όχι, δεν έπαιζε απλά και ξέφυγε. Όχι, δεν ήταν μια κακή στιγμή. Ήταν η βία που διδάχτηκε. Η βία στην οποία εκτέθηκε. Η βία από την οποία δεν το προστατεύσαμε απ' όταν γεννήθηκε. Ήταν η βία που ...
Load More

Featured

Θα ανήκεις πάντα στην πρώτη σου σκέψη το πρωί, και την τελευταία το βράδυ..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δεν είστε μαζί επειδή μοιράζεστε ένα κρεβάτι. Δεν είστε μαζί επειδή πάτε τα παιδιά στο σχολείο, καλημερίζεστε και προχωράτε στη μέρα σας. Δεν είστε μαζί επειδή κάθεστε στο ίδιο τραπέζι, βλέπετε το ίδιο κανάλι, κάθεστε στον ίδιο ...
Continue reading

Serendipity

Monsieur Minimal: Τίποτα δεν θα σβήσει τα πιο όμορφα μας πράγματα

Γράφει η Κωνσταντίνα Σταμπουλή Ρόδος, 2009. Μια μεσοτοιχία στάθηκε η αιτία, για ν’ ακούσω πρώτη φορά τον Monsieur Minimal. Άνοιξα το You Tube να βρω το τραγούδι που άκουσα. Λέγεται "Missing you". Πατάω play και κολάω. Το ακούω ξανά και ξανά, μέχρι που το έμ...
Continue reading