Οι πληγωμένες καρδιές ξημερώνονται εκεί πoυ ανατέλλουν τα αδύνατα..

Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου Οι μέρες που ήμασταν μαζί μοιάζουν μακρινές αλλά ακόμα έχω το άρωμα σου στα μαλλιά μου..έχω κρύψει όλες τις φωτογραφίες γιατί μέσα τους ζωντανεύουν όλες οι θύμησες..τα γέλια ακούγονται και με κουφαίνουν…πόσο διαρκεί μια στιγμή ευτυ...
Continue reading

Τα καλούπια, είναι για τα αντικείμενα, όχι για τους ανθρώπους με ψυχή..

Γράφει η Ιωάννα Δαμηλάτη Αναπόφευκτα οι σχέσεις γίνονται θυελλώδεις τις παίρνει ο άνεμος και θεατές πλέον αναρωτιόμαστε πως χάθηκαν. Τις στριφογυρνάει δυνατά ο αέρας και τις τσακίζει χωρίς οίκτο πάνω στα βράχια και ο θόρυβος που κάνουν τρομάζει και ανησυχε...
Continue reading

Για μια αυταπάτη που θα γίνει η αλήθεια μας, ζούμε..

Γράφει η Γεώρα Όλοι μας τρέφουμε αυταπάτες! Και αυτό είναι το μέσο με το οποίο αντιμετωπίζουμε την ίδια τη ζωή. Μέσα από εκείνες λοιπόν τις γλυκές αυταπάτες συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, να διεκδικούμε, να ονειρευόμαστε! Οι αυταπάτες μας μαγεύουν! Και εμ...
Continue reading

Το πώς την πάλεψα, το ξέρω εγώ. Εσύ έλειπες, και δεν θα μάθεις ποτέ.

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Το πως την πάλεψα θέμα δικό μου. Το πως άνοιγα τα μάτια μου το πρωί και έσερνα το σώμα μου έξω από το κρεβάτι μου, θέμα δικό μου. Θέμα δικό μου αν τα βράδια το μαξιλάρι μου γινόταν μούσκεμα από τα δάκρυα, αν οι τοίχοι άκουγαν τις...
Continue reading

Θα είσαι πάντα ο τρόπος που φέρεσαι στα παιδιά, τους ανύμπορούς και τα ζώα..

Γράφει η Μαρία Κοψιδά Παρ΄όλο που χιλιάδες χρόνια ανήκουμε στο homo sapiens, παρ' όλο που η πορεία του ανθρώπινου είδους με τα χρόνια εξελίσσεται, παρ' όλο που γίνεται λόγος ότι η κάθε νέα γενιά θα είναι όλο και πιο ορθολογικά οξύτερη, φαίνεται ότι εις βάθο...
Continue reading

Πού χάθηκαν οι άνθρωποι;

Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη Πού ήταν όλες εκείνες τις βραδιές που κουκουλωμένοι με μια κουβέρτα στον καναπέ κοιτούσαμε τους τοίχους; Πού ήταν όταν παλεύαμε να ζεστάνουμε τα μέσα μας, όταν ο φόβος είχε πιάσει ταβάνι; Όλες εκείνες τις νύχτες τις αξημέρωτες που...
Continue reading

Αγάπα εκείνους τους ανθρώπους, που δεν σε πούλησαν ποτέ..

  Αγάπα τους ανθρώπους που περπατούν στο δρόμο και σφυρίζουν σιγανά. Εκείνους που βγάζουν υπέροχες φωτογραφίες και δεν τις δείχνουν πουθενά. Εκείνους που ακούνε το απόγευμα ραδιόφωνο στα μπαλκόνια, αγάπα τους ευφυείς, τους φευγάτους, τους ταξιδιώτες ...
Continue reading

Το χρονικό μιας προαναγγελθήσας προδοσίας!

Γράφει η Ισμήνη Κάραλη Λένε πως δεν μπορείς ποτέ να εξαπατήσεις αυτόν που δε θέλει να εξαπατηθεί. Αλλά εγώ δεν ήμουν πρόθυμη να εξαπατηθώ όταν σε συνάντησα, όποιο κι αν ήταν το αντάλλαγμα που θα μπορούσες να μου προσφέρεις. Αντιθέτως, στην αρχή, στο μέσ...
Continue reading

Ήσουν το ρίσκο μου, ήμουν η δεύτερη ευκαιρία σου..

Γράφει η Μαριάλτα Φέλλου Έχουν περάσει 5 μήνες από τη στιγμή που μου ανακοίνωσες πως το καλύτερο και για τους δύο μας θα ήταν να μείνουμε μακριά. Ήταν ότι χειρότερο θα μπορούσες να μου πεις λίγες μέρες πριν ξεκινήσω ένα νέο κεφάλαιο…τη φοιτητική μου ζωή. Α...
Continue reading

Λες και είχε ξεμάθει, πώς είναι να ερωτεύεται..

Γράφει η Τάνια Σκούταρη Ήταν βράδυ Παρασκευής, ένα κρύο βράδυ από αυτά που μόνο μια αληθινή αγκαλιά θα μπορούσε να ζεστάνει το κορμί και την ψυχή της. Είναι παγωμένη η ψυχή της χρόνια τώρα. Το μαγαζί ήταν γεμάτο όμως ένα τραπεζάκι δίπλα στην τζαμαρία λες...
Continue reading

Σε έναν κόσμο με “μισά”, εσύ δεν ήθελες το δικό μου “ολόκληρο”

Γράφει η Tom Cat Ε ναι.... Κατέληξα. Σε αγαπώ πολύ. Σε αγαπώ χωρίς όρια. Σε αγαπώ χωρίς να φοβάμαι που θα με πληγώσεις. Σε αγαπώ ξέροντας ότι σίγουρα αυτό θα κάνεις. Σε αγαπώ, όσο και αν αυτό δεν είναι "τα πρέπει", αλλά τα "θέλω" μου. Σε αγαπώ τόσο που ...
Continue reading

Βάλε μπρος και πάμε εκεί που η ζωή αξίζει..

Γράφει η Αναστασία Κακαβά Σήμερα δεν έχω κατά νου κάποιο θέμα να σου σχολιάσω, γιατί η σκέψη μου δεν είναι συγκροτημένη. Σήμερα είναι μια μέρα που θέλω να ανασάνω και να μου κάνεις παρέα σιωπηλά. Σήμερα είναι η μέρα που το μυαλό θα αδειάσει αλλά θα κάνουμε ...
Continue reading
Load More

Editorial

Τα σημαντικά τα δένει η ψυχή ανθρωπάκο, όλα τα άλλα είναι ιστορίες..

Τα σημαντικά τα δένει η ψυχή ανθρωπάκο, όλα τα άλλα είναι ιστορίες..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είναι συνήθως μια λέξη κοινή. Τόσο κοινή, που δεν την προσέχεις ενώ την λες δεκάδες ίσως και εκατοντάδες φορές μέσα στην μέρα. Είναι μια λέξη που δεν μετριέται για σπάνια, ξεχωριστή και ιδιαίτερη στο στόμα των πολλών. Όμως μετρ...
Τη μοναξιά την αντέχουν μόνο όσοι έχουν ερωτευτεί απόλυτα κι έχουν προδοθεί εξίσου.

Τη μοναξιά την αντέχουν μόνο όσοι έχουν ερωτευτεί απόλυτα κι έχουν προδοθεί εξίσου.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου «Χωρίζουν οι άνθρωποι» μου είπε κι εγώ του χαμογέλασα. Μα τι νομίζεις, πως όλα τελειώνουν μόλις ακουστεί η κόρνα της λήξης; Άλλο το «ελεύθερος», άλλο το «διαθέσιμος» μικρέ μου. Γιατί ελεύθερος είσαι μέσα σου. Ελεύθερος, είσαι ε...
Μείνετε στον κόσμο σας και αφήστε τον Παντελή στον δικό μας!

Μείνετε στον κόσμο σας και αφήστε τον Παντελή στον δικό μας!

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Υποκριτές! Κάποιοι άνθρωποι είναι οι μεγαλύτεροι υποκριτές από όλα τα πλάσματα του θεού. Θυμούνται όταν τους βολεύει, ξεχνάνε όταν τους συμφέρει, αποθεώνουν όταν δεν πρέπει, κατακρίνουν με απίστευτη άνεση και ευκολία. Αισχροί...
Μην ξεχάσεις να χαράξεις το όνομά σου, σε αυτό που λέγεται ζωή..

Μην ξεχάσεις να χαράξεις το όνομά σου, σε αυτό που λέγεται ζωή..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου "Καμμένο χαρτί είμαι" μου είπες μια μέρα. Μια μέρα ανύποπτη.. κι εγώ σε ρώτησα αν έχεις μυρίσει ποτέ το χαρτί να καίγεται. Είναι μια παράξενη μυρωδιά. Είναι οι μνήμες που γράφτηκαν πάνω στο χαρτί που καίγονται. Είναι οι άνθρ...
Την ζωή την ορίζουν οι παρουσίες και την στοιχειώνουν οι απουσίες.

Την ζωή την ορίζουν οι παρουσίες και την στοιχειώνουν οι απουσίες.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Μεγάλωσα φίλη.. Μεγάλωσα και δεν με θυμώνει πια η προδοσία. Συνήθισε η πλάτη μου τις μαχαιριές και μου παίρνει μόνο μια στιγμή να βγάλω το μαχαίρι και να καθαρίσω την πληγή. Έμαθα με τα χρόνια πως ότι και να κάνω, το σημάδι θα ...
Load More

Featured

Οι πληγωμένες καρδιές ξημερώνονται εκεί πoυ ανατέλλουν τα αδύνατα..

Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου Οι μέρες που ήμασταν μαζί μοιάζουν μακρινές αλλά ακόμα έχω το άρωμα σου στα μαλλιά μου..έχω κρύψει όλες τις φωτογραφίες γιατί μέσα τους ζωντανεύουν όλες οι θύμησες..τα γέλια ακούγονται και με κουφαίνουν…πόσο διαρκεί μια στιγμή ευτυ...
Continue reading

Serendipity

Το Λαύριο, μην προσπαθήσεις να το κατανοήσεις. Μόνο απόλαυσέ το.

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Λαύρ(ε)ιο : μια πόλη μικρή με μια μεγάλη ιστορία στις πλάτες της. Μια πόλη μικρή, μα με μεγάλες αντιθέσεις ξεκινώντας από την αρχαιότητα και φτάνοντας στο σήμερα. Η πόλη αυτή, απέχει μόλις 60χλμ νοτιοανατολικά της Αθήνας και τ'...
Continue reading