Θα είμαι πάντα το πιο όμορφο καλοκαίρι σου..

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Και τι νομίζεις, πως σου κρατάω κακία;Τι πιστεύεις μάτια μου, πως επειδή δεν είσαι πια εδώ, σε έχω μισήσει;Πως επειδή μου είπες φύγε, έχω φύγει από μέσα σου;Δεν γίνεται! Ποτέ δεν έφυγες, ούτε μπορείς να μου ξεφύγεις μάτια μου ποτέ...
Continue reading

Έναν άνθρωπο, με μπέσα, λόγο και αισθήματα!

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Δεν θέλω έναν άνθρωπο να διεκδικήσω.Δεν θέλω έναν άνθρωπο να παίζει κρυφτό.Δεν θέλω έναν άνθρωπο κουβάρι μπερδεμένο.Θέλω έναν άνθρωπο να θέλει να δοθεί . Θέλω έναν άνθρωπο καθαρό, ανοικτό, ειλικρινή και ντόμπρο.Θέλω έναν άνθρωπο χωρίς...
Continue reading

Τόλμησες να παραδεχτείς ποτέ στον εαυτό σου την αλήθεια;

Γράφει η Μαρία Κυπραίου  Ξέρεις δεν προσπάθησα να παίξω ποτέ με τη νοημοσύνη σου. Δεν πίστευα οτι είσαι ένας χαζός άνθρωπος. Ήμουν τόσο αληθινή απέναντι σου που στο τέλος εσύ πίστεψες οτι σε κοροϊδεύω. Κι όμως δεν με ζύγισες καλά. Βλέπεις δεν ήμουν, ούτε είμα...
Continue reading

Από τα μεγάλα λόγια και τις υπερβολές, να φεύγεις για να σώζεσαι!

Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου  Nα προσέχεις την υπερβολή και να φεύγεις μακιρά της. Να το βάζεις στα πόδια όσο είναι νωρίς.Να προσέχεις τα υπερβολικά συναισθήματα. Τους ανθρώπους που σου στήνουν θρόνους. Εκείνους που σε βάζουν στο βάθρο και σε προσκυνούν. Να ψιλι...
Continue reading

Πόσο σου αρκεί μια αγάπη χωρίς έρωτα;

Γράφει η Αριάδνη Κι όταν φεύγει ο έρωτας, αν είσαι τυχερός, έρχεται η αγάπη. Ένα αίσθημα πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό, πιο δοτικό. Έτσι λένε. Κι εγώ αναρωτιέμαι, τι αλλάζει άραγε ξαφνικά όταν αρχίζεις να αγαπάς τον άλλον;Δεν θέλεις πια να είναι η πρώτη καλημέρα σ...
Continue reading

Τα λάθη γίνονται μια φορά, κι εγώ δεν θα κάνω άλλο μαζί σου..

Γράφουν η Μαρία - Γεωργία Σαντορινιού και η Μαρία Κυπραίου Ήμουν πάντα έτσι απο παιδί. Διάβαζα, ενθουσιαζόμουν, έπαιζα, βαριόμουν και έφευγα. Δεν αλλάζει ο άνθρωπος καρδιά μου. Έτσι γεννήθηκα και έτσι θα πεθάνω. Έιχα τη διάθεση να το αλλάξω αλλά μου έφυγε, όπ...
Continue reading

Μην κάνεις ποτέ το λάθος να θεωρήσεις τα παιδιά σου δεδομένα!

Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Πολύ πριν γίνω μαμά και αποκτήσω τα δικά μου παιδιά, κοιτούσα τα παιδιά των φίλων μου και, κάποιες λίγες φορές, προσπαθούσα να παρατηρήσω τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι γονείς τα παιδιά τους κάτω από διάφορες συνθήκες. Προσπαθού...
Continue reading

Μας χαλάει, η κακία και η ζήλεια των ανθρώπων..

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Είμαι αλλεργική στην κακία και στη ζήλεια των ανθρώπων! Χαλιέμαι, ξενερώνω και απορώ. Γιατί κάποιοι άνθρωποι αρέσκονται στο να βλάπτουν τους άλλους; Γιατί χαίρονται όταν τους πληγώνουν και τους μειώνουν; Παρατήρησε λίγο. Υπάρχουν άνθ...
Continue reading

Εσύ κι εγώ, συντονισμένοι στο «μαζί», μάτια μου..

Γράφει η Jinxie Jinx Πάλι εδώ είμαστε. Αντικριστά. Σε κοιτάω και με κοιτάς. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε το βλέμμα μας αλλού, αδυνατούμε να πάρουμε τα μάτια μας ο ένας από τον άλλον. Ακόμη κι όταν χανόμαστε όμως για τον οποιοδήποτε λόγο, πάντα με βρίσκεις, πάντα...
Continue reading

Τους δεδομένους που δεν εκτίμησες, θα τους εκτιμήσεις στην απουσία τους..

Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου  Είναι φορές που δεν εκτιμάμε την ανθρώπινη ύπαρξη στην ζωή μας. Έχουμε ανθρώπους διπλά μας που τους θεωρούμε δεδομένους. Θεωρούμε πως θα είναι εκεί πάντα για εμάς να περιμένουν το λίγο που θα τους προσφέρουμε. Έρχεται η στιγμή όμ...
Continue reading

Ήξερε καλά, πως ήταν ακόμα ένας μονόδρομος..

Γράφει η Ελένη Καρβουνάρη Άκουγε τα βήματα της απογοήτευσης να πλησιάζουν.Ήξερε πλέον να διαβάζει τα σημεία των καιρών και η καταιγίδα για μια ακόμη φορά ένιωθε να έρχεται.«Γιατί το έκανα ξανά αυτό στον εαυτό μου;» ρώτησε γεμάτη θυμό την ίδια.«Γιατί πίστεψα, ...
Continue reading

Μια γλυκόπικρη ανάμνηση, κι εσύ..

Γράφει η Ιωάννα Ντρε Περάσαμε όμορφα εκείνο το βράδυ. Είπαμε τόσο πολλά, ζήσαμε τόσα πολλά. Σε ήξερα μόλις λίγες ώρες μα ήταν σα να σε ξέρω χρόνια. Όλα εκείνο το βράδυ. Στο πρώτο και το τελευταίο μας ραντεβού. Ταιριάζαμε σε όλα. Λίγο απίστευτο και λίγο τρελό....
Continue reading
Load More

Editorial

Συγγνώμη κοριτσάκι που πείνας..

Συγγνώμη κοριτσάκι που πείνας..

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος "Μαμά, τι θα φάμε;""Πεινάμε μαμά..""Γιατί πάλι δεν έχουμε φαγητό μανούλα μου;""Να, κοίτα! Ο φούρνος είναι γεμάτος ζεστά ψωμιά και λιχουδιές κι εμείς έχουμε μέρες πολλές να φάμε μαμά μου, πάμε;""Μου κόβονται τα ποδιά μου, πονάει το...
Μην χαραμίσεις τη ζωή σου, για ένα ακόμα «και αν..»

Μην χαραμίσεις τη ζωή σου, για ένα ακόμα «και αν..»

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου  Μάζεψα σε μια βαλίτσα όλα τα «και αν..» της ζωής μου. Τα κοίταξα ένα ένα και τα χάιδεψα τρυφερά. Μείναν μαζί μου πολύ καιρό. Κάποια τα κουβαλάω από παιδί. Μεγαλώσαμε μαζί.. μόνο που όσο παίρναγε ο καιρός μεγάλωναν εκείνα, και μίκρα...
Αν δεν χτυπήσεις, δεν θα μάθεις ποτέ αν ήταν η πόρτα σου..

Αν δεν χτυπήσεις, δεν θα μάθεις ποτέ αν ήταν η πόρτα σου..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου  Κλειστήκαμε οι άνθρωποι πίσω από τις πόρτες. Πόρτες στη ζωή μας, διπλοαμπαρωμένες πόρτες στην ψυχή μας, μην τυχόν και μπει κάνας περαστικός και μας αγγίξει.  Δεν ήμασταν πάντα έτσι. Κάποτε αφηνόμασταν. Δεχόμασταν. Ανοιγόμασταν και ...
Να τις μετράς, να τις τιμάς και να τις σέβεσαι τις λέξεις!

Να τις μετράς, να τις τιμάς και να τις σέβεσαι τις λέξεις!

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Ποιες μωρέ, οι λέξεις;Οι λέξεις υπάρχουν για να γίνονται θάλασσες, πότε αγριεμένες και πότε γαλήνιες.Οι λέξεις υπάρχουν για να γίνονται ουρανοί, που πότε φιλιώνουν μαζί μας και πότε μας φοβερίζουν.Υπάρχουν για να γίνονται δάση, δά...
Οι άνθρωποι της ζωής σου, δεν θα χρειαστεί να κάνουν θόρυβο για να τους καταλάβεις..

Οι άνθρωποι της ζωής σου, δεν θα χρειαστεί να κάνουν θόρυβο για να τους καταλάβεις..

Της Σοφίας Παπαηλιάδου Οι δικοί μου οι άνθρωποι, δεν φορέσανε ταμπέλες. Δεν είναι "φίλοι", "έρωτες", "σχέσεις", "συνεργάτες", "μόνιμοι" ή "περαστικοί". Δεν χρειάζονται ταμπέλα για να προσδιοριστούν. Τους αρκεί που είναι οι δικοί μου οι άνθρωποι και είμαι κι ε...
Load More

Featured

Άσε την ζωή, να πάρει την εκδίκηση για σένα..

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου  Ό,τι και αν κάνεις στη ζωή σου, καλό ή κακό, θα το βρεις μπροστά σου.Η εκδίκηση λένε πως είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Όμως είναι και ένα πιάτο που σου σκάει στα μούτρα εκεί που δεν το περιμένεις. Δεν το περιμένεις γιατί λε...
Continue reading

Serendipity

Γιάννης Πάριος : Όταν ο έρωτας, απέκτησε δική του φωνή

Γράφει η Οδύσσεια Ήταν τότε, το 1969 όταν ο νεαρός νησιώτης έφτασε στην Αθήνα.Στις τσέπες του, δυο βότσαλα από τη μια και λίγη αλμύρα από την άλλη.Μοναδικό όπλο στη φαρέτρα του, η φωνή του. Αυτή η φωνή που έμελλε να μας ταξιδεύει για πολλές δεκαετίες. Η φωνή ...
Continue reading