Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια, κι εσύ θα μου μιλάς με τη σιωπή σου.

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια, κι εσύ θα μου μιλάς με τη σιωπή σου. Πάντα κάπως έτσι δεν ήταν; Εγώ σου μιλούσα με πράξεις κι εσύ με φόβο. Εγώ σε προσέγγιζα με αγάπη κι εσύ με ανασφάλειες. Σου μίλαγα με λόγια κι εσύ μου απαντού...
Continue reading

Φαντάσου πόση ανάγκη είχαμε, να πιστέψουμε το ψέμα για αλήθεια..

Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Κάτι που δεν θα ήθελες να έχει γίνει. Κάτι που μοιάζει σαν να μην πέρασε ποτέ. Κάτι σαν «αληθινό» ψέμα που αρνείσαι να το δεις. Όλοι κάποτε πιστέψαμε σε ένα ψέμα. Όχι γιατί δεν το είδαμε αλλά γιατί μας άρεσε. Μας έβγαλε από ...
Continue reading

Στην ζωή και στον έρωτα, ζεις μόνο ό,τι διεκδικείς. Όχι ό,τι φοβάσαι. 

Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Έλα τώρα, μην μου πεις πως δεν το περίμενες. Από την αρχή ήξερες πως αυτή δεν ήταν άλλη μια μέσα στις πολλές. Αυτή είχε έρθει στην ζωή σου για να σου τα μάθει όλα από την αρχή. Το χειρότερο, είχε έρθει για να σου δώσει να δοκ...
Continue reading

Ένα “μου λείπεις” σου χρώσταγα, αλλά ήταν ήδη αργά!

Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης Γυρίσες πάλι στο μυαλό μου. Μαζί με κάτι τσαλακωμένα εισητήρια από συναυλίες και κλεδιά από ξενοδοχεία. Ναι, αυτά που πάντα σου έλεγα πως πρέπει να τα επιστρέφεις κι εσύ "κατά λάθος" το ξέχναγες. Κάθε φορά. Και μετά, εισητήρια, α...
Continue reading

Ο άνθρωπος της ζωής σου, είναι μόνο ένας.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Στην ζωή σου θα μετρήσεις πολλούς ανθρώπους σε πολλούς ρόλους. Φίλοι, έρωτες, συνεργάτες, φίλοι με προνόμια, περαστικοί, έχθροί κι αντίπαλοι. Όσοι οι άνθρωποι τόσοι κι οι ρόλοι τους. Όσοι οι ρόλοι τους τόση και η επιρροή τους...
Continue reading

Εσύ “τέλεια” πριγκίπισσα.. σκέφτηκες ότι μπορεί να μην του κάνεις του βάτραχου;

Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Φοβερό! Έχει δημιουργηθεί ένα νέο διαδικτυακό είδος γυναίκας. Υπάρχει ένας σημαντικά μεγάλος δυστυχώς αριθμός γυναικών, αλλά ευτυχώς Παναγιά μου δεν είναι το σύνολο, που είναι οι τέλειες γυναίκες, οι άξιες για όλα, οι ικανές γ...
Continue reading

Εμείς οι δυο κορίτσι μου, το “μαζί” το αξίζουμε και το μπορούμε..

Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος Ξέρεις αρκετές φορές σε ακούω με προσοχή. Ακούω όλα αυτά που μου λες, μετά σκέφτομαι αυτά που μου είχες πει, επίσης σκέφτομαι ακόμα και αυτά που δεν έχουμε πει ακόμα, γιατί να είσαι σιγουρη θα πούμε πολλά ακόμα! Και όχι δεν είμα...
Continue reading

Εγώ ξεμπέρδεψα μαζί σου και αποφάσισα να ζήσω!

Γράφει ο Τριστάνος Έτσι ήσουνα πάντα! Μόνο παχιά λόγια και υποσχέσεις. Όλα θα αλλάξουν μου έλεγες και εγώ το πίστευα. Το πίστευα διότι ήθελα να σε πιστέψω. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι κρατήθηκα από ένα ψέμα. Αποκλείεται να μην σε είχα καταλάβει. ...
Continue reading

Μην στηρίζεις την γνώμη σου στη χολή και το κόμπλεξ των τρίτων..

Γράφει ο Κώστας Ανδρεόπουλος Περιτριγυρίζεσαι καθημερινά από δεκάδες ανθρώπους που δεν γνωρίζεις τι σκέφτονται, τι προθέσεις έχουν, τι έχουν ζήσει ή ζουν, τι σταυρό κουβαλάνε και σε ποιες μάχες ματώνουν. Ακούς λόγια από τρίτους που στοχοποιούν πρόσωπα χωρί...
Continue reading

Όσο πιο πολύ φωνάζουν κάποιοι, τόσο λιγότερα έχουν να σου πουν..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Θα περάσουν άνθρωποι από την ζωή σου, που θα σου τεντώσουν το δάχτυλο και θα σου παραδώσουν μαθήματα για πράγματα που δεν ξέρουν, δεν έμαθαν και δεν κατάλαβαν ποτέ. Θα περάσουν άνθρωποι από την ζωή σου, που θα φωνάζουν, θα ωρύοντ...
Continue reading

Δαλάι Λάμα: Η μόνη αληθινή θρησκεία είναι να έχεις καλή καρδιά.

Τον πήραν από το πατρικό σπίτι του όταν ήταν 6 χρονών. Στα 15 του έπρεπε να γίνει στρατιωτικός διοικητής και διπλωμάτης. Στα 25 αναγκάστηκε να φύγει από το Θιβέτ για την Ινδία. Σήμερα ο Dalai Lama είναι 79. Φαίνεται πως η ζωή του δεν υπήρξε εύκολη. Αλλά αντί ν...
Continue reading

Τι να το κάνεις το “εμείς” αν δεν αντέχει στα δύσκολα; 

Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης Κάποτε εγώ, κάποτε εσύ, κάποτε εμείς που θα μπορούσαμε και δεν γίναμε. Κι εμείς δεν το τολμήσαμε ή δεν το θελήσαμε όσο του άξιζε. Δεν το παλέψαμε, δεν δοθήκαμε. Θέλει μαγκιά να δίνεις από το μείον σου. Θέλει ψυχή να βρίσκεις ν...
Continue reading
Load More

Editorial

Όσο πιο πολύ φωνάζουν κάποιοι, τόσο λιγότερα έχουν να σου πουν..

Όσο πιο πολύ φωνάζουν κάποιοι, τόσο λιγότερα έχουν να σου πουν..

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Θα περάσουν άνθρωποι από την ζωή σου, που θα σου τεντώσουν το δάχτυλο και θα σου παραδώσουν μαθήματα για πράγματα που δεν ξέρουν, δεν έμαθαν και δεν κατάλαβαν ποτέ. Θα περάσουν άνθρωποι από την ζωή σου, που θα φωνάζουν, θα ωρύοντ...
Σερμπέτια του Ψυρρή : Με μεράκι, χαμόγελο και ζαχαρο-όνειρα!

Σερμπέτια του Ψυρρή : Με μεράκι, χαμόγελο και ζαχαρο-όνειρα!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Έλα πάμε μια βόλτα στο κέντρο. Άσε τη συννεφιά στην άκρη.. τον ήλιο τον κουβαλάμε μέσα μας σου λέω! Πάμε να σου δείξω τις δικές μου τις γωνιές σ'αυτή την πόλη. Θα κάνουμε στάση στου Ψυρρη! Δυο βήματα από το μετρό, στην πόρτα...
Μίλα μου για ταξίδια, μουσικές, βιβλία, ανθρώπους, όνειρα και ρίσκα!

Μίλα μου για ταξίδια, μουσικές, βιβλία, ανθρώπους, όνειρα και ρίσκα!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Όταν θελήσεις να σε γνωρίσω, μην μου πεις τι σπούδασες, ούτε τι δουλειά κάνεις. Πες μου τι ήθελες να γίνεις μικρός και πού σε βλέπεις στα βαθιά σου γεράματα. Μην μου πεις πώς είναι το σπίτι σου και πού μένεις τώρα. Πες μου για ...
Οι άνθρωποι, θα λένε πάντα μεγάλα λόγια προκειμένου να καλύψουν την μικρή ψυχή τους. 

Οι άνθρωποι, θα λένε πάντα μεγάλα λόγια προκειμένου να καλύψουν την μικρή ψυχή τους. 

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Οι άνθρωποι, θα λένε πάντα μεγάλα λόγια προκειμένου να καλύψουν την μικρή ψυχή τους. Θα μοιράζουν υποσχέσεις και όρκους αιώνιας παρουσίας στη ζωή σου, στα δύσκολα και την ίδια στιγμή, θα δηλώνουν την απουσία τους στην πρώτη ευκαι...
Με εκτίμηση, ο λύκος…

Με εκτίμηση, ο λύκος…

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό. Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό. Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που κλασικά παράτησαν δυο εκδρομείς, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από έν...
Load More

Featured

Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια, κι εσύ θα μου μιλάς με τη σιωπή σου.

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Εγώ θα σου μιλώ με τα τραγούδια, κι εσύ θα μου μιλάς με τη σιωπή σου. Πάντα κάπως έτσι δεν ήταν; Εγώ σου μιλούσα με πράξεις κι εσύ με φόβο. Εγώ σε προσέγγιζα με αγάπη κι εσύ με ανασφάλειες. Σου μίλαγα με λόγια κι εσύ μου απαντού...
Continue reading

Serendipity

Φέρτε μου έναν Δον Ζουάν, παρακαλώ!

Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Πόσο χώρο θα έβρισκε για να «δράσει» ένας Δον Ζουάν στην εποχή μας; Και μάλιστα όχι ένας οποιοσδήποτε Δον Ζουάν, αλλά ο Δον Ζουάν ο έφηβος; Ποια συναισθήματα κυριαρχούν σ’ αυτή την ηλικία την ομιχλώδη; Πώς είναι σήμερα ο έρωτας; Και...
Continue reading