Γράφει η Ελένη Σάββα
Μην μου πεις ότι μ’αγαπάς, απλώς πάρε με απ’ το χέρι. Κράτα με και πάμε εκείνο το μεγάλο περίπατο που λέγαμε, στη θάλασσα. Να ακούμε τον ήχο του κύματος που χτυπάει στα βράχια και να δίνουμε φιλιά αμέτρητα.
Κοίτα με στα μάτια αληθινά και γενναία και χαμογέλα μου. Χαμογέλα μου όταν θα το έχω περισσότερο ανάγκη και χάιδεψε μου τα μαλλιά το βράδυ. Άσε με να δω τα πιο γλυκά όνειρα στην αγκαλιά σου, και το πρωί θα δεις το πιο αληθινό χαμόγελο του κόσμου στο πρόσωπο μου.
Δείξε μου τα αστέρια. Ξεκίνα μια νύχτα να πάμε βόλτα, κάπου σκοτεινά. Κάπου μακρυά από τα φώτα της πόλης, να είμαστε εγώ, εσύ, και τα αστέρια. Και γώ θα μαγεύομαι γιατί όλα θα μοιάζουν τόσο όμορφα πλάι σου. Και το φεγγάρι θα μας κρατάει συντροφιά μεχρι το ξημέρωμα. Θα μας κρατάει συντροφιά εκεί που θα είμαστε αγκαλιά.
Αγόρασε μου παγωτό μια ζεστή μέρα απρόσμενα. Δώσε μου φιλιά χωρίς λόγο, έτσι απλώς, επειδή το νιώθεις. Αγκάλιασε με χωρίς να το περιμένω, ένα δειλινό που θα είμαστε κι οι δυο χαμένοι ο καθένας στα δικά του. Έτσι απλώς, επειδή το νιώθεις.
Μην μου πεις σ’αγαπώ, δεν είναι ανάγκη. Δείξε το μου μονάχα! Στις πράξεις, στα πιο απλά καθημερινά όμορφα πράγματα. Θέλει προσπάθεια η αγάπη μάτια μου! Κάποτε θέλει πολλή προσπάθεια. Μα τίποτα δεν είναι κουραστικό όταν αγαπάς. Τίποτα δεν είναι κουραστικό αν το κάνεις με τη ψυχή σου!
Αγάπα με και μην σκέφτεσαι τίποτα! Μικρή η ζωή. Μικρή πολύ. Γι’αυτό σου λέω, αν αγαπάς, κάνε την αγάπη σου πράξεις. Κάνε τη ζωή σου όνειρο. Θα έχεις να θυμάσαι μια ζωή τις πανέμορφες στιγμές σου. Η ευτυχία σου θα είναι γεμάτη χαμόγελα και αγκαλιές!
