Γράφει η Ελένη Σάββα
-Μ’αγαπάς;
-Σ’αγαπώ όπως είσαι, με το χαμόγελο ή το δάκρυ, κ’εσύ έτσι μ’αγαπάς.
Χωρίς όρια και χίλια δυο ειπωμένα από κάθε ερωτευμένο ζευγαράκι λόγια.
Μ΄αγαπάς όταν είμαι δίπλα σου και σε στηρίζω στο καθετί, μ’αγαπάς όταν είμαι ένας απ’ τους πιο μεγάλους υποστηρικτές σου.
Μ΄αγαπάς όταν είμαι εκεί, μ’ένα κουτί χαρτομάντιλα στο χέρι, κι ένα γλυκό φιλί για να σου απαλύνω τον πονο. Μ’αγαπάς, όταν στην αγκαλιά μου βρίσκεις την ηρεμία που ζητούσες τόσο απεγνωσμένα.
Μ΄αγαπάς, όταν μπορώ να σε κάνω να χαμογελάσεις σε δευτερόλεπτα.
Μ΄αγαπάς,όταν κάνουμε αυτές τις μεγάλες, ατέλειωτες συζητήσεις για ότι μας κατεβεί στο κεφάλι.
Μ’αγαπάς, όταν πια από τα γέλια έχουμε δάκρυα στα μάτια και πόνο στην κοιλιά.
Μ΄αγαπάς για όλες τις τρελές μας όμορφες στιγμές.
Θες ν’ακούσεις ένα μυστικό;
Και γω σ’αγαπώ όλες αυτές τις στιγμές.
Όλες αυτές, κι ακόμα περισσότερες.
Σ’αγαπώ, το βράδυ όταν πάω για ύπνο και μου λείπει η αγκαλιά σου.
Σ΄αγαπώ, όταν είσαι το πρώτο άτομο που θέλω να μάθει τα νέα μου.
Όπου κι αν είσαι, όπως κι αν είσαι, σ’αγαπώ.
Περίεργο δεν είναι αυτό;
Περίεργο και όμορφο. Αυτό, που από τη μια στιγμή στην άλλη, βρίσκεις τον άνθρωπο σου.
Κι ο κόσμος σου, από όμορφος, γίνεται υπέροχος.
Το χαμόγελο σου, από φωτεινό, γίνεται ανεξίτηλο.
Η “αγάπη” από μια απλή λέξη, γίνεται συναίσθημα που σου πλημμυρίζει την καρδιά.
Συναίσθημα, που δεν μετριέται, μα με κάποιο τρόπο εσύ ξέρεις πως υπάρχει παντού μέσα σου.
Συναίσθημα, που το δείχνεις αγνά κι αληθινά!
Η ζωή σου, γεμίζει πια από μικρές έντονες στιγμές ευτυχίας.
Αυτές τις στιγμές που δεν ζητάς τίποτα περισσότερο απ’αυτό που έχεις. Τον άνθρωπο σου.
Τον άνθρωπο σου, αυτόν που θέλεις ν’ αγκάλιαζεις συνεχώς , ακούραστα, χαρούμενα, υπομονετικά, μ’όλη τη δύναμη που έχεις μέσα σου.
Και μ’ένα περίεργο, μαγικό τρόπο, μ’αυτή την αγκαλιά, η δύναμη σου αντί να εξαντλείται, μεγαλώνει.
Μεγαλώνει και κατακλύζει όλο σου το είναι.
Ναι, σ’αγαπώ.
Σ’αγαπώ πιο πολύ κάθε μέρα, κι είναι περίεργο.
Δεν ήξερα πως η αγάπη μεγαλώνει τόσο. Κάθε μέρα πια εκπλήσσομαι !
