Loading posts...
Θα σου θυμώνω, που συνεχίζεις να ζεις χωρίς να σου λείπω

Θα σου θυμώνω, που συνεχίζεις να ζεις χωρίς να σου λείπω

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Θα σου θυμώνω... Θα σου θυμώνω για όλες τις νύχτες που με άφησες μόνη. Για όλες τις μέρες που δε βρήκες χρόνο για μας. Θα σου θυμώνω για τις σιωπές, εκείνες τις ατέλειωτες σιωπές... Θα σου θυμώνω, που ποτέ δε με ρώτησες αν είμ...
Είναι πια, αυτή που δεν αναγνωρίζεις. Η μη δεδομένη (σου)..

Είναι πια, αυτή που δεν αναγνωρίζεις. Η μη δεδομένη (σου)..

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Με πόσες σταγόνες γεμίζει ένα ποτήρι; Με πολλές· με πάρα πολλές. Με εκαντοντάδες φαντάζομαι. Μια μόνο όμως αρκεί για να ξεχειλίσει. Κι αυτή η μία, η τόση δα σταγόνα, κάνει όλη τη... ζημιά. Μια μόνο σταγόνα χρειάζεται για να ξυ...
Μέχρι να μην υπάρχει πια κανένας λόγος να γυρίσουμε πίσω..

Μέχρι να μην υπάρχει πια κανένας λόγος να γυρίσουμε πίσω..

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Αυτό το καλοκαίρι θα μας βρει μαζί. Κάπου μακριά απ'την Αθήνα, σε μια θάλασσα, που θα τη βλέπουμε για πρώτη φορά. Στην άμμο μ' ένα ξύλο, θα γράψω τα αρχικά μας και συ θα μου χαμογελάσεις. Κι όταν θα λερώνομαι στη μύτη με παγωτ...
Εγώ, για σένα μπορώ τα πάντα. Εσύ;

Εγώ, για σένα μπορώ τα πάντα. Εσύ;

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Εγώ, για σένα μπορώ να ξεχάσω όσα ξέρω και να τα μάθω όλα απ' την αρχή. Να αρνηθώ κάθε τι οικείο και βολικό και να ρισκάρω. Να τα ποντάρω όλα στη ρουλέτα σου, με τον κίνδυνο να μείνω ρέστη. Να βγάλω εισιτήριο για την επόμενη...
Το μήνυμα που πάλι δεν σου έστειλα, δεν περιμένει απάντηση πια..

Το μήνυμα που πάλι δεν σου έστειλα, δεν περιμένει απάντηση πια..

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Το μήνυμα που πάλι δεν σου έστειλα.. Έπιασα το κινητό στα χέρια μου, άνοιξα τη συνομιλία μας, έγραψα "κα", μα ούτε σήμερα έφτασε σε σένα η καλημέρα μου. Έκλεισα τη συνομιλία κι άφησα το κινητό στο γραφείο. Άλλη μια μέρα πέρασ...
Ήθελα λίγο ακόμα μαζί σου…

Ήθελα λίγο ακόμα μαζί σου…

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Λίγο ακόμα ήθελα... Λίγο ακόμα μαζί. Απ' αυτό, το δικό μας μαζί·το χωρίς ταμπέλες. Το μαζί, που λίγοι μπορούν να καταλάβουν κι ακόμη λιγότεροι να αντέξουν. Απ' αυτές τις ιστορίες, που δε θυμάσαι πώς και πότε άρχισαν, μα δε θ...
Ο κόσμος να καίγεται κι εμείς να ερωτευόμαστε..

Ο κόσμος να καίγεται κι εμείς να ερωτευόμαστε..

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Όταν η πόλη καίγεται υπάρχει ένα μέρος που πάμε, με μια παγωμένη μπύρα και ένα πακέτο τσιγάρα, εκεί βλέπεις, ξεχνάμε τον κόσμο και φτιάχνουμε τον δικό μας. Μια έξοδος κινδύνου από τον θόρυβο της καθημερινότητας, μια ανάσα γεμάτη με...
Μια μέρα θα ξυπνήσω, και δεν θα θέλω να σου πω καλημέρα..

Μια μέρα θα ξυπνήσω, και δεν θα θέλω να σου πω καλημέρα..

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Μια μέρα θα ξυπνήσω και δε θα πιάσω κατευθείαν το κινητό, να δω αν με περιμένει μήνυμά σου. Θα ξυπνήσω και δε θα θέλω να σου πω καλημέρα· δε θα θέλω να μάθω πώς είσαι, πώς περνάς. Μια μέρα θα ξυπνήσω, θα μπω στο αμάξι, θα οδηγώ...
Το αντίο που δεν σου πα.. έκρυβε μέσα του όλα τα “κατηγορώ” κι ας σε αθώωσα!

Το αντίο που δεν σου πα.. έκρυβε μέσα του όλα τα “κατηγορώ” κι ας σε αθώωσα!

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Το αντίο, που ποτέ δε σου είπα, έκρυβε μέσα του όλη μου τη θλίψη· κι όχι για το λίγο που μου έδωσες κι αυτό με το στανιό, μα για το πολύ μου, που σου το χάριζα κι εσύ μου το γυρνούσες πίσω. Σαν να μην ήταν δα και τίποτα σπουδαί...
Εσύ να μου χαμογελάς κι εγώ να σ’ερωτεύομαι..

Εσύ να μου χαμογελάς κι εγώ να σ’ερωτεύομαι..

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Να σ' ερωτεύομαι... Να μετράω τις μέρες, τις ώρες και τα λεπτά μέχρι να ξαναβρεθούμε. Να τρέμουν τα πόδια και να σφίγγεται το στομάχι μου μόλις σε δω. Να μου μιλάς και να ταξιδεύω. Να έχω το θάρρος να κάνω σχέδια για το μετ...