Loading posts...
Το μόνο που θελε, ήταν να ζήσει

Το μόνο που θελε, ήταν να ζήσει

Γράφει η αναγνώστρια Ε.Δ Θέλει να ζήσει Θέλει να αγαπήσει Θέλει να γελάσει Θέλει να δώσει, όσα δεν ένοιωσε μικρή Μικρή, ναι ήταν κάποτε μικρή όπου μεγάλωσε με μισή καρδιά Έχει μια μαμά, είχε ένα μπαμπά Μπαμπάς, τι δύσκολη λέξη για εκείνη. Τον είχε, δεν...
Εκεί που δεν υπάρχουν αισθήματα, θα βρεις απαιτήσεις

Εκεί που δεν υπάρχουν αισθήματα, θα βρεις απαιτήσεις

Γράφει η Μαρία Φουσταλιεράκη. Γυναίκες. Θηλυκά. Πλάσματα που δε γεννήθηκαν με εγχειρίδιο χρήσης σε εύκολα ελληνικά και που με τη συμπεριφορά τους είναι ικανά να μπερδέψουν ή και να τρελάνουν ακόμα, ένα ώριμο και ορθολογιστικά σκεπτόμενο άνδρα γένους αρσενικού...
Σ’ έψαχνα να σ αγαπήσω μα δεν ήρθες κι αγάπησα εμένα.

Σ’ έψαχνα να σ αγαπήσω μα δεν ήρθες κι αγάπησα εμένα.

Γράφει η Άννα Βήχου. Σου έλεγα πως βγαινω στο μπαλκόνι να ανασανω. Έλεγα ψέμματα. Έβγαινα να αρρωστησω το σώμα μου , αλαφρωνοντας την ψυχή μου. Γεμιζα ομίχλη ολόκληρη καθώς εκλεβα στιγμές από τους γυρω μου. Δεν στο είπα ποτέ. Κάποτε πριν χρόνια φουσκωσα ...
Κανείς φευγάτος, δεν πήρε άλλο κομμάτι της ψυχής της

Κανείς φευγάτος, δεν πήρε άλλο κομμάτι της ψυχής της

Γράφει η Ειρήνη Στέφα. Ποτέ δεν την απασχόλησε τί σκέφτονταν για εκείνη. Άλλωστε κανένας απο δαύτους, δεν είχε τα κότσια, να μιλήσει μπροστά της. Μόνο πίσω της μιλούσαν. Και έτσι βρίσκονταν εκεί που τους έπρεπε, πίσω της. Είχε αλλα ενδιαφέροντα εκείνη. Ε...
Άλλη μια φορά που γυρνάς στο μυαλό μου

Άλλη μια φορά που γυρνάς στο μυαλό μου

Καλοκαίρι ήταν νομίζω όταν σε είδα πρώτη φορά. Νομίζω Ιούλιος; Ίσως κι Αύγουστος, έχουν περάσει τόσοι μήνες. Όχι λάθος, χρόνια έχουν περάσει. Εμένα, όμως μου φαίνεται σαν να ’ταν χθες. Είχε ήλιο θυμάμαι, απογεύμα ήταν. Δε θυμάμαι που πήγαινα, αλλά θυμάμαι τη σ...
Δεν γουστάρω άλλο τα παιχνίδια της ψυχής

Δεν γουστάρω άλλο τα παιχνίδια της ψυχής

Γράφει η Βαλέρια Γιώτη. Είμαι η βασική παίκτρια ενός αρρωστημένου και ανόητου παιχνιδιού μεταξύ  πάθους και λογικής. Ταράζομαι ακόμα στο άκουσμα του ονόματός σου και γυρνάω μήπως σε δω. Μα τι αφελής! Δεν είσαι εσύ, αλλά κάποιος που έχει το όνομα σου. Προσπαθώ...
Κάθε αντίο κι ένας μικρός θάνατος

Κάθε αντίο κι ένας μικρός θάνατος

Κάθε αποχωρισμός κι ένας μικρός θάνατος. Ένα κομμάτι λιγότερο στην ψυχή των ανθρώπων, μέχρι να φτάσουν  στο τέλος της πορείας τους, τόσο άδειοι και τόσο γεμάτοι την ίδια στιγμή. Γεμάτοι από αντίο, άδειοι από αποθέματα. Γεμάτοι πληγές, στιγμές χαραγμένες, λέξει...
Έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα, εμείς μαζί!

Έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα, εμείς μαζί!

Γράφει η αναγνώστριά μας Βάσια Ντάτση. Δεν το ήθελα μ’ακους; Δεν το ήθελα και δεν περίμενα ποτέ να συμβεί Δεν περνούσε ούτε σαν σκέψη από το μυαλό μου. Κι όμως, για κάποιο περίεργο λόγο είχε χαραχτεί στη μνήμη μου η πρώτη φορά που σε είδα, πολλούς μήνες πριν...
Πάμε μια βόλτα στην Εαυτούπολη;

Πάμε μια βόλτα στην Εαυτούπολη;

Γράφει η Ειρήνη Στέφα. Το φυλλάδιο απο το τουριστικό γραφείο, έγραφε, με μεγάλα κόκκινα γράμματα. "ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΑΥΤΟΥΠΟΛΗ" Εαυτούπολη; "Πού να πέφτει αυτο" αναρωτήθηκε. Άνοιξε παραμέσα, μπας και βρει καμία πληροφορια, αλλα ηταν λευκό! Άσπρο σας λέω. Κε...
Σα δρομέας σε αγώνα δρόμου πέρασες απο την ζωή μου

Σα δρομέας σε αγώνα δρόμου πέρασες απο την ζωή μου

Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Να ' μαι παλι εδώ στην πύλη της ανατολής να προσπαθώ να κρυψω απο τον ήλιο όλα αυτά που θα φωτίσει. Όλα αυτά που άφησες περνώντας.. Σα δρομέας σε αγώνα δρόμου πέρασες απο την ζωή μου ξυπνήσεις τις αισθήσεις σαν φευγαλέο άρωμ...