Loading posts...
Δεν γουστάρω άλλο τα παιχνίδια της ψυχής

Δεν γουστάρω άλλο τα παιχνίδια της ψυχής

Γράφει η Βαλέρια Γιώτη. Είμαι η βασική παίκτρια ενός αρρωστημένου και ανόητου παιχνιδιού μεταξύ  πάθους και λογικής. Ταράζομαι ακόμα στο άκουσμα του ονόματός σου και γυρνάω μήπως σε δω. Μα τι αφελής! Δεν είσαι εσύ, αλλά κάποιος που έχει το όνομα σου. Προσπαθώ...
Κάθε αντίο κι ένας μικρός θάνατος

Κάθε αντίο κι ένας μικρός θάνατος

Κάθε αποχωρισμός κι ένας μικρός θάνατος. Ένα κομμάτι λιγότερο στην ψυχή των ανθρώπων, μέχρι να φτάσουν  στο τέλος της πορείας τους, τόσο άδειοι και τόσο γεμάτοι την ίδια στιγμή. Γεμάτοι από αντίο, άδειοι από αποθέματα. Γεμάτοι πληγές, στιγμές χαραγμένες, λέξει...
Έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα, εμείς μαζί!

Έτσι ξαφνικά και απροσδόκητα, εμείς μαζί!

Γράφει η αναγνώστριά μας Βάσια Ντάτση. Δεν το ήθελα μ’ακους; Δεν το ήθελα και δεν περίμενα ποτέ να συμβεί Δεν περνούσε ούτε σαν σκέψη από το μυαλό μου. Κι όμως, για κάποιο περίεργο λόγο είχε χαραχτεί στη μνήμη μου η πρώτη φορά που σε είδα, πολλούς μήνες πριν...
Πάμε μια βόλτα στην Εαυτούπολη;

Πάμε μια βόλτα στην Εαυτούπολη;

Γράφει η Ειρήνη Στέφα. Το φυλλάδιο απο το τουριστικό γραφείο, έγραφε, με μεγάλα κόκκινα γράμματα. "ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΑΥΤΟΥΠΟΛΗ" Εαυτούπολη; "Πού να πέφτει αυτο" αναρωτήθηκε. Άνοιξε παραμέσα, μπας και βρει καμία πληροφορια, αλλα ηταν λευκό! Άσπρο σας λέω. Κε...
Σα δρομέας σε αγώνα δρόμου πέρασες απο την ζωή μου

Σα δρομέας σε αγώνα δρόμου πέρασες απο την ζωή μου

Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Να ' μαι παλι εδώ στην πύλη της ανατολής να προσπαθώ να κρυψω απο τον ήλιο όλα αυτά που θα φωτίσει. Όλα αυτά που άφησες περνώντας.. Σα δρομέας σε αγώνα δρόμου πέρασες απο την ζωή μου ξυπνήσεις τις αισθήσεις σαν φευγαλέο άρωμ...
Εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τον πόνο φίλο και την ψυχή γενναία

Εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τον πόνο φίλο και την ψυχή γενναία

Γράφει η Σαντίνα Δεναξά (Λίκνον). Όλοι έχουμε ανάγκη το καταφύγιο μιας σωστής σχέσης. Μιας σχέσης πλασμένης με τα ανθεκτικά υλικά της αγάπης και της κατανόησης. Μιας σχέσης θεμελιωμένης στο σταθερό έδαφος της αμοιβαιότητας. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό, ...
Μην δίνεις παράταση στο “αντίο” με περιττές συγγνώμες

Μην δίνεις παράταση στο “αντίο” με περιττές συγγνώμες

Γράφει η Αναστασία Θεοφανίδου Αν υπάρχει μια μόνο λέξη που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο, τότε αυτή η λέξη είναι συμβιβασμός. Συνώνυμη του συμβιβασμού είναι η υποχώρηση. Τώρα εδώ, πολλοί διαφωνούν κι ακριβώς εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Το πρόβλημα, λοιπόν,...
Όταν φεύγεις, να καις τις γέφυρες πίσω σου

Όταν φεύγεις, να καις τις γέφυρες πίσω σου

Να μάθεις να φεύγεις από παντού χωρίς να φοβάσαι την ώρα που το κάνεις. Ακόμα κι αν χρειαστεί να φύγεις απ’ τον ίδιο σου τον εαυτό, να το κάνεις, αν κρίνεις πως δε σου κάνει πια καλό. Από τις μεγαλύτερες παγίδες που μπορεί να πέσει μέσα ο άνθρωπος στη ζωή το...
Και τώρα που σ’ερωτεύομαι, τι γίνεται;;

Και τώρα που σ’ερωτεύομαι, τι γίνεται;;

Θα σου πω ένα μυστικό. Αρχίζω να σ’ ερωτεύομαι. Σκεφτόμουν, πώς καταλαβαίνεις άραγε ότι ερωτεύεσαι; Δε μου κάνουν τόση σημασία αυτά που λένε όλοι. Ότι τάχα θες να βλέπεις τον άλλο πιο πολύ, ότι ζεις σε ροζ συννεφάκια κι αδημονείς πότε θα ξαπλώσετε στο κρεβάτι....
Είναι αυτός ο άνθρωπος μου

Είναι αυτός ο άνθρωπος μου

Μια φορά κι έναν καιρό. Έτσι ξεκινάνε τα παραμύθια. Καμία φορά και κανέναν καιρό, ή τον κακό τους τον καιρό θα πούμε εμείς, γιατί ακόμα κι αν μας άρεσαν τα παραμύθια όταν ήμασταν μικροί, μόλις συνειδητοποιήσαμε πως δεν υπάρχουν, σπάσαμε τόσο τα μούτρα μας, π...