Loading posts...
Δεν είναι παιχνίδι οι άνθρωποι, σου λέω

Δεν είναι παιχνίδι οι άνθρωποι, σου λέω

Γράφει η Μαριάλτα Φέλλου Παιχνίδια. Μία λέξη που ισοδυναμεί με χιλιάδες συναισθήματα και αναμνήσεις από τη παιδική μας ηλικία. Σε κάποιους ανθρώπους αρέσουν τα παιχνίδια και σε άλλους όχι, όλοι όμως από μικροί έχουμε μάθει πως υπάρχουν κανόνες και πρέπει να...
Η σιωπή μιας γυναίκας είναι περισσότερο επικίνδυνη από τα λόγια της.

Η σιωπή μιας γυναίκας είναι περισσότερο επικίνδυνη από τα λόγια της.

Γράφει η Λαμπρινή Νταβέλη Αγαπητοί άντρες, ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Η φύση της γυναίκας είναι να μιλάει μέσω των συναισθημάτων της. Η γυναίκα απεχθάνεται την σιωπή. Πιστεύει στην δύναμη των λέξεων, γι' αυτό και έχει μάθει να λέει πάντ...
Εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι, με το φως και την καλοσύνη στην καρδιά

Εκείνοι οι σπάνιοι άνθρωποι, με το φως και την καλοσύνη στην καρδιά

Γράφει η Γωγώ Ζ Θα τους συναντήσεις με παρέες στους δρόμους ή σε κάποιο χαλαρό μαγαζάκι, και συχνά είναι εκείνοι που θα μιλήσουν πολύ, θα έχουν πάντοτε ένα θέμα προς συζήτησης και η παρέα μαζί τους θα αποτελεί κάτι το ευχάριστο. Θα υπάρξουν φορές που θα είν...
Το άγγιγμα της, δεν είχε όρια ούτε έμπαινε σε καλούπια.

Το άγγιγμα της, δεν είχε όρια ούτε έμπαινε σε καλούπια.

Γράφει ο Νίκος Ιατρού To αντιλαμβανόταν κάθε πρωί. Κάθε καινούργια μέρα που ξημέρωνε, του αφαιρούσε αντικείμενα, πρόσωπα, αγαπημένες διαδρομές και συνήθειες. Ακόμη και λέξεις έχανε. Λέξεις που δεν χρησιμοποιούσε κι όταν τις άκουγε μετά από καιρό ηχούσαν περ...
Και τώρα, μείνε στο τίποτα που επέλεξες

Και τώρα, μείνε στο τίποτα που επέλεξες

Γράφει η Moon 08 Ένα βράδυ με έδιωξε. Ήθελε, λέει, χρόνο να σκεφτεί, τι ήταν τελικά το ψέμα και ποια η αλήθεια. Κι εγώ στα μάτια της μηδέν. Χρόνο ήθελε, λέει εκείνη, που δεν άντεχε λεπτό χωρίς εμένα. Και τώρα τι; Ανάμεσά μας μπήκαν λάθη και παρεξηγήσεις ...
Δεν ξέρω τι πονάει πιο πολύ, η παρουσία σου ή η απουσία σου;

Δεν ξέρω τι πονάει πιο πολύ, η παρουσία σου ή η απουσία σου;

Γράφει η Στέλλα Αγαπίου Φεύγω. Φεύγω,  γιατί κοντά σου έζησα την δυστυχία, την απαξίωση της γυναικείας φύσης μου, γιατί ποτέ σου δεν με αγάπησες πραγματικά. Η ταπείνωση και οι φωνές για σένα ήταν κάτι φυσιολογικό, η σωματική κ η ψυχολογική βια ήταν για σένα...
Το σημάδι που είχε αφήσει το χέρι του στο μάγουλό της δεν προσπάθησε να το ξεπλύνει..

Το σημάδι που είχε αφήσει το χέρι του στο μάγουλό της δεν προσπάθησε να το ξεπλύνει..

Γράφει ο Νίκος Ιατρού Άκουσε την πόρτα να κλείνει πίσω του. Ξεκλείδωσε και βγήκε από το δωμάτιο. Όταν σιγουρεύτηκε ότι ήταν μόνη, μπήκε στο μπάνιο για να ξεπλύνει τα σημάδια που άφησε η μάσκαρα στο πρόσωπό της. Το σημάδι που είχε αφήσει το χέρι του στο μάγο...
Δεν έχω πια δικαίωμα να ελπίζω στο όνειρο…

Δεν έχω πια δικαίωμα να ελπίζω στο όνειρο…

Γράφει η Nubes Ήτανε κάποτε λατρεία σ' ένα σπίτι εσύ κι εγώ. Δυο φεγγάρια στην αυλή του, δύο ζευγάρια αθώα, παιδικά χαμόγελα και τ' αστέρια στη σκεπή του, ένα όνειρο να ζω. Για θυμήσου στην αρχή πόσο σε ήθελα, πόσο με ήθελες. Όνειρα κάναμε σπίτι να βρούμε, ...
Μπορεί να χωρίσαμε, μα θα με βρίσκεις πάντα στην καρδιά σου, σαν σημάδι ανεξίτηλο.

Μπορεί να χωρίσαμε, μα θα με βρίσκεις πάντα στην καρδιά σου, σαν σημάδι ανεξίτηλο.

Γράφει η Nubes Πάντα με ρωτούσες, γιατί επιλέγω να εκφράζω τα συναισθήματα μου με τραγούδια. Έτσι νιώθω, σου είπα, έτσι εκφράζομαι. Τραγουδιστά. Εσύ πάλι ήσουν πολύ καλός στη μνήμη. Θυμάμαι τα πάντα, μου είχες πει. Με κάθε λεπτομέρεια. Αλήθεια όμως, τι έχει...
Μετά από αυτό το βράδυ, μην ξαναγυρίσεις…

Μετά από αυτό το βράδυ, μην ξαναγυρίσεις…

Γράφει η Μαρία Κυπραίου Θέλω ένα τελευταίο βράδυ μαζί σου. Θέλω ξανά τα σώματα μας να ενωθούν όπως και τότε, με το ίδιο πάθος, με τον ίδιο ρυθμό, όμως τώρα ακόμα πιο άγρια. Σε χρειάζομαι για ένα ακόμα βράδυ, να σβήσεις το κενό που υπάρχει. Μόνο όμως για τελ...