Loading posts...
Αυτό που προσπαθώ να πω… είναι πως σ’αγαπώ!

Αυτό που προσπαθώ να πω… είναι πως σ’αγαπώ!

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Κεφάλι βαρύ, χέρια απλωμένα και μια καρδιά να χτυπάει για σένα. Ανοίγω τα μάτια, ψάχνω στο πλήθος και μπρος μου σε βρίσκω στήθος με στήθος. Νιώθω πως σε ξέρω από πάντα. Νιώθω πως μπορώ να σου πω τα πάντα, ανοίγω το στόμα και με πιά...
Το μπλέξιμο μαζί σου, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να ζήσω..

Το μπλέξιμο μαζί σου, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να ζήσω..

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Η φωτιά γλύφει νωχελικά τα ξύλα, τα τζάμια της μπαλκονόπορτας έχουν θολώσει από τα χνώτα μας και τη ζέστη, σε αντίθεση με το κρύο που έχει έξω. Καθόμαστε αγκαλιά σε έναν καναπέ και χαζεύουμε αργόσχολα τηλεόραση. Δεν μιλάμε. Δεν ...
Και έπαθα, και έμαθα και σηκώνω ανάστημα για να πάω παρακάτω..

Και έπαθα, και έμαθα και σηκώνω ανάστημα για να πάω παρακάτω..

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Δεν είχα ποτέ την ανάγκη να κάνω απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Ποτέ δεν με "έκαιγε", ποτέ δεν με συγκινούσε η αλλαγή του έτους και όλα αυτά τα κλισέ περί νέου εαυτού που πάει πακετάκι με την νέα χρονιά. Τα θεωρούσα χαζά, ανώφε...
Θυμάμαι να φεύγεις, θυμάμαι να ξαναγυρνάς, τα θυμάμαι όλα. Εσύ;

Θυμάμαι να φεύγεις, θυμάμαι να ξαναγυρνάς, τα θυμάμαι όλα. Εσύ;

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Θυμάσαι; Θυμάσαι τίποτα από όσα έχουμε ζήσει; Θυμάσαι λόγια; Στιγμές; Θυμάσαι όλα εκείνα που πέρασαν και ίσως δεν ξαναέρθουν; Θυμάμαι κάθε μας στιγμή. Κάθε σου λέξη. Κάθε βράδυ ξεχωριστά. Θυμάμαι τις φορές που με πλήγωσες αλ...
Είναι όμορφη η ζωή αν έχεις πράγματα να θυμάσαι.

Είναι όμορφη η ζωή αν έχεις πράγματα να θυμάσαι.

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Καθισμένη στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, με έναν ζεστό γαλλικό στο χέρι, τυλιγμένη μέσα στο χοντρό μπουφάν μου και το απαλό λευκό κασκόλ με τις κόκκινες λεπτομέρειες, χαζεύω έξω τον δρόμο. Έβρεχε. Τα τζάμια από το ταξί είχαν γεμίσει ...
Κάθε μέρα νιώθω και λίγο πιο ερωτευμένη μαζί σου

Κάθε μέρα νιώθω και λίγο πιο ερωτευμένη μαζί σου

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Έχω ακούσει να λένε - και έχω πει και η ίδια- πως ο έρωτας είναι ένα πυροτέχνημα που λάμπει για λίγο και μετά σκορπίζει πάλι το σκοτάδι, μα πλέον δεν μπορώ να το υποστηρίξω. Περνάνε οι μέρες και οι μήνες και κάθε μέρα αυτό το πυροτ...
Η απογοήτευση, θα είναι πάντα το πιο πικρό συναίσθημα..

Η απογοήτευση, θα είναι πάντα το πιο πικρό συναίσθημα..

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Από μικρή είχα πολύ μεγάλη φαντασία. Έδινα στα πάντα ζωή και υπόσταση. Τα χρώματα είχαν μυρωδιές, τα δέντρα και τα λουλούδια πρόσωπα και τα συναισθήματα είχαν πάντα γεύσεις. Μου άρεσε να κατηγοριοποιώ αυτά που έβλεπα και ένιωθα, ακ...
Άσπρο πάτο, στις λάθος αποφάσεις μας, στα μεγαλύτερά μας λάθη.

Άσπρο πάτο, στις λάθος αποφάσεις μας, στα μεγαλύτερά μας λάθη.

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Κάτσε, κάτσε να σου πω για όλες τις λάθος αποφάσεις της ζωής μου. Άναψε ένα τσιγάρο, βάλε και μία τεκίλα και έλα να μιλήσουμε. Να σου πω πόσο γερό στομάχι θέλει, για να πάρεις μία λάθος απόφαση. Πόσο θάρρος, να τολμήσεις να κάνεις ...
Ήρθες και με βοήθησες να βρω το δρόμο, που είχα χάσει από καιρό

Ήρθες και με βοήθησες να βρω το δρόμο, που είχα χάσει από καιρό

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Βρίσκομαι σε ένα μικρό ξύλινο βαρκάκι. Από αυτά με τα κουπιά, που τα βλέπεις και νομίζεις ότι στο επόμενο μισό μέτρο θα βουλιάξουν. Κακοσυντηρημένο και ταλαιπωρημένο από την θάλασσα και την πολυκαιρία. Στα χέρια τα κουπιά και πρόσω...
Μην με πληγώσεις κι εσύ, όπως οι άλλοι…

Μην με πληγώσεις κι εσύ, όπως οι άλλοι…

Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Μην με πληγώσεις. Σε παρακαλώ, μωρό μου, μην με πληγώσεις. Μην αφήσεις και εσύ πάνω μου τα σημάδια σου και εξαφανιστείς μέσα στη νύχτα. Το σώμα μου μετράει πολλά σημάδια, πολλές πληγές. Φιλίες και έρωτες με ρήμαξαν. Και έπειτα ήρθε...