Loading posts...
Η αγάπη κι η ευγένεια, δεν βγαίνουν ποτέ εκτός μόδας..

Η αγάπη κι η ευγένεια, δεν βγαίνουν ποτέ εκτός μόδας..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου  Στον τοίχο αριστερά στη βιβλιοθήκη, ένα παλιό λεξικό, ξεφτισμένο από το χρόνο, ταλαιπωρημένο από την φθορά. Ο σελιδοδείκτης, στο γράμμα Α, υπογραμμισμένη με μαρκαδόρο, η λέξη «αγάπη». Άλλος σελιδοδείκτης, στο γράμμα Ε, υπογραμμισμέν...
Εγώ τον έρωτα, έμαθα να τον κοιτάω στα μάτια..

Εγώ τον έρωτα, έμαθα να τον κοιτάω στα μάτια..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου  Πριν κλείσεις οριστικά την πόρτα θυμάμαι την τελευταία κουβέντα που μου είπες. «Βουρδουλίζομαι μονος μου, με απροσδιόριστες ενοχές περιτυλιγμένες από οργή..»Πού να καταλάβω τότε ότι ο βούρδουλας που έλεγες ήταν μέρος της ζωής σου κι...
Έκανα τον πόνο φίλο..

Έκανα τον πόνο φίλο..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου  Όπου και αν ακουμπήσεις πονάω.Σε όποιο σημείο πας να αγγίξεις καταλαβαίνεις τα σημάδια που πέρασαν και άγγιξαν βαθιά το κορμί μου. Τι και αν προσπάθησες να μου δείξεις τρόπους διαφυγής, τι και αν ήθελες να απαλύνεις τους πόνους. Ποτ...
Πες μου ένα παραμύθι, που θα ξαναβλέπω γρήγορα τους φίλους μου, μαμά!

Πες μου ένα παραμύθι, που θα ξαναβλέπω γρήγορα τους φίλους μου, μαμά!

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου  Να ξαπλώσω στον ώμο σου μαμά;Φοβάμαι...Τι φοβάσαι παιδί μου;Φοβάμαι επειδή δεν βλέπω τους φίλους μου Φοβάμαι μην αρρωστήσεις εσύ η ο μπαμπάς, φοβάμαι μην αρρωστήσω εγώ. Όλο ακούω για θανάτους μαμά, πρώτη φορά θέλω να πάω σχολείο να ...
Με πείρα, εμπειρία και γνώση, ζήτησα να πορευτώ.

Με πείρα, εμπειρία και γνώση, ζήτησα να πορευτώ.

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου  Δεν ξέρω από πού έρχομαι, και πού πηγαίνω. Ένα εισιτήριο βρήκα στην τσέπη μου για ένα θέατρο, που λέγεται "Ζωή" και μπήκα μέσα, να δω την παράσταση, μα τελικά βρέθηκα να πρωταγωνιστώ!  Είναι άραγε οι αξίες μας, η συμπεριφορά μας, αυ...
Στην υγεία όσων μας γκρέμισαν, κι εμείς ανεβήκαμε λίγο παραπάνω..

Στην υγεία όσων μας γκρέμισαν, κι εμείς ανεβήκαμε λίγο παραπάνω..

Με ποιον άραγε μπορείς να περπατήσεις χέρι-χέρι, στα σκοτάδια του μυαλού σου; Πώς μπορείς να τον βάλεις μέσα στα όνειρά σου, να σεργιανίσει μαζί σου στην ψυχή σου που μοιάζει με αχούρι; Και τι να τον κεράσεις; Νερό να ξεδιψάσει ή αλκόολ για να μεθύσει, μπας κ...
Εκείνοι οι άνθρωποι, που περνάνε από τη ζωή σου και σου χαράζουν το δρόμο

Εκείνοι οι άνθρωποι, που περνάνε από τη ζωή σου και σου χαράζουν το δρόμο

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Κάπως έτσι ξεκινήσαμε και εμείς. Μου είπες ότι θα ερχόσουν μέχρι την άκρη του βράχου. Μου είπες ότι δεν σε ένοιαζε το ύψος, ούτε το σκοτάδι. Ότι όσοι ξεκινούν μαζί και φτάνουν μακριά χέρι χέρι, ξυπόλυτοι και ματωμένοι, βρίσκουν τα ...
Φιλία, είναι το δούναι, χωρίς να σε νοιάζει το λαβείν..

Φιλία, είναι το δούναι, χωρίς να σε νοιάζει το λαβείν..

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Περπάτησα στο δρόμο σου και ακόμα σιγοτραγουδώ. Μου άνοιξες την αγκαλιά σου για να καταλάβω ότι η αγάπη δεν έχει λογική! Η αγάπη κινεί βουνά, στερεύει θάλασσες και αλλάζει χρώμα στον ουρανό. Η αγάπη είναι ανιδιοτελής! Δεν δίνω γ...
Από το κάρμα του, δεν ξέφυγε κανείς.

Από το κάρμα του, δεν ξέφυγε κανείς.

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Κάποτε γνώρισα έναν άνθρωπο, που ήξερε πώς πίνω τον καφέ μου, πώς τρώω το πρωινό μου, πώς είμαι κάτω από το μακιγιάζ μου. Πόσο δύστροπη γίνομαι όταν είμαι κουρασμένη, και πότε θέλω να κρυφτώ μέσα σε μια αγκαλιά κι ας δείχνω δυνατή...
Εμάς, αγάπη μου, οι ψυχές μας, περιπλανιόνται μαζί! 

Εμάς, αγάπη μου, οι ψυχές μας, περιπλανιόνται μαζί! 

Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Ο φράχτης μου, έγινε με πόνο και δάκρυα, αλλά και με πολλή αγάπη. Δεν έβαλα υλικά από ξύλο ή σίδερο στην περίφραξη. Στην πόρτα, δεν μπήκε κλειδαριά. Την είχα πάντα ανοιχτή για όλους. Δεν με ένοιαζε ποιος έμπαινε, ποιος έβγαινε κ...