Loading posts...
Κάποτε με ρώτησαν τί ευχήθηκα για ‘σένα..

Κάποτε με ρώτησαν τί ευχήθηκα για ‘σένα..

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Κάποτε με ρώτησαν τί ευχήθηκα για 'σένα. Δεν είχαν στο νου τους ότι φυλαχτό μου αν ήσουν, θα σε 'σωζα για πάντα, θα σωνόμουν κι εγώ. Πολλές φορές διαλέγοντας τον πρώτο δρόμο μπροστά σου, βγάζεις την καρδιά από τα βασανιστικά αδιέξ...
Όταν η φωτιά σε ξεσπιτώνει, αγκαλιάζεις σφιχτά ό,τι γέννησες..

Όταν η φωτιά σε ξεσπιτώνει, αγκαλιάζεις σφιχτά ό,τι γέννησες..

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Στέκομαι στην προβλήτα. Στρέφω το βλέμμα στον ορίζοντα της θάλασσας. Στις διπλανές γειτονιές -μόλις που περνάς τη θάλασσα αδελφέ μου- υπάρχουν παιδιά που δε θα γευτούν ξανά το μητρικό γάλα. Όταν ο ήλιος δύσει, οι λιγοστές ανήλικε...
Ακόμη και τα σχέδια για το μέλλον, μόνη τα έκανα.

Ακόμη και τα σχέδια για το μέλλον, μόνη τα έκανα.

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Δε με ρώτησες ποτέ. Επιλέγω λοιπόν τούτες οι σειρές να είναι η τελευταία μου απάντηση στο πρόσωπό σου. Η τελευταία... Να ξέρεις, πάντα, όταν οι μέρες έχουν κάτι από γιορτή, νιώθω μόνη. Δεν είχα τη χαρά ακόμη και με εκείνο το άψ...
Από τους δυο μας, διάλεξες τον εγωισμό σου.

Από τους δυο μας, διάλεξες τον εγωισμό σου.

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος «Αν ερχόμουν να πιω εκεί που ακουμπούσατε τα χείλη σας, θα μάθαινα τα μυστικά των ματιών σας; Δεν είμαι σε θέση να μαντεύω. Είμαι -παρόλα αυτά- σε θέση να γνωρίζω... » Ακόμα τη θυμάται. Ο πληθυντικός ήταν κάτι που εκείνη πρωτοξεκ...
Φταίει η μοναξιά, να το ξέρετε.

Φταίει η μοναξιά, να το ξέρετε.

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος «Ξέρετε, έψαχνα στη βιβλιοθήκη μου ένα από τα βιβλία που έκλεψα τον τελευταίο καιρό. Απ' τη μια στιγμή στην άλλη χτυπήσατε το κουδούνι. Αυτό δεν είναι τυχαίο.» Τυλιγμένη στο ανοιχτόχρωμο κιμονό της, προσπαθούσε να πείσει τον νυχτε...
Δε συναντάς κάθε μέρα αδάμαστες ψυχές!

Δε συναντάς κάθε μέρα αδάμαστες ψυχές!

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Δεν ήξερα πού θα με βγάλει. Κι όμως, αποφάσισα να το ζήσω μαζί σου. Δε συναντάς κάθε μέρα αδάμαστες ψυχές. Ζώντας με κλειδωμένα παράθυρα και πόρτες, μάθαμε να κλειδώνουμε ως και την καρδιά μας. Το χειρότερο όμως είναι ότι βάλαμε λ...
Μας βαραίνει έναν-έναν και όλους μαζί, η ευθύνη για την καλοσύνη που δεν δόθηκε..

Μας βαραίνει έναν-έναν και όλους μαζί, η ευθύνη για την καλοσύνη που δεν δόθηκε..

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Η θαλασσινή αλμύρα έβρεχε γι' ακόμα μια φορά τις ακτές του νησιού. Μαθημένη να γιατρεύει πληγές, αυτή τη φορά ακουμπούσε δίχως σκοπό τα βράχια· τί πληγές να γιατρέψεις σε τόπο που δε γνώρισε ποτέ του φονικό; αρεσκόταν να επιδίδεται σ...
Σ’ένα παιδί αρκεί να αγαπηθεί στ’ αλήθεια..

Σ’ένα παιδί αρκεί να αγαπηθεί στ’ αλήθεια..

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Το κρεβάτι της ήταν ξέστρωτο. Ήταν φανερό ότι έλειπε. Ακόμα μια φορά που οι ώρες και τα χρόνια είχαν περάσει χωρίς να μας ρωτήσουν, εμένα και τη μητέρα της. Κι αν η ηλικία μας ήταν ώρα, θα ήταν σίγουρα περασμένη. Αλλά εκείνη δεν την ...
Η ψυχή μας δε χαρίζεται παιδί μου. Μονάχα τη δίνουμε ‘μεις κατά πως κρίνουμε.

Η ψυχή μας δε χαρίζεται παιδί μου. Μονάχα τη δίνουμε ‘μεις κατά πως κρίνουμε.

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος   Συνήθιζα να περνώ από 'κείνο το στενό, καιρό τώρα. Μη νομίζεις όμως. Δεν έδινα σημασία σε ασύμφορες με τον πολύτιμο χρόνο μου παρουσίες. Όσο αυτές δεν έδειχναν να ενοχλούνται από το φουριόζικο πέρασμά μου, άλλο τόσο κι εγώ ...
Η μπόρα ξεσπά, μιλά, αρκεί να ξέρεις να την ακούσεις..

Η μπόρα ξεσπά, μιλά, αρκεί να ξέρεις να την ακούσεις..

Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Μαθημένη από τις απαρχές του κόσμου να μην κάνει διακρίσεις, θα επισκεφθεί ως και το τελευταίο δείγμα ζωής. Πειθαρχημένη στο σκοπό της, φτύνει τη ζωή στάλα-στάλα, αδιαφορώντας για την ετοιμότητα ή μη να τη δεχτείς. Γιατί έτσι είναι α...