Loading posts...
Όταν σε κάνει να κλαις πιο δυνατά από όταν γελάς, φύγε! 

Όταν σε κάνει να κλαις πιο δυνατά από όταν γελάς, φύγε! 

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Όταν σε κάνει να κλαις πιο δυνατά από όταν γελάς, φύγε! Όταν τα δάκρυα πονάνε μέχρι την καρδιά ενώ τα χαμόγελα δεν φαίνονται στα μάτια, φύγε! Όταν οι λέξεις του σε αγγίζουν πιο δυνατά από τα χέρια του , εξαφανίσου! Κλείσε πόρτες ...
Απόψε θα πιούμε στην υγειά μας, εαυτέ μου.

Απόψε θα πιούμε στην υγειά μας, εαυτέ μου.

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Στο πορτοφόλι είχε μείνει ένα τελευταίο εικοσάρικο μέχρι την πληρωμή του επόμενου μήνα. Πήγα και αγόρασα το αγαπημένο σου κρασί. Αυτό το βράδυ θα στο αφιερώσω. Θα κάτσουμε εδώ στον καναπέ μας και θα τα πούμε όλα. Θα με κοιτάς στα ...
Το φως και το χαμόγελό της, ήταν η ίδια της η ψυχή..

Το φως και το χαμόγελό της, ήταν η ίδια της η ψυχή..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Τα φώτα σβήσανε. Ο ουρανός μαύρισε. Οι κεραυνοί ήταν οι μόνοι που διέκοπταν την απόλυτη ησυχία εκείνης της νύχτας. Κάθε κεραυνός και ένα τράνταγμα. Το σώμα της δεν άντεχε άλλους δυνατούς ήχους. Η ψυχή της δεν άντεχε άλλες εκρήξεις...
Μου χρωστάς λίγη μαγεία ρε ζωή..

Μου χρωστάς λίγη μαγεία ρε ζωή..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Γιατί ρε ζωή; Γιατί και αυτήν την φορά; Γιατί ξανά σε λάκκο και όχι σε κορυφή; Αφού μου το χρωστούσες. Τρεις ήττες συνεχόμενες είναι πολλές. Τρεις μαχαιριές που δεν επουλώθηκαν, τρία λιμάνια που δεν μπόρεσα να ρίξω άγκυρα, τρεις ά...
Ώρα για πρωινό και όνειρα..

Ώρα για πρωινό και όνειρα..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Μυρίζει γιασεμί και βροχή. Με τα μάτια κλειστά απολαμβάνω την μυρωδιά και αντιλαμβάνομαι ότι βρίσκομαι στην αγκαλιά σου! Αχ πόσο μου είχε λείψει αυτή η αγκαλιά! Η χθεσινή νύχτα ήταν το ουράνιο τόξο μετά από μια ανοιξιάτικη μπόρα! ...
Έλα, να παίξουμε μαμά!

Έλα, να παίξουμε μαμά!

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Μαμά, ξεαγχώσου επιτέλους και έλα να παίξουμε! Όταν το στόμα του παιδιού σου ξεστομίζει για πρώτη φορά αυτήν την φράση, έρχεται όλος ο κόσμος σου «τούμπα». Συνειδητοποιείς πόσο μεγάλωσε και ταυτόχρονα πόσο απλά μοιάζουν όλα για...
Σε συγχώρησα, λίγο πριν φύγω πια..

Σε συγχώρησα, λίγο πριν φύγω πια..

Γράφει η Νένα Παπαδοπουλου «Με συγχωρείς», μου φώναξες. Δεν πρόλαβα να δω τα μάτια σου. Πάλι άργησες. Η πόρτα του ασανσέρ κλείνει πίσω μου, η φωνή σου τρεμοπαίζει στα αυτιά μου και χάνεται στον αντίλαλο των ορόφων. Να πατήσω το στοπ και να γυρίσω ν...
Ήρθες μιαν άνοιξη, και δεν έφυγες ποτέ..

Ήρθες μιαν άνοιξη, και δεν έφυγες ποτέ..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Εκείνο το πρωινό ξύπνησα με μια περίεργη διάθεση σαν να μπήκε η μυρωδιά και η ζωντάνια της άνοιξης μέσα μου. Ήταν βέβαιο ότι κάτι καλό θα μου συνέβαινε. Η διαδρομή για την δουλειά ήταν ήσυχη. Κίνηση μηδαμινή και ήχος μόνο από τ...
Έμαθα να ζω με την πληγή σου ανοιχτή..

Έμαθα να ζω με την πληγή σου ανοιχτή..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Και όπως σε χάζευα σε κείνη τη παλιά φωτογραφία μας , άρχισε το μυαλό μου να παίζει πάλι άσχημα παιχνίδια. Φαίνεται το ξεγέλασες για άλλη μια φορά με κείνο το πλατύ χαμόγελο γεμάτο ευτυχία. Ευτυχία που είσαι μαζί μου εκεί στο νησί...
Μην τσιγκουνεύεσαι το χαμόγελο!! Είναι το μόνο που κάνει τη ζωή να αξίζει..

Μην τσιγκουνεύεσαι το χαμόγελο!! Είναι το μόνο που κάνει τη ζωή να αξίζει..

Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Κάθομαι που λέτε προχθές και σκέφτομαι να γράψω κάτι στα social media για να πω μια καλησπέρα σε φίλους και γνωστούς. Μια καλησπέρα λίγο διαφορετική από τις συνηθισμένες. Θέλω να είναι ιδιαίτερη και να δίνει ενέργεια και αισιοδοξί...