Loading posts...
Ψιθύρισέ μου τις μνήμες σου και βάλε με μέσα τους…

Ψιθύρισέ μου τις μνήμες σου και βάλε με μέσα τους…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είναι κάτι μεσημέρια νωχελικά, ζεστά, που η αλμύρα της θάλασσας έχει στεγνώσει πάνω σου και παίζεις με τα λευκά σημάδια που έχουν μείνει στο σώμα που είναι πλεγμένο με το δικό σου. Αρχίζεις να μιλάς για καλοκαίρια του χθες σου. Α...
Τους ανθρώπους της ζωής μου θα ‘θελα να τους κρατήσω…

Τους ανθρώπους της ζωής μου θα ‘θελα να τους κρατήσω…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είναι όλοι τελικά, περαστικοί από την ζωή μας; Σχέσεις κι έρωτες, φιλίες και γνωριμίες; Μπαίνουν, αγγίζουν, φεύγουν κι αφήνουν πίσω τους τα σημάδια τους; Άλλοι μπαίνουν σαν ευλογία κι άλλοι σαν ένα μάθημα για περαιτέρω ανάλυση; ...
Δεν ψάχνω σε σένα το άλλο μου μισό. Σε θέλω ολόκληρο…

Δεν ψάχνω σε σένα το άλλο μου μισό. Σε θέλω ολόκληρο…

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. «Ψάχνω το άλλο μου μισό» μου λέει η φίλη μου κι εγώ γελάω. Θυμώνει και με κοιτάει με αυτό το ερωτηματικό «γιατί». Γιατί πρέπει να ψάχνεις το άλλο σου μισό; Και ποιος σε έχει κάνει να πιστέψεις πως είσαι μισός άνθρωπος που αναζητ...
Ποιοι είναι οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας;

Ποιοι είναι οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας;

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Έχεις σκεφτεί ποιοι είναι οι άνθρωποί σου, στη ζωή σου; Δεν εννοώ τους φίλους, τους κολλητούς ή τη σχέση σου. Μιλάω για εκείνους, τους άλλους. Εκείνους που δεν υπάρχουν στις επαφές του κινητού σου, αλλά μιλάς μαζί τους κάθε μ...
To κύμα και η θάλασσα, δεν χώρισαν ποτέ.

To κύμα και η θάλασσα, δεν χώρισαν ποτέ.

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Με κοιτάς και ξέρω πως το τέλος έχει έρθει.  Δεν μιλάς, δεν χρειάζεται πολλά να πεις. Παράταση στη ζωή με θάνατο δεν γίνεται να δώσεις μάτια μου και το ξέρεις. Σ’ αφήνω να ξεμακραίνεις. Σου ανοίγω το δρόμο να περάσεις. Τον έ...
Για εκείνους τους δασκάλους, που τους χρωστάμε ένα “ευχαριστώ”

Για εκείνους τους δασκάλους, που τους χρωστάμε ένα “ευχαριστώ”

Της Σοφίας Παπαηλιάδου. Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω, χτυπά πισώπλατα ο χρόνος, ηχεί ο Θαλασσινός κι εμένα στο μυαλό μου από το πρωί γυρνάνε δάσκαλοι και θρανία. Και μυρωδιά από φρεσκοξυσμένα μολύβια και στίχους του Σιδηρόπουλου στο θρανίο μου. Εκείνο το τελ...
Μετά τον πόνο, δεν θα είσαι ποτέ πια ίδιος

Μετά τον πόνο, δεν θα είσαι ποτέ πια ίδιος

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Υπάρχει μια αλήθεια πίσω από κάθε στιγμή που ραγίζει η καρδιά σου. Μια αλήθεια που όσο κι αν προσπαθήσεις να αποφύγεις, θα χρειαστεί να την αντιμετωπίσεις. Θα έρθεις σε μετωπική μαζί της και δεν θα γλυτώσεις. Όλοι θα σου ...
Πριν την χαρακτηρίσεις σκέψου μήπως απλά δεν την έχεις καταλάβει!

Πριν την χαρακτηρίσεις σκέψου μήπως απλά δεν την έχεις καταλάβει!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου «Περπατάει κάποιος πλάι σου κι είναι σαν να ισορροπεί πάνω στον πάγο και δεν ξέρει πότε θα ακούσει το κρακ. Πολλές φορές δεν το ακούει καν. Το συνειδητοποιεί όταν είναι αργά. Όταν εσύ έχεις φύγει κι εκείνος σε βλέπει να φεύγεις...
Πόλεμος ο έρωτας κι εγώ σε χρίζω νικητή…

Πόλεμος ο έρωτας κι εγώ σε χρίζω νικητή…

Κλείνεις το κινητό και μπαίνεις στην πτήση σου. Σε ζηλεύω σου λέω και το εννοώ. Αλήθεια ζηλεύω αυτή την πτήση. Την όποια πτήση. Σαν ψυχοθεραπεία λειτουργούσε πάντα μέσα μου εκείνη η στιγμή που έκλειναν οι ασφάλειες στην πόρτα του αεροπλάνου. Ασφάλιζαν οι ...
Η πιο πικρή γεύση, είναι αυτή της απογοήτευσης

Η πιο πικρή γεύση, είναι αυτή της απογοήτευσης

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Ακολουθώ ξανά την ίδια πορεία. Μια ματιά, σε γνωρίζω. Πριν σε μάθω, σε αγαπώ. Σε ερωτεύομαι χωρίς καν να σε ξέρω. Με χαρίζω και με αφήνω. Σε φοράω πάνω μου. Σε κουβαλάω μέσα μου. Σε ραίνω με το άρωμά μου για να σε βρίσκω...