Loading posts...
Έγινες η μνήμη που έπαψε ναμε αγγίζει, έπαψε να με πονά!

Έγινες η μνήμη που έπαψε ναμε αγγίζει, έπαψε να με πονά!

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Το νερό καυτό πέφτει πάνω στο κορμί μου. Ακουμπισμένες οι παλάμες μου στα νοτισμένα πλακάκια, προσπαθούν να αντέξουν όλο το βάρος μου. Περισσότερο εκείνο της μνήμης και των σκέψεων, παρά του ίδιου του κορμιού. Η ανάσα μου αχνή σχη...
Σ’ένα φιλί και σ’ ένα άγγιγμα, η φωτιά τους όλη..

Σ’ένα φιλί και σ’ ένα άγγιγμα, η φωτιά τους όλη..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Δυο κορμιά ξαπλωμένα στην άμμο. Το ένα δίπλα στο άλλο. Γυμνά, ντυμένα μόνο με την ανθρώπινη,υπέροχη φύση τους. Το πρώιμο, φθινοπωρινό αεράκι ταξιδεύει την αλμυρά της θάλασσας πάνω στα φτερά του κι ένας ήλιος αλήτης κι ηδονοβλεψίας, κ...
Εκείνη ξέρει, θυμάται, ελπίζει.. νιώθει!

Εκείνη ξέρει, θυμάται, ελπίζει.. νιώθει!

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Μία πόρτα που τρίζει κι ανοίγει αργά. Ένα μονοπάτι σκοτεινό και υπόγειο χαράζεται μπροστά της. Ξυπόλητα βήματα ακολουθούν αργόσυρτα την κάθοδο. Σανίδια που τρίζουν σε μια σκάλα ξύλινη, παλιά, σάπια. Ένας ήχος ενοχλητικός που ταράζει ...
Ο μόνος δρόμος που αξίζει να περπατήσεις, είναι του σεβασμού.

Ο μόνος δρόμος που αξίζει να περπατήσεις, είναι του σεβασμού.

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Τα μάτια σου κοιτάνε ψηλά. Καρφωμένο το βλέμμα σου στον ήλιο. Σκιές χορεύουν μέσα τους, σκιές φιλοδοξίας. Την ματαιοδοξία τραβούν από το χέρι και την στήνουν πρώτη στο χορό. Στέκομαι αντίκρυ σου και σε κοιτώ και σιωπηλά αναρωτιέμαι. ...
Μόνο ψυχή μην πάρεις, αυτήν, άστη για μένα..

Μόνο ψυχή μην πάρεις, αυτήν, άστη για μένα..

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Ο έχων δύο χιτώνες, δίνει τον έναν. Αυτό διδάχθηκα από παιδί και πάντα μοιραζόμουν. Στην αρχή, ό,τι υπήρχε σε πλεόνασμα. Μετά, έδινα ακόμη και τα λίγα μου. Σιγά - σιγά, μέχρι κι εκείνα που δεν έφταναν για μένα. Στο τέλος, εμένα! Τ...
Σκέφτηκες ποτέ μήπως η θέα από την άλλη πλευρά είναι καλύτερη;

Σκέφτηκες ποτέ μήπως η θέα από την άλλη πλευρά είναι καλύτερη;

Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Σηκώνω το βλέμμα και κοιτώ εκείνη τη θεότρελη ανεμοδούρα που την έσπρωξε με λύσσα ένας άνεμος αντάρτης. Κάνω μια πλήρη περιστροφή γύρω από τον άξονά μου και μένω ζαλισμένη, μετέωρη, στη μέση του πουθενά μου. Αρχίζω να βαδίζω δειλά...
H χαμένη μου νιότη, ταξιδεύει στο χρονοντούλαπο..

H χαμένη μου νιότη, ταξιδεύει στο χρονοντούλαπο..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Γέννημα μιας φωτιάς η μουσική σου, με την εαρινή της αύρα πλανάται στον αέρα. Μαγεύεις τα δάση κι ο άνεμος βαδίζει απαλά ανάμεσα στις φυλλωσιές. Τόσο απαλά, να μην τρομάξουν τα ξωτικά της μνήμης και ξυπνήσουν. Μέχρι κι οι ποταμοί σιωπηλ...
Το μόνο λάθος μου, που σε αγάπησα τόσο..

Το μόνο λάθος μου, που σε αγάπησα τόσο..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Μυαλό συντονισμένο στον ήχο του ραδιοφώνου. Νότες που ξεχύνονται και γεμίζουν τον άδειο μου κόσμο. Βγαίνουν με ορμή, παίρνουν φόρα, τρέχουν και συγκρούονται με δύναμη πάνω στους τοίχους. Δυναμώνω κι άλλο τη μουσική. Κι άλλο! Κι άλλο πιο...
Δώσμου τη δύναμη για το αντίο..

Δώσμου τη δύναμη για το αντίο..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Ναυαγός πάνω σε μιαν εικόνα χάρτινη, πάνω σε μιαν ανάμνηση. Έχω τόσο πια κουραστεί να βαδίζω στη ζωή μου ανάποδα και το κάθε μου ''αύριο'' να γίνεται ''χθες''. Σε κάθε μου βήμα, ο,τι μπροστά μου κοιτώ, ξεμακραίνει. Χάνεται. Όπως ακριβώς...
Καληνύχτα λύκε μου..

Καληνύχτα λύκε μου..

Γράφει η Δώρα Σαμαρά Μαύρος σκύλος στο δρόμο περπατάει. Το ένα του πόδι κουτσό και τα άλλα τρία τρικλίζουν μεθυσμένα. Η ανάσα του βρωμάει κρασί απ'το καπηλειό, μα εκείνον δεν τον νοιάζει και γλύφει τα αχαμνά του στην γωνία. Μια γάτα απέναντί του στέκεται...