Loading posts...
Σ’ένα άψυχο χαρτί, σου μιλώ για μένα..

Σ’ένα άψυχο χαρτί, σου μιλώ για μένα..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου  Θα γράψω εδώ. Εδώ στο χαρτί όπου όλα είναι ανώδυνα. Εδώ στο χαρτί που ευτυχώς δεν έχει στόμα για να μου πει την αλήθεια γι' αυτό που ένιωσα για σένα. Που δε θα καταλάβει πως γράφω ψέματα, που δε θα μου ζητήσει εξηγήσεις. Σε αυτό τ...
Οι λέξεις, ζούνε στις ψυχές..

Οι λέξεις, ζούνε στις ψυχές..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου  Κλείσε μου το στόμα. Να μην ακούς τις φωνές και τις λέξεις μου.Αφού δε σε βολεύει κλείσ'το μου. Αφού τα χαϊδεμένα σου αυτιά δεν έχουν μάθει να ακούνε τη σκληρή μου αλήθεια, ράψε μου το στόμα με το ατσάλινο βελόνι που' χεις στη ψυχ...
Αυτό που ήσουν για μένα, δεν ήταν ούτε λίγο, ούτε ασήμαντο!

Αυτό που ήσουν για μένα, δεν ήταν ούτε λίγο, ούτε ασήμαντο!

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου  Τα λάθη και τα ελαττώματά σου τα είδα όλα από την αρχή. Ακόμα και πράγματα που μισούσα. Μα δεν με ένοιαζε. Εσύ δεν προσπάθησες καθόλου να τα κρύψεις κι εγώ τα γούσταρα ακόμα πιο πολύ. Τι να πω; Ίσως να λειτούργησε αυτό που λένε οι...
Άσε με μόνο να νιώθω..

Άσε με μόνο να νιώθω..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Και τι να ναι πάλι αυτό; Που έρχεται έτσι απρόσμενα κι απρόοπτα με θράσος εισβολέα και μου αναστατώνει ξαφνικά την άρτια προγραμματισμένη εικόνα της ζωής μου; Εμένα που μέχρι σήμερα νόμιζα πως είχα μάθει και είχα νιώσει πολλά μέσ...
Την φορά που δεν θα σου πω “φεύγω”, να με φοβηθείς..

Την φορά που δεν θα σου πω “φεύγω”, να με φοβηθείς..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Πόνεσα. Πόνεσα πολύ μα άντεξα. Άλλωστε στη ζωή μου έχω μάθει να συμφιλιώνομαι με τον πόνο. Ποτέ δεν έτρεξα να φύγω μακριά του. Αντίθετα, έπαιρνα φόρα και βούταγα πιο βαθιά. Έμεινα, λοιπόν, δίπλα σου. Ξεπέρασα όλα μου τα όρια και ...
Ένα “μου λείπεις” πέρασα να σου πω..

Ένα “μου λείπεις” πέρασα να σου πω..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Μου λείπεις. Η εικόνα σου μου έχει καρφωθεί στο μυαλό και δε λέει να ξεθωριάσει. Οσο κι αν παλεύω να σε διώξω απ' τη θύμησή μου, μόλις κλείσω τα μάτια μου στέκεσαι πάλι εκεί• απέναντί μου. Και μου χαμογελάς. Πόσο μου' λειψε το χα...
Ένα παράσημο σε σένα, ένα παράσημο σε μένα, που κάθε μέρα, παλεύουμε με τα “νορμάλ” αυτής της ζωής!

Ένα παράσημο σε σένα, ένα παράσημο σε μένα, που κάθε μέρα, παλεύουμε με τα “νορμάλ” αυτής της ζωής!

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Κουράστηκες να ζεις μέσα στη βαρετή ρουτίνα σου ε; Κάθε μέρα τα ίδια: ξύπνημα, καφές, δουλειά, σπίτι, καθαριότητα, μαγείρεμα, συμμάζεμα, μπάνιο τα παιδιά, ετοιμασίες για το επόμενο πρωί και πάλι από την αρχή. Στην καλύτερη περίπ...
Φεύγω, με γεμάτη την ψυχή μου από στιγμές..

Φεύγω, με γεμάτη την ψυχή μου από στιγμές..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Οι διαδρομές μιας ολόκληρης ζωής μαζί σου δε διαγράφονται έτσι απλά. Τα μονοπάτια που περπατήσαμε μαζί έγιναν πετρόχτιστα σοκάκια, δρόμοι υπεραστικοί, μονόδρομοι κι αδιέξοδα μαζί. Ένας τρελός χάρτης μέσα στην καρδιά μου με οδηγεί...
Δίπλα μου αφήνω να περπατούν εκείνοι οι λίγοι, οι άξιοι, που ξαναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους.

Δίπλα μου αφήνω να περπατούν εκείνοι οι λίγοι, οι άξιοι, που ξαναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους.

Γράφει η Σωτηρίου Χρυστάλλα Σε ευχαριστεί λοιπόν, να με βλέπεις ηττημένη. Χαίρεσαι όταν πέφτω κάτω, όταν δε μου ‘χει μείνει άλλη δύναμη να παλέψω με το θεριό που έχεις αναθρέψει μέσα σου. Κι εγώ τότε ξεσπώ σε κλάματα. Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό στους ανθρώπ...
Μια ζωή σε sleep mode, για καιρό..

Μια ζωή σε sleep mode, για καιρό..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Ρυθμισμένη στο sleep mode για χρόνια. Στο θώρακά μου ένα τηλεχειριστήριο φτιαγμένο από ανάγκες, συναισθήματα και λόγια των άλλων. Με το πράσινο κουμπί χαμογελάς, έστω κι αν μέσα σου κλαις. Με το κίτρινο στηρίζεις όποιον σε χρειά...