Loading posts...
Ένα “μου λείπεις” πέρασα να σου πω..

Ένα “μου λείπεις” πέρασα να σου πω..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Μου λείπεις. Η εικόνα σου μου έχει καρφωθεί στο μυαλό και δε λέει να ξεθωριάσει. Οσο κι αν παλεύω να σε διώξω απ' τη θύμησή μου, μόλις κλείσω τα μάτια μου στέκεσαι πάλι εκεί• απέναντί μου. Και μου χαμογελάς. Πόσο μου' λειψε το χα...
Ένα παράσημο σε σένα, ένα παράσημο σε μένα, που κάθε μέρα, παλεύουμε με τα “νορμάλ” αυτής της ζωής!

Ένα παράσημο σε σένα, ένα παράσημο σε μένα, που κάθε μέρα, παλεύουμε με τα “νορμάλ” αυτής της ζωής!

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Κουράστηκες να ζεις μέσα στη βαρετή ρουτίνα σου ε; Κάθε μέρα τα ίδια: ξύπνημα, καφές, δουλειά, σπίτι, καθαριότητα, μαγείρεμα, συμμάζεμα, μπάνιο τα παιδιά, ετοιμασίες για το επόμενο πρωί και πάλι από την αρχή. Στην καλύτερη περίπ...
Φεύγω, με γεμάτη την ψυχή μου από στιγμές..

Φεύγω, με γεμάτη την ψυχή μου από στιγμές..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Οι διαδρομές μιας ολόκληρης ζωής μαζί σου δε διαγράφονται έτσι απλά. Τα μονοπάτια που περπατήσαμε μαζί έγιναν πετρόχτιστα σοκάκια, δρόμοι υπεραστικοί, μονόδρομοι κι αδιέξοδα μαζί. Ένας τρελός χάρτης μέσα στην καρδιά μου με οδηγεί...
Δίπλα μου αφήνω να περπατούν εκείνοι οι λίγοι, οι άξιοι, που ξαναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους.

Δίπλα μου αφήνω να περπατούν εκείνοι οι λίγοι, οι άξιοι, που ξαναγεννήθηκαν από τις στάχτες τους.

Γράφει η Σωτηρίου Χρυστάλλα Σε ευχαριστεί λοιπόν, να με βλέπεις ηττημένη. Χαίρεσαι όταν πέφτω κάτω, όταν δε μου ‘χει μείνει άλλη δύναμη να παλέψω με το θεριό που έχεις αναθρέψει μέσα σου. Κι εγώ τότε ξεσπώ σε κλάματα. Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό στους ανθρώπ...
Μια ζωή σε sleep mode, για καιρό..

Μια ζωή σε sleep mode, για καιρό..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Ρυθμισμένη στο sleep mode για χρόνια. Στο θώρακά μου ένα τηλεχειριστήριο φτιαγμένο από ανάγκες, συναισθήματα και λόγια των άλλων. Με το πράσινο κουμπί χαμογελάς, έστω κι αν μέσα σου κλαις. Με το κίτρινο στηρίζεις όποιον σε χρειά...
Σε πρόδωσα επανειλημμένα, εαυτέ μου!

Σε πρόδωσα επανειλημμένα, εαυτέ μου!

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Επικίνδυνη γυναίκα λοιπόν! Τι; Δε σας φαίνομαι εγώ αρκετά επικίνδυνη; Εγώ; Που χτύπησα, που καταπίεσα, που φίμωσα, που έκλεψα, που πρόδωσα, που κατέστρεψα, που παραλίγο να σκοτώσω; Δε σας πείθω, έτσι; Κι όμως! Υπήρξα πολύ επι...
Οι μεγαλύτερες φυλακές, είναι μέσα μας, κι έχουν ορθάνοιχτες πόρτες..

Οι μεγαλύτερες φυλακές, είναι μέσα μας, κι έχουν ορθάνοιχτες πόρτες..

Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου Κάπου, κάποτε, άκουσα πως οι μεγαλύτερες φυλακές έχουν ορθάνοιχτες πόρτες. Δεν το πίστεψα στην αρχή. Εξυπνάδες πάλι, σκέφτηκα. Και κάτι μέσα μου σκίρτησε εκείνη την ώρα. Κάτι σαν να με έσπρωχνε απ' τα σωθικά μου, χτυπώντας με με ...