Loading posts...
Ευλογία, είναι οι φίλοι που ήρθαν στη ζωή για να μείνουν.

Ευλογία, είναι οι φίλοι που ήρθαν στη ζωή για να μείνουν.

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Επειδή με ξέρω, γι’ αυτό κάνω πίσω. Δε μπορώ να αντέξω το βάρος, είναι πολύ σκληρό για μένα όλο αυτό. Θέλει δύναμη και κότσια σε κάθε δυσκολία, σε κάθε πόνο που έρχεται και σου χτυπάει την πόρτα απρόσκλητος, χωρίς να τον περιμένει...
Κρατώ τις αναμνήσεις και πάω παρακάτω..

Κρατώ τις αναμνήσεις και πάω παρακάτω..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Μόνο αναμνήσεις. Αυτό έχω κρατήσει. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα λιγότερο. Όμορφες αναμνήσεις με παρεάκια σε ουζερί, δυνατό καρδιοχτύπι στα πρώτα τσουγκρίσματα των ποτηριών. Γέλια στα σοκάκια και στραβοπατήματα στο δρόμο της επιστροφής...
Είμαι αυτή που είμαι, γιατί έδωσα όλες μου τις μάχες.. κι ας έχασα!

Είμαι αυτή που είμαι, γιατί έδωσα όλες μου τις μάχες.. κι ας έχασα!

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Αλήθεια, δεν είπα κάτι κακό. Με μένα τα έβαλα και με κανέναν άλλο. Είναι σκληρό να μη μπορώ να με βοηθήσω και να μην έχω τη δύναμη –ψυχική και σωματική- να στηρίξω τους άλλους. Κάτι έχει αλλάξει στον τρόπο που βλέπω τη ζωή μέσα στ...
Ο θυμός μπορεί να φεύγει, αλλά η πικρία μένει..

Ο θυμός μπορεί να φεύγει, αλλά η πικρία μένει..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Είναι φορές που ο κόσμος γύρω μας δε μας γεμίζει. Ο κόμπος που αισθάνεσαι στο στέρνο είναι οξύς και τα μάτια έχουν ανάγκη να ρίξουν τις πρώτες τους στάλες. Όσο κι αν προσπαθείς, δεν έχεις κάπου να κρατηθείς μέσα στη μέρα. Όλα σου ...
Οι άνθρωποι γεννήθηκαν για το “μαζί”.. μην το ξεχάσεις αυτό!

Οι άνθρωποι γεννήθηκαν για το “μαζί”.. μην το ξεχάσεις αυτό!

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Πόσοι άνθρωποι πέρασαν από μπροστά μας αυτές τις μέρες; Πόσοι πλάγιασαν στον ίδιο καναπέ με μας απέναντι από το τζάκι λέγοντας ιστορίες από τα παλιά; Είναι στιγμές που έρχονται σαν αστραπή στο μυαλό. Σαν ένα άρωμα ξεχασμένο που ξυ...
Ανθρώπους, που μας αγαπούν και τους αγαπάμε, αυτό έχουμε ανάγκη..

Ανθρώπους, που μας αγαπούν και τους αγαπάμε, αυτό έχουμε ανάγκη..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Είναι κάποιες μέρες μέσα στο χρόνο, που έχεις ανάγκη από ανθρώπους που σε αγαπούν και τους αγαπάς. Δεν είναι εύκολο να τους κερδίσεις στο δρόμο σου. Οι ανθρώπινες σχέσεις ποτέ δεν ήταν στρωτές και στα μέτρα μας. Όμως, αν καταφέρει...
Κάποιος κάποτε θα νιώσει το ίδιο με μένα…

Κάποιος κάποτε θα νιώσει το ίδιο με μένα…

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για όσα με κυνηγούν τελευταία. Ύαινες και μαύρες σκιές δεσμεύουν τη σκέψη και η ίδια σκηνή ξανά και ξανά. Εγώ με πόδια γυμνά στο δάσος να τρέχω στις λάσπες και να ακούω ουρλιαχτά που μοιάζουν με θρήνο....
Όταν η αυτοκαταστροφή μου ανάβει φανάρι, εγώ στρίβω τσιγάρο και την κοιτάω στα μάτια…

Όταν η αυτοκαταστροφή μου ανάβει φανάρι, εγώ στρίβω τσιγάρο και την κοιτάω στα μάτια…

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Είναι τα μάτια μου, που δε μου επιτρέπουν να δω παραπέρα. Είναι η σκέψη μου, που φεύγει πέρα απ’ τη θλίψη, τον οίκτο και την αδιαφορία. Είναι τα λόγια, που είπαν πολλά σε μια στιγμή σκληρής αδυναμίας. Δε θέλω κάτι άλλο. Ένα κενό, ...
Η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, λυτρώνει

Η αλήθεια, όσο κι αν πονάει, λυτρώνει

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Καμιά φορά κοιτάμε τον εαυτό μας με μάτια αλλιώτικα. Η χθεσινή ημέρα δεν είναι ίδια με τη σημερινή. Για να είσαι καλά με τον εαυτό σου, χρειάζεσαι πάνω απ’ όλα ειλικρίνεια. Να είσαι ειλικρινής, όταν κάνεις τον απολογισμό σου, να μ...
Σ’ ένα σκοτάδι ξεκίνησαν όλα και σ’ ένα σκοτάδι τελείωσαν

Σ’ ένα σκοτάδι ξεκίνησαν όλα και σ’ ένα σκοτάδι τελείωσαν

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Σε ένα τοπίο νυχτερινό. Εκεί υπάρχεις, εκεί ζεις, εκεί αναπνέεις. Κάθε φορά που σβήνει το φως, εμφανίζεσαι σαν τον κλέφτη, για να αρπάξεις στιγμές που δεν πρόκειται να έρθουν ποτέ ξανά στην πορεία. Στο σκοτάδι, εκεί όπου ξεκίνησαν...