Loading posts...
Βάλε στον ουρανό, τα χρώματα της ψυχής σου

Βάλε στον ουρανό, τα χρώματα της ψυχής σου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Προχωράς μόνος με μια τσάντα στο χέρι και με μπουφάν τσαλακωμένο στο πλάι. Δε ξέρεις πού πας. «Όπου με βγάλει», λες και προχωράς. Το χρώμα που φόρεσες είναι το μαύρο. Δεν ήταν πάντα το μαύρο. Σου άρεσαν τα φωτεινά χρώματα: κίτρινο...
Μικρή η πανοπλία του κι εκείνος πολύ μεγάλος για να χωρέσει

Μικρή η πανοπλία του κι εκείνος πολύ μεγάλος για να χωρέσει

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Έμαθε να διαβάζει το βλέμμα της σιωπής, να μετρά τα σύννεφα και να περνά το δρόμο μονάχος. Πού να πηγαίνει; Μέρα φθινοπωρινή, σιωπηλή. Αρώματα σκουριασμένου σιδήρου και φρέσκου ψωμιού στο δρόμο. Κανείς δεν κινείται. Μαγαζιά μπο...
Αφεντικό στο χρόνο σου, να είσαι μόνο εσύ

Αφεντικό στο χρόνο σου, να είσαι μόνο εσύ

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Και σαν τυφώνας από μέρη μακρινά, μες στη θάλασσα αρχίζει ο χορός. Άνεμος ερωτοτροπεί με το νερό. Το νερό λικνίζεται στους ρυθμούς και τις πιρουέτες του. Η ζέστη ζηλεύει κι αρχίζει το κλάμα. Η υγρασία δε σ’ αφήνει ν’ απολαύσεις τη...
Κι όταν ηρεμείς, βρίσκεις και τις απαντήσεις

Κι όταν ηρεμείς, βρίσκεις και τις απαντήσεις

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Κάθεται σκυφτός πλάι στο βράχο, με γόνατα ενωμένα κι αγκαλιά τα δυο του χέρια. Δεν είναι ανήσυχος όπως συνήθως. Είπε ν’ αλλάξει, να πορευτεί μαζί με το σκούρο μπλε του τοπίου. - Τι μουσική σ’ αρέσει ν’ ακούς; Δε μου αρέσει η μο...
Η γκρι πλευρά των ανθρώπων και των συναισθημάτων

Η γκρι πλευρά των ανθρώπων και των συναισθημάτων

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Δεν ξέρω πολλά για τους ανθρώπους. Έμαθα να διαβάζω, να χάνομαι στις λέξεις, στις ιστορίες, στα παραμύθια με ήρωες της καθημερινής ζωής. Μπορώ ακόμη να διαβάζω με τις ώρες, με τους μήνες, με τα χρόνια. Δε με πειράζει, μου αρέσει. ...
Δώσε μου λίγη από την θάλασσά σου

Δώσε μου λίγη από την θάλασσά σου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Όπως εσύ, έτσι κι εγώ, έμαθα να πετώ στον ουρανό. Αέρας. Πότε απαλά, πότε ορμητικά αγγίζει το σώμα σου παντού. Οι ουρανοί γύρω σου είναι πολλοί. Με συννεφιά και με λιακάδα. Σ’ αρέσει κι η χαλαρή βροχή, μια αφορμή να πλύνεις το ρο...
Απόφυγε το “λίγο” και ζήσε στο “πολύ”

Απόφυγε το “λίγο” και ζήσε στο “πολύ”

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Πόσες φορές ζήτησες χαμόγελο; Το χαμόγελο είναι ένας σπάνιος αστερίας στα βάθη του ωκεανού. Ειδικά εκείνο το χαμόγελο που κοιτάζει με κιάλια καρφωμένα στη καρδιά. Δεν το συναντάς κάθε μέρα στο δρόμο σου. Σπάνια βγαίνει τσάρκα. ...
Μια κόλαση σε κόκκινο και πορτοκαλί ο έρωτας που περιμένεις.

Μια κόλαση σε κόκκινο και πορτοκαλί ο έρωτας που περιμένεις.

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Από μικρός ονειρεύεσαι το αύριο. Βάζεις τον χάρτη του Χουκ στο τραπέζι, παίρνεις το φτερό και σχεδιάζεις. Στάση Πρώτη; Σχολείο! «Θέλω να μεγαλώσω!». Στάση Δεύτερη; Εφηβεία! «Θέλω να γίνω όμορφος και να αρέσω στο πιο όμορφο κορίτσ...
Δεν ανήκεις σ’ετούτο τον κόσμο μάτια μου

Δεν ανήκεις σ’ετούτο τον κόσμο μάτια μου

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Ένα πενιχρό φως κι έξω σκοτάδι. Έχεις κλείσει την πόρτα, χαζεύεις τις λαίμαργες κηλίδες στο τζάμι του καθιστικού. Η μια κηλίδα κατασπαράζει την άλλη και τρέχει... Τρέχει γρήγορα και σπάει σε κομμάτια. Τικ τακ... Τικ τακ... Ο ήχ...
Η καρδιά αντέχει τον ολοκληρωτικό πόνο, μόνο μια φορά..

Η καρδιά αντέχει τον ολοκληρωτικό πόνο, μόνο μια φορά..

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Μια φορά θα πονέσει η καρδιά. Πόνος βαρύς, δε μπορείς να τον αγγίξεις, με τις βελόνες του χώνεται βαθιά μες στο πετσί σου και σ’ αφήνει σημάδια. Σημάδια που καίνε, σου δηλητηριάζουν φλέβα- φλέβα όλο σου το κορμί. Πολλές φορές αν ε...