Loading posts...
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Το ημερολόγιο σήμερα γράφει 13 Σεπτεμβρίου, ημέρα Τρίτη και ώρα 11:10 το πρωί. Πίνω το καφεδάκι μου, έχοντας ήδη ξυπνήσει εδώ και καμία ωρίτσα. Ξανάπιασα να γράψω σε αυτό το τετραδιάκι μετά από πολύ καιρό χωρίς να ξέρω το λόγο...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Ρογκάκου. Στην διάρκεια της ζωή μας θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους με διαφορετικούς χαρακτήρες. Ο καθένας θα έρθει να παίξει έναν διαφορετικό ρόλο σ’ αυτήν. Άλλοι έρχονται για να μείνουν δίπλα μας και άλλοι θα είναι περαστικοί. Όλοι όμως ...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά (Λίκνον). Στην κορυφογραμμή του πόνου την νύχτα οι συσσωρευμένες θλίψεις αντανακλούν στον ουρανό. Τίποτα δεν μαρτυρά τον όγκο της μοναξιάς που επιπλέει στη σκοτεινή θάλασσα της σιωπής. Αν είσαι σ'εγρήγορση κι αφουγκραστείς τ'αστέρια ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου. Έφυγες γιατί δεν άντεχες. Δεν άντεχες να αγαπήσεις. Να πονέσεις. Να δεθείς. Να χάσεις τις συνήθειες σου. Να δω τα σκοτάδια σου Και τώρα μόνος σου κλείνεσαι στους τέσσερις τοίχους. Γεμίζεις τα τασάκια και αδειάζεις τα ποτήρια....
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Βλοσυρό πρόσωπο, μάτια μαύρα, έντονα, γεμάτα από αγωνία. Ένα μικρό κατέβασμα των ώμων, μια ανεπαίσθητη καμπουρίτσα στην πλάτη και μόνο ένα άτομο μπορεί να διακρίνει και να καταλάβει όλα αυτά τα αμυδρά, παραμορφωμένα χαρακτηριστικά…...
Continue reading
Γράφει η Νόνη Διολή. Αν η γοητεία της ωριμότητας είχε όνομα θα λεγόταν Monica Bellucci και motto της θα ήταν το γνωστό απόφθεγμα της Coco Chanel "a wonan should be two things: classy and fabulous"! Ασυζητητί! Η Monica αντιπροσωπεύει εκείνον τον τύπο τ...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη. Ζούμε σε μια εποχή που το διαδίκτυο έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Που ο μέσος έλληνας μπορεί να μην έχει λεφτά που λέει ο λόγος ούτε για αναπάντητη, αλλά το διαδίκτυο είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να του το στερήσει.  Δεν θα...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Άν ποτέ ξανά ερωτευθείς... να ερωτευθείς κάποιον που θα θέλει να μάθει από την πρώτη κιόλας μέρα πως τα αγαπημένα σου χρώματα είναι το μώβ κι έπειτα το πετρόλ. Κάποιον που τα καλοκαιρινά απογεύματα θα σου προσφέρει το αγαπημένο...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Δέδε. Βγήκε έξω με τις πυτζάμες. Ήταν αργά και όλα μέσα της είχαν σπάσει. Είχε θυμώσει. Είχε πληγωθεί. Ήθελε να φύγει, να ξεφύγει. Ποιός την κυνηγούσε; Τι φοβόταν; Τι ήταν αυτό που την πλήγωσε και την οδήγησε να ανοίξει την πόρτα του σπιτιο...
Continue reading