Loading posts...
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου, εκείνος ο πιο δικός μου. Ο μόνος που με γνωρίζει και γι᾽ αυτό με εμπιστεύεται χωρίς προϋποθέσεις, που θέλει να ακούει τις παράξενες ιστορίες μου και μέσα από αυτές ανακαλύπτει το παράξενο δέσιμο, που τ...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Έφτασε η στιγμή να σβήσεις και το τέταρτο κεράκι. Οδηγώ με συνοδηγό την τούρτα σου με τα φορτηγά και τα χωματουργικά έργα που ζήτησες. Έρχομαι να σε βρω στον παιδικό σταθμό. “Θα κάνουμε πάρτι, μαμά” , είπες το πρωί χοροπηδώντας σ...
Continue reading
Γράφει ο Τριστάνος Τέσσερις τοίχοι που με συνθλίβουν, πόσα μου κλάματα κρύβουν! Ποιος θα μου δώσει πίσω τα χρόνια τα χαμένα φορτία οι σκέψεις, στα πόδια δεμένα! Η ζωή μου κλειδωμένη μες το μυαλό μου, ίδιες κινήσεις κινούν το είδωλο μου, τρέχει ο κόσ...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Φωτογραφίες! Η δύναμη του ανθρώπου να εξουσιάζει το χρόνο. Το μαγικό του ξόρκι για να παγώσει το χρόνο, τη στιγμή, τα πρόσωπα, τα χαμόγελα, τις γκριμάτσες και κατά έναν περίεργο τρόπο και τις φωνές. Ναι και τις φωνές των ανθρώπων, τα λόγια το...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Το τηλέφωνό σου που ακόμα δεν έσβησα από τις επαφές μου Η καρέκλα σου που έβγαλα προσεκτικά στο μπαλκόνι γιατί δεν ήθελα να είναι κανενός άλλου Τα γυαλιά σου, οι ζωγραφιές και το σταυρόλεξό σου με καρφιτσωμένο το στυλό, εκεί, πά...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Σήμερα λέω να ξεφύγω από την συνηθισμένη θεματολογία της σελίδας και εντελώς εγωιστικά, να σου μιλήσω για κάτι που με κάνει υπερήφανο, για την δουλειά μου! Σήμερα θα σου πω με ποιόν τρόπο κερδίζω τον "παχυλό" μισθό μου. Σήμερα...
Continue reading
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Αυτή είναι η αγαπημένη μου ώρα. Ένα χαρτί κι ένα μολύβι στο χέρι να ζωγραφίζει απαλά τον απόηχο της ημέρας. Μια κούπα με αφέψημα να σκορπά με ζεστασιά τα αρώματά του. Λίγα κεριά αναμμένα να τρεμοπαίζουν με τις σκιές τους. Μοναδ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Θα σου θυμώνω... Θα σου θυμώνω για όλες τις νύχτες που με άφησες μόνη. Για όλες τις μέρες που δε βρήκες χρόνο για μας. Θα σου θυμώνω για τις σιωπές, εκείνες τις ατέλειωτες σιωπές... Θα σου θυμώνω, που ποτέ δε με ρώτησες αν είμ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Χαοτική και η αποψινή βραδιά. Τόσο μόνη και τόσο απελπισμένη. Οι άνθρωποι δεν έρχονται για να μείνουν, έρχονται και φεύγουν. Καταλήγεις να γίνεσαι κέντρο διερχομένων για τα θέλω τους, την καλοπέραση τους και μετά, τα είπαμε, γεια σας...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Σε χρειάζομαι, ρε! Όχι, δεν σε αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι. Δεν υπάρχει τίποτα με ίχνη συμφέροντος στην δική μας σχέση. Όλα μιλούσαν με την γλώσσα της καρδιάς. Από την αρχή μέχρι και το τέλος. Ήρθε άραγε το τέλος μας; Μην με ρωτ...
Continue reading