Loading posts...
Γράφει ο Δημήτρης Μιχελουδάκης Όπως κάθεσαι αναπαυτικά, βρες το λεξικό της κοινής Ελληνικής. Κάπου εκεί παραδίπλα σου θα είναι. Το βρήκες; Ωραία. Τώρα πήγαινε στο «Υ» και βρες το λήμμα «υποχρέωση». Μη διαβάσεις τι σημαίνει, δε χρειάζεται. Σκίσε όλη τη σελίδ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Είναι κάποιες καταιγίδες, που πρέπει να τις ζήσεις χωρίς ομπρέλα. Χωρίς να τρέξεις να καλυφθείς. Είναι κάποιες καταιγίδες, που πρέπει να τις βιώσεις ολότελα, μέχρι να καθαρίσουν από μέσα σου κάθε κόκκο σκόνης που μπορεί να υπάρχε...
Continue reading
Γράφει η Μαργαρίτα Γεροχρήστου. Από παιδί η βροχή δεν μου άρεσε, την σιχαινόμουν, εκτός αν ήταν να βγω έξω χωρίς ομπρέλα και χωρίς να με νοιάζει τίποτα,να γίνω μούσκεμα και να το ευχαριστηθώ. Όμως η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να σε κάνει να αναθεωρείς κι εγ...
Continue reading
Για τα μεσημέρια που περνάς στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο που δεν άντεξες άλλο τον ήλιο. Για το πρωινό που περιλαμβάνει πίτσα από χτες το βράδυ όπως και τον χειμώνα αλλά τώρα έχεις και λίγο παγωμένο καρπούζι. Για την επιστροφή από τη θάλασσα, τ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. «Είσαι αλλιώτικη εδώ μαμά..» «Πώς αλλιώτική παιδί μου;» Έχουν μια ειλικρίνεια τα παιδιά που δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς μπροστά της. Μια ειλικρίνεια ψυχής που δεν μπορείς να την χαλιναγωγήσεις. Από την στιγμή που θα αποφασίσο...
Continue reading
Ήθελα μόνο να σου πω να περάσω για μια βόλτα. Από αυτές τις σύντομες που κάναμε στις αρχές μας, και που σχεδόν έχω ξεχάσει. Να περάσω μια βόλτα να σε χαζεύω που δουλεύεις, να ξαπλώσω στον ίδιο καναπέ ανάποδα, να χαϊδεύουν οι πατούσες μου τη μέση σου, να σκύβω ...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Κι η νύχτα ήρθε… Άλλη μια μέρα έφτασε στο τέλος της. Βάζω τις πιτζάμες μου και ξαπλώνω στο κρεβάτι. Ο καιρός πια έχει κρυώσει, έξω έχει αρχίσει να βρέχει μα εγώ ούτε κρυώνω ούτε φοβάμαι πια, γιατί ξέρω πως σε λίγο θα έρθεις δίπλα μου κ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Εγώ εδώ ήμουν, εσύ έλειπες! Εγώ εδώ έμεινα, εσύ έφυγες! Εγώ σε περίμενα, εσύ δεν γύρισες! Εγώ περίμενα και περίμενα, να έρθεις, να με λυτρώσεις από τον αβάστακτο πόνο της φυγής σου. Εσύ έλειπες, μονίμως έλειπες! Έλειπες ακό...
Continue reading
Γράφει η Luna Punk. Κι έρχεται η μέρα που ξυπνάς,κοιτάζεις πίσω σου και απορείς…Που πήγε η ζωή σου; Πότε πέρασε κι εσύ δεν πήρες χαμπάρι?Πως είναι δυνατόν να πέρασε τόσο διαολεμένα γρήγορα; Σαν χθές ήταν που σου’λεγανε όλοι ότι έχεις ακόμη όλη τη ζωή μπροστ...
Continue reading
Γράφει η Luna Punk. Μες το δικό σου σκοτεινό ωκεανό… μια ξωτικιά, γυμνή και παγωμένη… για όνειρα μίλαγε και τόπους μαγικούς.. μα εσύ δεν άκουγες, την πήρες για χαμένη.. χωρίς φτερά τώρα μονάχη μένει… μες το δικό σου σκοτεινό ωκεανό.. ποτέ δεν πρόσεξες τ...
Continue reading