Loading posts...
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Στέρεψα. Δεν μπορώ άλλον έρωτα, δεν θέλω να τον κυνηγήσω άλλο. Κουράστηκα. Όλη αυτή η ατέλειωτη αναζήτηση ενός «ιδανικού» που δεν υπάρχει ή τουλάχιστον δεν υφίσταται όπως ονειρεμένα μου το είχαν παρουσιάσει. Είναι όμορφη η ο...
Continue reading
Γράφει η Νεφέλη Αρδίττη Το να χάνεις ανθρώπους απ' τη ζωή σου είναι αναπόφευκτο. Έχει συμβεί σε όλους μας κι όλοι έχουμε να θυμηθούμε πρόσωπα που κάποτε ήταν μάτια κι αγκαλιές και χαμόγελα. Όλοι έχουμε να θυμηθούμε μια οδυνηρή απώλεια κατά τη διάρκεια της ζωή...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Ρόδο κόκκινο του ανέμου μες στον κάμπο φυτεμένο, δείξε μου κι εσύ το δρόμο μες στων σχέσεων το χρόνο. Πέρασες άνεμους πολλούς, μέσα σε δύσκολους καιρούς. Είδες λιακάδες ζηλευτές, ανεμώνες και χαρές. Ρίξε ένα πέταλο να δω, προς τα...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Φουσταλιεράκη Ατάραχος υπόσχεσαι στον εαυτό σου πως θα μείνεις ότι και να σου ξημερώσει η αυγή της Ζωής. Από τότε που θυμάμαι τον κόσμο ατάραχη εκπαιδευόμουν να λύνω ξένα κουβάρια. Στην αρχή, τα κουβάρια που έπλεκαν όμορφα τερλικάκια, απαλά κ...
Continue reading
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Άδραξε τη στιγμή, αγάπα δυνατά, αερικά είναι όλα και χάνονται Βρες τι σε ευχαριστεί, τι σε κάνει χαρούμενο. Βιάσου, ο μόνος αντίπαλος σου είναι ο χρόνος Γέμισε με τα απλά και τα μικρά. Τάισε το μέσα σου Δεύτερη ζωή δεν έχ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Βρυχηθμοί, κορναρίσματα, εξατμίσεις, καυσαέρια, ασφυξία. Τρέχει γρήγορα να προλάβει, στάσιμη έξω απ'το Καραϊσκάκη. Δέκα λεπτά ακόμα, το ρολόι να τρέχει σαν φερράρι και αυτή να στέκει στάσιμη να μετρά τα δευτερόλεπτα. Πάλι θα αργήσει, ...
Continue reading
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Όταν δε σου βγαίνουν οι λέξεις Μην τις κακιώνεις Κάτι θα ξέρουν παραπάνω Να σιωπάς Ίσως να θέλουν κάτι να σου πουν Όπως ότι τις εξάντλησες Ότι έπεφταν πάνω σε συνεχόμενα τείχη και κάπου κουράστηκαν Ότι σου θύμωσαν Γι...
Continue reading
Γράφει η Έφη Νερούτσου. Έχουμε την πιο ωραία γλώσσα σε ολόκληρο τον κόσμο. Μπορεί παγκοσίως να υπάρχουν σχεδόν οι ίδιες λέξεις αλλά ρε παιδί μου εμείς έχουμε έναν δικό μας τρόπο να τις εκφράζουμε. Τα τραγούδια μας έχουν κάτι που δεν υπάρχει πουθενά. Ας πούμε...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη. Θα σε συναντήσω ξανά το ξέρω. Όταν σε κοιτάζω το νιώθω. Όταν σε χαιδευω το νιώθω. Οι δρόμοι μας ενώθηκαν για να πορευτούν σαν ένας πια. Κάπου, κάποτε, κάποια στιγμή ήμασταν μαζί. Και τώρα να μαστε πάλι μαζί. Δε σε συνάντησ...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός. Και τελικά μέσα σε μια χούφτα ολόκληρη η ζωή μας.. Χαρούμενη,εύκολη,βασανιστική,σε καθέναν απο εμάς δόθηκε ένα μονοπάτι.. Εμένα με επέλεξαν να τελέσω τα δύσκολα χρέη,δίχως να ξέρουν όμως αν θα τα καταφέρω,με άφησαν στην έναρξη γι...
Continue reading