Loading posts...
Γράφει η Κλεψύδρα. Ξέρεις τι είσαι; Αφόρητα ποιητικός! Όταν επεφτε, ήταν στις μαύρες της εσύ έλεγες οτι θα ρίξει σε κατάθλιψη το σκύλο και έπαιρνες οδοντογλυφίδες ταχα να της κρατούν τα μάγουλα και γέλαγες στραβά. Χωρίς να μιλάς τη φιλησες οταν ήταν άρρωστ...
Continue reading
Σήμερα ξύπνησα νωρίς και αναρωτήθηκα τι πρέπει να κάνω, πριν το ρολόι μου δείξει μεσάνυχτα. Είναι δική μου η απόφαση να διαλέξω, με ποιόν τρόπο θα ξοδέψω τη μέρα μου. Μπορώ να παραπονεθώ γιατί βρέχει, ή να ευχαριστήσω την βροχή γιατί καθαρίζει την ατμόσφαιρα...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Όσα ξέρει το μαξιλάρι μας δε τα ξέρει ο κόσμος όλος διάβασα κάπου. Μαρτυρικά βραδια με το μυαλό να δίνει μάχη με το σώμα. Τα πέταξα εκείνα τα σεντόνια που μύριζαν το άρωμα σου,πέταξα και ότι άλλο σε θύμιζε αλλά μάταια. Με εν...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Τρεπεκλή Την πρώτη φορά που κοιμηθήκαμε μαζί θυμάμαι πόσο θέλαμε κι οι δύο να μείνουμε ξύπνιοι ώστε να μην χάσουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο της νύχτας που είχαμε μπροστά μας. Θυμάμαι πόσο ήρεμος ήσουν με τα μάτια σου να γυαλίζουν από το φως...
Continue reading
Γράφει η Αγάπη Μποστανίτη. Πώς να μην κλαιγόμαστε και να γκρινιάζουμε στις μέρες μας αν δεν δεχόμαστε να βγούμε στο κυνήγι για τον έρωτα; Αν δεν δεχόμαστε να διεκδικήσουμε τους ανθρώπους που μας αρέσουν, που αν μη τι άλλο πιστεύουμε ότι τους θέλουμε στη ζωή μ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Άσε με να κυνηγήσω τη φαντασία σου. Δε ξέρω πώς είναι, δεν το χω ξανακάνει. Κρατάω στο ένα χέρι μπαλόνια με κορδέλες πολύχρωμες, στο άλλο χέρι κάτι μισοφαγωμένα κλειδιά. Λες να η φτάσω; Θα ‘ναι ψηλά; Όπου και να ‘ναι δε μπορεί ό...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Το πρόσωπό σου καθρεφτίζεται στη θάλασσα. Ο ήλιος πέφτει. Μαζί του κι’ εσύ. Δεν θέλω να σε θυμάμαι πια. Δεν γίνεται αλλά θα το κάνω. Θα προσπαθήσω. Έστω… Έφτασα εκεί και πάλι έφυγα. Η θάλασσα φταίει. Έχει το πρόσωπό σου....
Continue reading
Γράφει η Σοφία Δέδε. "Συγγνώμη.." Ένας ψίθυρος ακούστηκε. Η ιδέα μου είναι!!! "Συγγνώμη.." Ακούγεται λίγο πιο δυνατά. Κοιτάζω γύρω μου, κανένας δεν υπάρχει. Νομίζω οτι αρχίζω να τρελαίνομαι! "Συγγνώμη.." Το ακούω πεντακάθαρα. Το έχω προφέρει με το ίδ...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. 1:55 Σε θελω ξανά. Φαντασιώνομαι κάθε στιγμή μας και τις αναζητώ παντού. Σε ξένα χέρια που γδέρνουν το κορμί μου, σε κάθε προσπάθεια να μοιάζουν χάδι όλα είναι μαχαιριές. Μαζί σου ζουσα, με εσένα κάθε αγκαλιά κούμπωνε τόσο ιδ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου. Στέκομαι μόνη και κοιτάω το κενό. Οι σκέψεις σχηματίζουν πάλι λαβύρινθους και όχι δεν θέλω να ξαναχαθώ. Είχα καιρό να νιώσω αυτή την αίσθηση του κενού. Έχω ισορροπήσει πολλές φορές πάνω στο σχοινί. Πολλές φορές πέφτω και κρατιέμ...
Continue reading