Loading posts...
Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη. Έπαιζα με τον διαβήτη και πολύ χαρωπά και με ιδιαίτερη χάρη και  επιδεξιότητα σχημάτιζα τα κυκλάκια μου αμέριμνα… Και «τσουπ»  μία απ’ τις κλασσικές φλασιές που τρώω ανά τακτά χρονικά διαστήματα… Θυμήθηκα τους δικούς μου κύκλους, α...
Continue reading
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Λάθος το αντίθετο του σωστού ή απλά σωστό με άλλο όνομα; Και ποιος είναι αυτός που κρίνει κάτι ως σωστό ή λάθος; Εσύ; Οι άλλοι; Ή υπάρχουν άγραφοι κανόνες που τα ορίζουν; Και δε χωρούν παρερμηνεύσεις ή ελεύθερες αποδόσεις; ...
Continue reading
Γράφει η Βαλέρια Γιώτη. Επίτρεψέ μου να σου μιλήσω μια τελευταία φορά ειλικρινά , να αφήσω πίσω την αξιοπρέπειά μου και να πέσω στα πατώματα στη θύμηση της μορφής σου και στη συνήθεια της απώλειας σου. Θα ήθελα πριν παραδοθείς στην επόμενη αγαπημένη σου να μ...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Ξαπλωμένη, όπως, ήμουν ένα χειμωνιάτικο βράδυ, που έξω o αέρας λυσσομανούσε και τα κλαδιά των δέντρων χόρευαν ανεξέλεγκτα άκουσα μία φωνή να έρχεται από κάπου μακριά. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν της φαντασίας μου και δεν έδωσα πολύ σημα...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη. Όλο το χρόνο τον περνάω στην αναμονή και περιμένω το καλοκαίρι για να ζήσω. Θαρρείς και αυτή η μαγική εποχή τα μεταμορφώνει όλα. Αλλάζει τα πάντα γύρω μου καθώς τα λούζει όλα με φως και γίνονται τα χρώματα πιο έντονα και ζωντανά. ...
Continue reading
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Αγαπημένα τα Νέα ξεκινήματα, Είστε εκεί ως πνοές ζωής, λίγο οξυγόνο (στην καθημερινότητα) και μια ελπίδα πάλλεται ότι πάντα μπορείς να ξαναξεκινήσεις. Έχεις τη δύναμη να κάνεις όσα restart θες. Πρέπει απλά να μάθεις να φεύγ...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Όλες μου οι μέρες ψηφιδωτό από στιγμές που καταπνίγονται στη ρουτίνα της καθημερινότητας... Βλέπω τα «θέλω» μου να ακρωτηριάζονται από τα «πρέπει» και μένω άπραγος. Τα βάζω με το «χρόνο» που δεν έχω, που ποτέ δεν μου είναι αρκετός. ...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Σε μισώ γιατί πια κανένα πρωινό δεν έχει την αισιοδοξία της ανατολής. Σε μισώ γιατί ο χρόνος μου σέρνεται σακάτης στην φτωχογειτονιά στιγμών ημιτελών και άδειων. Σε μισώ γιατί η πίστη μου στους ανθρώπους κρύφτηκε τρομαγμένη σαν...
Continue reading
«… Είναι επειδή είμαστε παρέα με το παιδί κι αμέτρητες φορές- αγκαλιά απ’τη μέση μετρήσαμε τ’ άμέτρητα τ’ άστρα και κείνα, που λέγανε για καλύτερα χρόνια τα φάγαμε βγάζοντας κουβάδες με νερό, για να μπορούν να ταξιδεύουνε για πάντα τα πλοία π...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Μόλις μπήκα σπίτι! Σε σκέφτομαι συνέχεια. Σε σκέφτομαι πάντα. Σε σκέφτομαι παντού! Το πρωί πιο πολύ. Μου λείπει να μου λες καλημέρα, να με φιλάς στη μύτη! Πάνω απ’ το αριστερό μου χείλος! Να τρέχεις σαν τρελός γιατί πάλι άργη...
Continue reading