Loading posts...
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου. Κάθομαι και χαζεύω τα αστέρια, στην εξοχή φαίνονται τόσα πολλά συγκριτικά με την Αθήνα! Άλλα μικρά ,άλλα μεγάλα, άλλα πιο αδύναμα, άλλα πιο φωτεινά. Το καθένα μοναδικό. Μοναδικό όπως και οι άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή μας. Με α...
Continue reading
Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη. Ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι! Πόσο μεγάλη αλήθεια φίλε. Πέρασαν άνθρωποι και άνθρωποι απ’ τη ζωή μας που κούνησαν το δάχτυλο τους επιδεικτικά στο πρόσωπο μας, τονίζοντας τις λάθος επιλογές μας. Οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι ξερόλες ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη. Δεν είχα συνηδητοποιησεις πόσα πράγματα μπορεί να σκεφτεί κάποιος σε μια στιγμή απόλυτης απομόνωσης. Κάρφωσα το βλέμμα στο κενό και ένιωσα να έρχεται ενα κύμα από συναίσθηματα, μια ένταση και ενώ ήμουν έτοιμη να αρχίσω να γράφω...
Continue reading
Γράφει η Κλεψύδρα. Είναι ενας σκύλος στο απέναντι δύστυχο, μίζερο μπαλκόνι. Όλο το απόγευμα το παράθυρο ήταν ανοιχτό και χάζευε το δρόμο, γινόναν ένα με τους φυτεμένους εν εκλογική περίοδο θάμνους, το μόνο φυσικό σε τούτο το μπετό, γρύλιζε και στεκόταν. Ένα...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Εξημερώνω την γύμνια μου. Περιφέρομαι στο δωμάτιο δίχως κάτι να καλύπτει το σώμα μου. Είμαι μόνη μου και νιώθω ελεύθερη από ντροπές. Και όμως, όταν κάθομαι στην γνωστή πολυθρόνα για να πιω τον καφέ μου, βλέπω τον εαυτό μο...
Continue reading
Γράφει η "Κλεψύδρα" Τρία λεωφορεία και ένας δρόμος. Ξημέρωσε. Έχει πέσει το βιβλίο με τα διηγήματα του Τσέχοφ εδώ και μέρες κι όπως ξαπλώνω τον κοιτώ στα ματιά. Η κυρία με το σκυλάκι, αντί να κάνει τη γνωστή της βόλτα έστεκε στο λεωφορείο στο παράθυρο. Κά...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Θα ‘μουν δε θα ‘μουν στα οκτώ όταν εκσφενδόνισα τον πρώτο μου διαβήτη. Ένα κύκλο σωστό, ποτέ δεν μπορούσα να φτιάξω. Εκνευριζόμουν αφάνταστα με τις διπλές γραμμούλες, με τα σημεία που έμεναν ανοιχτά, με εμένα που δεν κατάφερνα ν...
Continue reading
Γράφει η Blonde Komando. Πάντα μου έλεγες ότι η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από αυτό που είχα στο μυαλό μου. Πάντα με προσγείωνες απότομα και ωμά, όταν άνοιγα τα φτερά μου για να ονειρευτώ. Από εκείνο το πρώτο καλοκαίρι που μου έλεγες ότι δεν μου πάει το ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου  Μην μου μιλάς για τους κενούς, τους άδειους. Μην μου μιλάς για εκείνους που προσβάλουν, εξευτελίζουν και μειώνουν μπας και καταφέρουν να σε θαμπώσουν λίγο. Μπας και καταφέρουν να σε ζηλέψουν λίγο λιγότερο. Για εκείνους που ο κα...
Continue reading
Γράφει η Παναγιώτα Μαλισόβα. Θα ΄μουν γύρω στα 20, όταν συνάντησα την υπομονή. Έτρεχα φουριόζα, μου έπιασε το χέρι και με ρώτησε: -Που τρέχεις έτσι παιδί μου; -Τρέχω να προλάβω, να πραγματοποιήσω τα θέλω μου. Είναι τόσα πολλά και νιώθω ο χρόνος να μην με φτ...
Continue reading