Loading posts...
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου. Στέκομαι μόνη και κοιτάω το κενό. Οι σκέψεις σχηματίζουν πάλι λαβύρινθους και όχι δεν θέλω να ξαναχαθώ. Είχα καιρό να νιώσω αυτή την αίσθηση του κενού. Έχω ισορροπήσει πολλές φορές πάνω στο σχοινί. Πολλές φορές πέφτω και κρατιέμ...
Continue reading
Έμαθα: Πως να μεγαλώνεις δεν σημαίνει μονάχα να «κλείνεις» χρόνια. Πως η σιωπή είναι η καλύτερη απάντηση όταν ακούς ανοησίες. Πως να δουλεύεις δεν σημαίνει μονάχα να κερδίζεις χρήματα. Πως οι φίλοι «αποκτούνται» δείχνοντας το πραγματικό μας πρόσωπο...
Continue reading
[....] Όταν ο κόσμος μιλάει για αγάπη προσφεύγει στη φρικιαστική επωδό: «Τα αισθήματα μου είναι πιο δυνατά από μένα». (Πειράζει που θα το έβαζα στα πόδια με τη φούστα πάνω από τα αυτιά αν μου έταζαν πως θα με αγαπήσουν με αυτόν τον τρόπο;) «Αγάπη δίχως κάψι...
Continue reading
Είμαι σχεδόν εκατό ετών. Περιμένοντας το τέλος, σκέφτομαι την αρχή. Υπάρχουν τόσα που θέλω να σου πω... Όμως θα με άκουγες προσεκτικά, αν σου έλεγα, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Ξέρω ότι δεν είσαι σε θέση να το φανταστείς. Παρόλα αυτά, μπορώ να σου πω...
Continue reading
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του πεποιθήσεις, -συνήθως όχι ολότελα δικές του,  δε γίνεται κιόλας κάνεις δε ζει μόνος του-, και σύμφωνα μ’ αυτές προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει τον εαυτό του. Εγώ λοιπόν εαυτέ θέλω να σου μάθω...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά (Λίκνον). Γράμματα, ζωντανοί οργανισμοί που μέσα τους πάλλονται οι λέξεις. Σκέψεις που ρέουν στο λευκό χαρτί και το μορφοποιούν, πλημμυρίζοντάς το με συναισθήματα. Γράμματα που αιχμαλωτίζουν κάθε είδους στιγμές στο χρονολόγιο της ζωής ...
Continue reading
Και ήσυχα όπως κοιμόμουν, ήρθες παλι στον όνειρό μου... Εκεί κάθε φορά! Να μην με αφήνεις να κοιμηθώ. Χαλάλι σου! Αρκεί που είσαι εδώ! Που σε βλέπω έστω έτσι. Σε βλέπω και ξυπνάω με κομμένη την ανάσα. Σαν το στήθος μου να κρατάει την ανάσα μέσα του. Σα...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός. Ίσως να σκεφτέσαι ότι δεν σε νοιάζομαι,δήθεν πήρα ότι είχες να μου δώσεις και τώρα στήνω τον πάγκο μου να πουλήσω δυό σκόρπια,δεν γίνεται να είμαστε μαζι,και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ. Δεν έχω μάθει να πουλάω ούτε να αγοράζω συναι...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Κάτι παλιώνει μέσα μου απόψε. Περνούν από μπροστά μου φευγαλέα όλες εκείνες οι γυμνές γυναίκες της ζωής μου. Κι είναι όλες τους χλωμές, συννεφιασμένες. Ξεθωριάζουν η μία μετά την άλλη. Στο τέλος μένεις μονάχα εσύ. Σχεδόν ασάλευτη. Ε...
Continue reading
Γράφει η Τάμι Γκεκτσιάν. «Κυνηγός ονείρων» Τα τελευταία βράδια χαμόγελα ανθρώπων βγαίνω να μετρήσω, ένα προς ένα, μα με διακόπτουν. Είσαι παλαβός ή ονειροπόλος; Κοροϊδεύεις ή τα πιστεύεις; Τίποτα από αυτά. Κυνηγός ονείρων είμαι. Κυνηγώ όνειρα με όπλο τ...
Continue reading