Loading posts...
Γράφει η "Κλεψύδρα" Δυο κουβέντες! "Είναι η τσάντα σου ανοιχτή, κλείσε τη! " "Ξέχασες το κασκόλ σου." "Να ορίστε, πάρε ένα καλάθι θα σου πέσουν τα πράγματα." "Μην περνάς έτσι το δρόμο και δέσε τα κορδόνια σου." Απόλυτα τρυφεροί. H ευγενική καλοσύνη τ...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Το μόνο που ήξερε να κάνει καλά ήταν να συνθέτει μουσική. Οι ήχοι του κόσμου και των ανθρώπων, οι πράξεις τους αποτελούσαν για κείνον δονήσεις. Δονήσεις σε μια συχνότητα δική του εσωτερική. Τον επηρέαζαν βαθιά. Και τις μετουσίωνε ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Υπάρχει ένα χαμόγελο αλλιώτικο από τ’ άλλα. Είναι δειλό, συνεσταλμένο, ντροπαλό. Κρύβεται μέσα στις σκιές, σα να φοβάται πως το φως θ’ αποκαλύψει την αλήθεια του… ότι είναι ένα χαμόγελο δακρυσμένο. Είναι το χαμόγελο του ανθρώπου...
Continue reading
Γράφει ο Νικήτας Αναγνώστου. Ξημερώνει. Άλλο ένα ξημέρωμα που η μόνη λέξη που βγαίνει είναι το "γύρνα". Πήρες την σιωπή σου κι έφυγες. Εσύ λάτρευες την σιωπή κι εγώ ζούσα για την φωνή σου, για τις λέξεις σου. Ήθελα να τα ξέρω όλα. Όχι να τα μαντεύω, να τα ξ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου Βρίσκομαι κάπου στη μέση του ωκεανού. Εκεί που τα νερά βάφονται στο χρώμα του χάους. Σκούρο μπλε σχεδόν μαύρο. Σκέφτομαι να κοιτάξω κάτω μα με όλο αυτό  το απόλυτο μηδέν φοβάμαι πως θα με πιάσει ίλιγγος και θα πέσω μέσα του. Ισ...
Continue reading
Της Δέσποινας Παλαμάρη Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει… Δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά… Κι όμως πεθαίνει… Tην θανατώνουμε κάθε φορά που χάνουμε την πίστη μας, τα αγνά ιδεώδη μας… Πεθαίνει κάθε φορά που στο βωμό του χρήματος και της “δόξας” θυσιάζουμε τα ιδανικ...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη. Η σχέση μου με το αλκοόλ ανέκαθεν ήταν περίπλοκη… Σαν σχέση μίσους και πάθους θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις. Όταν το πρωτογνώρισα ομολογουμένως το είχα υποτιμήσει και είχα υπερτιμήσει τις δυνατότητες τις δικές μου. Αγοροκόριτσο ...
Continue reading
Γράφει ο Νικήτας Αναγνώστου. Θυμάσαι εκείνο το απόγευμα; Το θυμάσαι! Δεν μπορεί να μην το θυμάσαι. Κανείς μας δεν ήξερε πόσα θα σήμαινε εκείνο το απόγευμα της Κυριακής. Εκείνη η περίεργη ώρα μεταξύ του ήλιου που βυθιζόταν στην θάλασσα και της νύχτας πο...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Εκεί που αλητεύω… είναι εκεί που γουστάρει η ψυχή μου. Σε σένα. Γιατί έτσι θέλω. Να βαδίζω σε μονοπάτια μυστικά. Να φτιάχνω δρόμους για να φτάσω στην καρδιά σου. Να χτίζω γέφυρες για να βρεθώ κοντά σου. Εκεί που αλητεύω… είνα...
Continue reading
Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη. Ψήνεστε να τα καταφέρουμε; Εμείς οι λιγοστοί τρελοί που  έχουμε μείνει να επιμένουμε πως ο κόσμος θ’ αλλάξει και να δεις που στο τέλος ίσως και να τον αλλάξουμε… Οι λιγοστοί τρελοί που μέσα στην φρίκη σου κόσμε, κάτι διακρίνουμε! ...
Continue reading