Loading posts...
Γράφει η Αλεξάνδρα Γεωργίου. Υποψιάζομαι, όπως κάθε φορά, ότι το φορτίο μου όσο βαρύ κι αν είναι θα αλαφρύνει με τη γνωστή έκφραση "ως δια μαγείας". Αλήθεια, πρόκειται για μια επίδραση μαγική. Άμεση αποτελεσματικότητα σε έντονα βαθύ επίπεδο με δράση μεγάλης...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Θα ήθελα να σε ρωτήσω αν με ξέρεις. Με γνωρίζεις καιρό τώρα, μα με ξέρεις; Μάλλον όχι, θα απαντήσω για λογαριασμό σου. Βλέπεις, δεν μου δόθηκε πότε η ευκαιρία  να σε ρωτήσω πρόσωπο με πρόσωπο. Στα χρόνια που είμαι στην ζωή σου...
Continue reading
Γράφει ο Βασίλης Γιαννούλης Έφτασε λίγο μετά τις οκτώ στο λιμάνι. Εκείνο το μουντό πρωινό στο τέλος του Σεπτέμβρη ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος κι ο νοτιάς που φυσούσε φαινόταν πως θα έφερνε βροχή. Φόρεσε το σκούρο φούτερ που είχε πετάξει στο πίσω κάθισμ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Αναρωτιέμαι αν με καταλαβαίνεις. Αν μπορείς να δεις τι υπάρχει στο μυαλό μου, στην καρδιά μου, στην ψυχή μου ή αν αρκείσαι κι εσύ όπως και οι άλλοι στο προσωπείο μου, στην εικόνα που αφήνω να φανεί. Ναι, καλά κατάλαβες, δεν είμαι ακ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Κάτι συμβαίνει, το ξέρεις, το διαισθάνεσαι… Μέρες τώρα νιώθεις έναν περίεργο εκνευρισμό, που δε μπορείς να εξηγήσεις.  Κοιτάζεις γύρω σου, παρατηρείς τα γεγονότα και προσπαθείς να καταλάβεις. Για άλλη μια φορά μπερδεύεσαι, οι μνήμες...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου Καίω το τώρα μου. Το καίω. Με εξαρτήσεις που μου μπλοκάρουν το μυαλό. Λειτουργώ θολωμένα. Χωρίς γιατί. Χωρίς πολλά λόγια. Τώρα τελευταία έχω ξεχάσει. Σα να μην έμαθα ποτέ να μιλάω. Σιωπώ. Που και που παρατηρώ. Α...
Continue reading
Γράφει η "Κλεψύδρα" Ήρθε σπίτι η νοσταλγία, έβαλε κλειδί και μπήκε. Τι και αν της έλεγα, πως είναι νοικιακό, ατάραχη στρογγυλοκάθισε και πρόσεξε την αμηχανία μου. "Τι, δε με περίμενες; Τι ψεύτρα που είσαι." Μαζί της μπήκε και η κοκκινωπή μου γάτα που ακό...
Continue reading
Γράφει ο Παναγιώτης Γαϊτάνος. Καθισμένος στο μικρό, σκοτεινό μου δωμάτιο, με παρέα τη μοναξιά μου! Αυτή μου έμεινε για να συντροφεύει το κενό που δημιούργησε η φυγή σου! Προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου, να συνέλθω, μου είναι όμως αδύνατον! Ο απέραντος «θόρυβο...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Τρεπεκλή Είναι εκείνοι οι άνθρωποι που το καταλαβαίνεις από την θλίψη στα μάτια τους, ότι έχουν περάσει πολλά στη ζωή τους. Τις περισσότερες φορές είναι εκείνοι που θα τους προσέξεις ως κλειστούς χαρακτήρες κι όχι τόσο κοινωνικούς με το...
Continue reading
Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη Ανικανοποίητο… Δεν ευχαριστιέται με τίποτα… Συνεχώς κάτι θα βρει για να γκρινιάξει… Διαρκώς κάτι θα τον δυσαρεστεί… Μονίμως κάτι θα του λείπει… Όλο και κάποιος θα του φταίει και θα ψάχνει ευκαιρία να ξεσπάσει… Είνα...
Continue reading