Loading posts...
Είναι και κάποιοι άνθρωποι, γεννημένοι πολεμιστές. Πολεμούν και παλεύουν να κερδίσουν ανθρώπους πληγωμένους, ανθρώπους χαμένους σε δρόμους όπου κανένα συναίσθημα δεν κυριαρχεί. Ανθρώπους που στην αρχή βλέπουν μια σκληρότητα, μια ψυχρότητα στο βλέμμα τους...
Continue reading
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η Σελήνη. Άκουγε τα παράπονα των ερωτευμένων, τα ουρλιαχτά των λύκων, τους θρήνους των χαμένων ψυχών. Αιώνες λαχταρούσε να βρει τον Ήλιο. Άδικα πλασμένο Σύμπαν.. Ερχόταν μόνο για μια νύχτα κάπου κάπου για να γίνουν Ένα και με...
Continue reading
Δυο χέρια στο λαιμό μου.. Κι όλα τα όμορφα δύστυχα μαραζώνουν μέσα μας. Ήθελα αλλά δεν ήξερα πόσο πολύ θα πονέσει. Με δυο χέρια την έσφιξα στην αγκαλιά μου τοσο σφιχτά που της κόπηκε η ανάσα,ούτε που το κατάλαβα όμως. Το αναλογίστηκα μετά αλλά η λαχτάρα μο...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Καθόμουν στο μπαρ  ενός από τα αγαπημένα μου βραδινά στέκια.  Συνήθως ερχόμουν με τις φίλες μου, όμως, απόψε,  προτίμησα να βγω μόνη. Είχα ανάγκη να  μείνω μόνη με τον εαυτό μου. Έπινα ήδη το δεύτερο ποτήρι κόκκινο κρασί. Όλα γύρω μου ή...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Έλα να ανταμωθούμε, αγαπημένε μου,  απόψε ετούτη την όμορφη νύχτα, ετούτη τη νύχτα με πανσέληνο. Κοίτα πως μας χαμογελάει από εκεί ψηλά το ολόγιομο φεγγάρι. Να, κοίτα το πώς καθρεφτίζεται επάνω στα γαλήνια νερά της θάλασσας. Κοίτα τ...
Continue reading
Γράφει η Luna Punk. Κι είναι βλέπεις η πιθανότητα που έχει ένα όνειρο να πραγματοποιηθεί, που σε κάνει να συνεχίζεις! Είναι οι κόκκοι άμμου που γλυστράνε απαλά μέσ'απ'τα χέρια σου. Είναι ένας παλιός ανεμόμυλος στην άκρη του Πουθενά. Είναι οι ρόζ βουκα...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Τι παράξενη, αλήθεια, που είναι η ζωή! Τα πάντα ανατρέπονται μέσα σε μια στιγμή. Όλα όσα πάλευες για χρόνια να δημιουργήσεις, γκρεμίζονται μπροστά στα μάτια σου σαν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα. Κι εκεί που νόμιζες πως έχεις τα...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Φθινόπωρο πάλι! Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός! Λες και βιάζεται να αφήσει πίσω ότι πληγώνει. Μέρες τώρα βρέχει. Λες και η δυνατή βροχή να θέλει να ξεπλύνει και να θάψει όσα πονάνε. Κλείνω τα φώτα, ανάβω κεριά, πολλά κεριά σκό...
Continue reading
Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος. Δένεις νευρικά τη γραβάτα. Κοιτάς να είσαι ξυρισμένος, πουκάμισο καθαρό, το σακάκι των «συνεντεύξεων» στην εντέλεια. Στα χέρια σου το βιογραφικό,  οι συστάσεις και το μέρος και η ώρα της συνέντευξης. Μετά την εκατοστή, διακοσι...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Σήμερα το δωμάτιο έχει πλημμυρίσει από την απουσία σου. Μια απουσία που μου κατασπαράζει ότι ανασαίνει μέσα μου. Μετά από τόσες ημέρες κατάφερα να γυρίσω στα γνώριμα μονοπάτια της μοναξιάς μου,έτσι για να μην ξεχνάμε από που ξεκιν...
Continue reading