Loading posts...
Γράφει η Άννα Βήχου Νομίζεις πως η καρδιά πονάει μα όχι. Το μυαλό μου πονάει.  Με ρίχνει σε έναν γκρεμό και νιώθω την ψυχή μου να με εγκαταλείπει κάθε που σε σκέφτομαι να σέρνεσαι πίσω στην φωλιά σου μοναχός. Αν για λίγο σε ονειρευτώ να ψάχνεις παλάμη να ...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Αλεξοπούλου. Λέξεις… Λέξεις μικρές, λέξεις μεγάλες, βαρύγδουπες, πιο ελαφριές, λέξεις εύηχες μα και πιο πνιχτές, λέξεις-παιδιά της τεκούσης γλώσσας και άλλες πιο ντροπαλές που έγιναν λυγμοί. Λέξεις που έγιναν χάδι τρυφερό και άλλες που έγιν...
Continue reading
Γράφει η Κέλλυ Μπόζα. Φωτογραφίες σκορπισμένες στο πάτωμα. Παντού γύρω μου διάσπαρτες στιγμές της ζωής μου παγωμένες στο χρόνο. Άνθρωποι, μέρη, καταστάσεις, συναισθήματα κοκαλωμένα σε ένα γυαλιστερό χαρτί. Τις παίρνω μία μία στο χέρι, τις κρατώ και καθώς τ...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Ναι, είναι γεγονός. Εδώ και λίγες μέρες κατοικείς στην ξένη πόλη λόγω σπουδών, μακριά από το πατρικό σου σπίτι και τον τόπο που γεννήθηκες. Όλα γύρω σου είναι άγνωστα, διαφορετικά απ' ό, τι τα φαντάστηκες τα βράδια πριν από την με...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Ηλιούγεννα. Μυρίζει κανέλα απο το πρωί, μοσχομυρίζει το μέλι. Ταψιά με δίπλες, μελομακάρονα, κουραμπιέδες διαδέχονται το ένα το άλλο. Και να ήταν μόνο αυτά χορτόπιττες κοχλάζουν στο λάδι, χοιρινό με σέλινο και γεμιστή γαλοπούλα. Μοσχομυρ...
Continue reading
Γράφει η Luna Punk. Οι δρόμοι άδειοι…μια νεκρική σιωπή τους τυλίγει… Περπατάς μόνος,βιαστικός,ελπίζοντας να μην σου συμβεί τίποτα κακό. Γιατί αυτή,είναι μια κακόφημη γειτονιά. Τα πάντα μπορεί να συμβούν ακόμη κι όταν τίποτα δεν φαίνεται να συμβαίνει. Λουκ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Στάσου μια στιγμή και άκουσέ με. Περίμενε. Πριν πεις την επόμενη κουβέντα σου θα με ακούσεις. Και μετά πες ότι θες. Εμένα που με βλέπεις απέναντί σου, δεν υπήρξα ποτέ μισή. Κι όσες φορές έσπασα, με ξανακόλλησα κομμάτι κομμ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Όχι πως δεν ήθελα να ζήσω το παραμύθι μου! Ντύθηκα, στολίστηκα και περίμενα την άμαξα. Εκείνη που θα με πήγαινε σ’ αυτόν τον μοναδικό χορό μαζί σου. Μάταια περίμενα να τρέξεις πίσω μου με το γοβάκι στο χέρι. Όχι πως είχα κουραστ...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Παλαμάρη. Τα ουρλιαχτά μου με ξύπνησαν. Πετάχτηκα σοκαρισμένη από τα σκεπάσματα κλαίγοντας με αναφιλητά. Δάκρυα και ιδρώτας κυλούσαν ανεξέλεγκτα και η αγωνία με έπνιγε για άλλη μια φορά.. Ήρθες πάλι, ήρθες άλλη μια φορά για να με συναντήσει...
Continue reading
Γράφει η Κέλλυ Μπόζα. Εχθές το βράδυ ήρθες ακάλεστος στο μυαλό μου. Μια φωτογραφία ήρθε να μου ξυπνήσει αναμνήσεις που με τόσο μόχθο είχα βάλει στον πάγο. Μια φωτογραφία μας κάπου στη Ρώμη.. Εγώ και συ. Κι όλο το μέλλον στα πόδια μας. Το μέλλον έγινε ...
Continue reading