Loading posts...
Γράφει η Παναγιώτα Μαλισόβα. Θα ΄μουν γύρω στα 20, όταν συνάντησα την υπομονή. Έτρεχα φουριόζα, μου έπιασε το χέρι και με ρώτησε: -Που τρέχεις έτσι παιδί μου; -Τρέχω να προλάβω, να πραγματοποιήσω τα θέλω μου. Είναι τόσα πολλά και νιώθω ο χρόνος να μην με φτ...
Continue reading
Γράφει η Άννα Βήχου. Ξέρω! Ξέρω γεννήθηκες σε έναν κόσμο που δεν σου άξιζε. Σε εγδαρε. Σε απογυμνωσε από το δέρμα σου αμέσως. Σε πόνεσε από το πρώτο σου δάκρυ. Το πρώτο σου φιλί ήταν γεμάτο αγάπη και προσδοκίες. Προσδοκίες για έναν κόσμο που έφτιαξαν εκει...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός. Σαν δυο φεγγάρια που δεν αντάμωσαν το φως τους. Σαν δύο αστέρια που έσβησαν πριν καν λάμψουν! Μέσα σε όλα εκείνα που ερήμωσαν, κι εσύ. Δεν κατάφερα ν' αγγίξω το φως των ματιών σου, ούτε να γευτώ την δροσοσταλίδα των χειλιών σο...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Από μικρή με έμαθαν να λέω την αλήθεια. Αλήθειες όμως που δε πληγώνουν, καθημερινές, μακιγιαρισμένες ή ξεκάθαρες που δε μπορούν να σκοτώσουν μονάχα να γρατζουνίσουν. Η πιο μεγάλη αλήθεια εκεί που τρίζουν τα δόντια σου, τρέμουν τα ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη. Γεννήθηκα εγωιστρια, ίσως η μεγαλύτερη που υπάρχει. Και επειδή σε ήθελα πίσω και δεν σε έχω, σκοτεινιάζω και τρελαίνομαι. Μετανιώνω για τη συμπεριφορά μου που σε έκανε να φύγεις. Για άλλη μια φορά. Εκ των υστέρων όπως μου έλ...
Continue reading
Γράφει η Κλεψύδρα. Ξέρεις τι είσαι; Αφόρητα ποιητικός! Όταν επεφτε, ήταν στις μαύρες της εσύ έλεγες οτι θα ρίξει σε κατάθλιψη το σκύλο και έπαιρνες οδοντογλυφίδες ταχα να της κρατούν τα μάγουλα και γέλαγες στραβά. Χωρίς να μιλάς τη φιλησες οταν ήταν άρρωστ...
Continue reading
Σήμερα ξύπνησα νωρίς και αναρωτήθηκα τι πρέπει να κάνω, πριν το ρολόι μου δείξει μεσάνυχτα. Είναι δική μου η απόφαση να διαλέξω, με ποιόν τρόπο θα ξοδέψω τη μέρα μου. Μπορώ να παραπονεθώ γιατί βρέχει, ή να ευχαριστήσω την βροχή γιατί καθαρίζει την ατμόσφαιρα...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Όσα ξέρει το μαξιλάρι μας δε τα ξέρει ο κόσμος όλος διάβασα κάπου. Μαρτυρικά βραδια με το μυαλό να δίνει μάχη με το σώμα. Τα πέταξα εκείνα τα σεντόνια που μύριζαν το άρωμα σου,πέταξα και ότι άλλο σε θύμιζε αλλά μάταια. Με εν...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Τρεπεκλή Την πρώτη φορά που κοιμηθήκαμε μαζί θυμάμαι πόσο θέλαμε κι οι δύο να μείνουμε ξύπνιοι ώστε να μην χάσουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο της νύχτας που είχαμε μπροστά μας. Θυμάμαι πόσο ήρεμος ήσουν με τα μάτια σου να γυαλίζουν από το φως...
Continue reading
Γράφει η Αγάπη Μποστανίτη. Πώς να μην κλαιγόμαστε και να γκρινιάζουμε στις μέρες μας αν δεν δεχόμαστε να βγούμε στο κυνήγι για τον έρωτα; Αν δεν δεχόμαστε να διεκδικήσουμε τους ανθρώπους που μας αρέσουν, που αν μη τι άλλο πιστεύουμε ότι τους θέλουμε στη ζωή μ...
Continue reading