Loading posts...
Γράφει η Τάμι Γκεκτσιάν. «Κυνηγός ονείρων» Τα τελευταία βράδια χαμόγελα ανθρώπων βγαίνω να μετρήσω, ένα προς ένα, μα με διακόπτουν. Είσαι παλαβός ή ονειροπόλος; Κοροϊδεύεις ή τα πιστεύεις; Τίποτα από αυτά. Κυνηγός ονείρων είμαι. Κυνηγώ όνειρα με όπλο τ...
Continue reading
Γράφει η Άννα Βήχου. Σου έλεγα πως βγαινω στο μπαλκόνι να ανασανω. Έλεγα ψέμματα. Έβγαινα να αρρωστησω το σώμα μου , αλαφρωνοντας την ψυχή μου. Γεμιζα ομίχλη ολόκληρη καθώς εκλεβα στιγμές από τους γυρω μου. Δεν στο είπα ποτέ. Κάποτε πριν χρόνια φουσκωσα ...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός. Αδιάκοπα, αδιάλλακτα όλα μέσα μου κενό. Κενό οι λέξεις. Κενό οι πράξεις. Κενό που δεν πρόκειται να γεμίσει. Σ' ένα ομιχλώδες τοπίο μέσα μου κάθομαι σκυθρωπός κι αναρωτιέμαι, ότι ίσως μου αξίζουν κάποια πράγματα. Σηκώνω τα μάτι...
Continue reading
Γράφει η Βαλέρια Γιώτη. Είμαι η βασική παίκτρια ενός αρρωστημένου και ανόητου παιχνιδιού μεταξύ  πάθους και λογικής. Ταράζομαι ακόμα στο άκουσμα του ονόματός σου και γυρνάω μήπως σε δω. Μα τι αφελής! Δεν είσαι εσύ, αλλά κάποιος που έχει το όνομα σου. Προσπαθώ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου. Ξυπνάς και βρίσκεσαι μόνος κάπου σκοτεινά, δε ξέρεις που. Δε ξέρεις πως έφθασες εδώ. Λίγες ακτίνες μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο και φωτίζουν τα σκαλιά. Κατρακύλησες ως εδώ αυτό σου έρχεται σαν θύμηση. Ψηλαφάς τους τοίχους με οδηγό ...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός. Πόσο μου αρέσει να κάνω τον ανίδεο. Να με βλέπουν όλοι στην άγνοια κι εγώ να τους περιμένω στην έξοδο κάνοντας τσιγάρο. Μπορώ να κάνω πολλα ίσως όμως να μην κάνω και τίποτα. Είναι όμορφο να ονειροπουλουν μέσα στην ζωή μου και να...
Continue reading
Είναι και κάποιοι άνθρωποι, γεννημένοι πολεμιστές. Πολεμούν και παλεύουν να κερδίσουν ανθρώπους πληγωμένους, ανθρώπους χαμένους σε δρόμους όπου κανένα συναίσθημα δεν κυριαρχεί. Ανθρώπους που στην αρχή βλέπουν μια σκληρότητα, μια ψυχρότητα στο βλέμμα τους...
Continue reading
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν η Σελήνη. Άκουγε τα παράπονα των ερωτευμένων, τα ουρλιαχτά των λύκων, τους θρήνους των χαμένων ψυχών. Αιώνες λαχταρούσε να βρει τον Ήλιο. Άδικα πλασμένο Σύμπαν.. Ερχόταν μόνο για μια νύχτα κάπου κάπου για να γίνουν Ένα και με...
Continue reading
Δυο χέρια στο λαιμό μου.. Κι όλα τα όμορφα δύστυχα μαραζώνουν μέσα μας. Ήθελα αλλά δεν ήξερα πόσο πολύ θα πονέσει. Με δυο χέρια την έσφιξα στην αγκαλιά μου τοσο σφιχτά που της κόπηκε η ανάσα,ούτε που το κατάλαβα όμως. Το αναλογίστηκα μετά αλλά η λαχτάρα μο...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Καθόμουν στο μπαρ  ενός από τα αγαπημένα μου βραδινά στέκια.  Συνήθως ερχόμουν με τις φίλες μου, όμως, απόψε,  προτίμησα να βγω μόνη. Είχα ανάγκη να  μείνω μόνη με τον εαυτό μου. Έπινα ήδη το δεύτερο ποτήρι κόκκινο κρασί. Όλα γύρω μου ή...
Continue reading