Loading posts...
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Απόψε. Έφτασε και πάλι εκείνη η αυγουστιάτικη νύχτα. Εκείνη που έρχεται και φεύγει, και συ ακόμα να φανείς. Εκείνη που μοσχοβολά λεβάντα και αλμύρα. Εκείνη που ο έναστρος ουρανός λάμπει μαζί με το ματωμένο φεγγάρι του Αυγούστου. ...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Χτυπάει το ξυπνητήρι. Ανοίγεις το μάτι. Το μισό… "Ξημέρωσε κιόλας;" αναρωτιέσαι και πατάς την αναβολή στο κινητό. Δέκα λεπτάκια ακόμη χουζουράκι το δικαιούσαι. Ξαναχτυπάει μετά από δύο λεπτά, νομίζεις. Εγέρθητι! "Πω, πω! Είναι κι α...
Continue reading
Γράφει η Σταυρούλα Μαστέλλου Μιλώ για τα πουλιά. Έχουν δυο φτερά στη πλάτη. Άλλοτε σκίζουν τον αέρα κι άλλοτε πορεύονται μαζί του. Είναι οι μέρες που κουρνιάζουν σε χωμάτινα απάγκια η στις φιλόξενες αγκαλιές των δέντρων κι κάποιες άλλες δοκιμάζουν τα όρια ...
Continue reading
Γράφει ο Τριστάνος Να ξεγελάσω τους θεούς το χρόνο να γυρίσω να δω πως ήμουνα παλιά, πολύ πριν σε γνωρίσω! Πριν γίνουν γέλια οι σιωπές και λάμψεις τα σκοτάδια πριν κλείσουν μέσα ηδονή τα πιο τρελά μας βράδια! Όλα τα βήματα του νου όλα τα καρδιοχτύπια...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Βρέθηκα πάλι σε εκείνο το μέρος, στο μέρος που αγάπησα μέσα από την ψυχή μου, που έγινε κομμάτι του εαυτού μου, που με αγκάλιασε και κούρνιασα. Το μέρος που ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά, που δεν υπάρχουν περιορισμοί, το αγαπάς μόλις...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Δειλά δειλά κάνω την πρώτη μου κίνηση. Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίζεις τα λάθη, να έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με όσα φοβάσαι. Και η αλήθεια μου είναι πως τρέμω στο λάθος. Κάθε φορά που κάποιος μου γυρίζει την πλάτη είναι μια ακ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Αυγουστιατικη παραλία κάπου στις Κυκλάδες. Ντάλα μεσημέρι. Ένα ατέρμονο ατελείωτο βουητό από ανακατεμένες κουβέντες ντυμένες με παιδικές κραυγές και πλατσουρισματα. Συζητήσεις γύρω περί παντος επιστητού. Τα hot μαγαζιά του νη...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Ένα χρόνο μετά πάλι εδώ. Και πάλι σαν όλα να γίνονται από την αρχή. Εδώ που το κοντέρ μηδενίζει, επανεκκίνηση στο όριο του αυτονόητου. Εδώ που με συναίσθημα ανήκω, που εύκολα και γρήγορα νιώθω χαλαρά και ζωηρά ήσυχα. Ετσι...
Continue reading
Γράφει η Kate Hilverost Και τώρα, τι γίνεται; Τι θα γίνει; Πως θα το κάνω να γίνει; Η μεγαλύτερη μου επιθυμία είναι και ο μεγαλύτερός μου φόβος. Με έχω δει να δειλιάζω, να φοβάμαι, να κλαίω και να κάνω πως τολμώ . Πάντα κάνω πίσω κι όλο λέω «Άστο καλύτερα...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου, εκείνος ο πιο δικός μου. Ο μόνος που με γνωρίζει και γι᾽ αυτό με εμπιστεύεται χωρίς προϋποθέσεις, που θέλει να ακούει τις παράξενες ιστορίες μου και μέσα από αυτές ανακαλύπτει το παράξενο δέσιμο, που τ...
Continue reading