Loading posts...
Γράφει η Kate Hilverost Ίσως φταίει που δεν είναι πια εδώ, ίσως φταίει που ξυπνούν οι μνήμες. Τα ποτάμια ξαφνικά τρέχουν κι ένα μικρό παράπονο. Δεν είσαι πια εδώ. Δεν είναι ταξίδι αυτό που έφυγες. Δεν έχει γυρισμό μόνο απουσία. Χρόνια πολλά, ατέλειωτα ...
Continue reading
Γράφει η Μαριάλτα Φέλλου Πολλοί υποστηρίζουν, πως το στυλ και το ντύσιμο αντανακλά πτυχές του εαυτού μας και γνωρίσματα του χαρακτήρα μας. Άρα όσοι ισχυρίζονται πώς μπορούν να βγάλουν ένα μικρό πόρισμα για τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντι τους, χωρίς να ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Απόψε ύπνο δεν είχα. Απόψε είπα να κάτσω να μαζέψω κάτι αδέσποτες λέξεις, κάτι λέξεις που ξεφύγαν από στόματα και αφέθηκαν στην μοίρα τους, σαν ορφανά παιδάκια. Καθόλου εύκολο δεν ήταν! Ξέρεις... οι λέξεις δεν μπαίνουν σε κλο...
Continue reading
Γράφει η Nubes Είμαι εξαρτημένη! Εξαρτημένη! Εξαρτημένη από τσιγάρο, χάπια, ανθρώπους, θλίψη, στρες, φόβο... Μόνο από σένα, ζωή, δεν είμαι εξαρτημένη. Από σένα, που θα 'πρεπε να' μαι! Και με τα χέρια ανοιχτά, κοιτάζω στο κενό, βουλιάζω... Τάσεις καταστροφής...
Continue reading
Γράφει η Ελπίδα Γεωργακοπούλου Γιατί άραγε να χρειάζονται τόσα πολλά εμπόδια να περάσει κανείς, για να γευτεί μια στιγμή γαλήνης; Γιατί το τίμημα να είναι τόσο βαρύ στην περίπτωση που σκοπίμως κλοτσάς την μοίρα ή την τύχη σου; Είναι μέσα στο dna μας η δράση...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Γνωριστήκαμε όταν ήμασταν ελεύθεροι, αλλά κάποιος άνεμος οικογενειακών υποχρεώσεων σε πήρε μακριά μου, πριν προλάβω να σε γευτώ και έχασα τα ίχνη σου. Κύλησε ο χρόνος και ξεχάστηκες σε μια γωνίτσα του μυαλού μου, όταν έτσι ξαφνικά μπήκε...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Με ρωτάς γιατί δεν εμπιστεύομαι. Τι να σου λέω τώρα… Και τι να καταλάβεις; Δεν είναι που δε θέλω να εμπιστευτώ, είναι που όσους εμπιστεύτηκα με πρόδωσαν. Έρωτες, φίλοι, σύντροφοι, άνθρωποι που μπήκαν με θόρυβο στη ζωή μου κι έφυγαν ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Κεφάλι βαρύ, χέρια απλωμένα και μια καρδιά να χτυπάει για σένα. Ανοίγω τα μάτια, ψάχνω στο πλήθος και μπρος μου σε βρίσκω στήθος με στήθος. Νιώθω πως σε ξέρω από πάντα. Νιώθω πως μπορώ να σου πω τα πάντα, ανοίγω το στόμα και με πιά...
Continue reading
Νένα Παπαδοπούλου Που να είσαι τώρα; Αναρωτιέμαι και χαζεύω κάτι παλιά μηνύματα στο κινητό. Από κείνα τα αγαπησιάρικα μας. Όχι τα άλλα που μας μεταμόρφωναν σε ξένους το λιγότερο και εχθρούς το περισσότερο. Δεν τα 'χω εκείνα. Τα έσβησα από το κινητό και από ...
Continue reading
Γράφει η Purple Rain Κλείσε τα μάτια και γαλήνεψε. Ούτε και σήμερα θα έρθει, δε θα έρθει. Ποτέ δε θα ξαναδείς τα μάτια του. Ποτέ δε θα ξανανιώσεις τη μαγεία του. Ποτέ ξανά. Σταμάτα να ελπίζεις και να περιμένεις. Γίνονται θαύματα, μα όχι για σένα. Τον ήθελες...
Continue reading