Loading posts...
Γράφει ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος. Καλοκαιράκι. Η εποχή των σχέσεων, υποσχέσεων και αντιθέσεων. Σχέσεις γεννιούνται, ανανεώνονται  και τελειώνουν με την ταχύτητα που περνά η καλοκαιρινή σου άδεια. Υποσχέσεις δίνονται και αθετούνται με την ίδια βεβαιότητα και θ...
Continue reading
Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός. Όλα θα γίνουν αύριο. Ξυπνάω και κοιμάμαι με ένα αύριο αγκαλιά! Ένα καλύτερο αύριο που θα μου προσφέρει το κάτι διαφορετικό. Κανένα όμως αύριο δεν διαφέρει απο το χθες. Εσύ εκεί μετράς την επομένη ημέρα,κι εγώ εδώ δακρύζω για όλ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη. Οι πιο πολλοί άνθρωποι περνούν από τη ζωή μας αθόρυβα, χωρίς να αφήσουν πατημασιές και σημάδια. Ο καιρός σβήνει με το φύσημα του ανέμου σιγά σιγά τη θύμησή τους. Κάποιοι άλλοι όμως, τη σταμπάρουν με σφραγίδες, χρώματα, με επιδέξιε...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου. Κάθομαι και χαζεύω τα αστέρια, στην εξοχή φαίνονται τόσα πολλά συγκριτικά με την Αθήνα! Άλλα μικρά ,άλλα μεγάλα, άλλα πιο αδύναμα, άλλα πιο φωτεινά. Το καθένα μοναδικό. Μοναδικό όπως και οι άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή μας. Με α...
Continue reading
Γράφει η Μοσχούλα Σολάκη. Ότι κοροϊδεύεις το λούζεσαι! Πόσο μεγάλη αλήθεια φίλε. Πέρασαν άνθρωποι και άνθρωποι απ’ τη ζωή μας που κούνησαν το δάχτυλο τους επιδεικτικά στο πρόσωπο μας, τονίζοντας τις λάθος επιλογές μας. Οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι ξερόλες ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη. Δεν είχα συνηδητοποιησεις πόσα πράγματα μπορεί να σκεφτεί κάποιος σε μια στιγμή απόλυτης απομόνωσης. Κάρφωσα το βλέμμα στο κενό και ένιωσα να έρχεται ενα κύμα από συναίσθηματα, μια ένταση και ενώ ήμουν έτοιμη να αρχίσω να γράφω...
Continue reading
Γράφει η Κλεψύδρα. Είναι ενας σκύλος στο απέναντι δύστυχο, μίζερο μπαλκόνι. Όλο το απόγευμα το παράθυρο ήταν ανοιχτό και χάζευε το δρόμο, γινόναν ένα με τους φυτεμένους εν εκλογική περίοδο θάμνους, το μόνο φυσικό σε τούτο το μπετό, γρύλιζε και στεκόταν. Ένα...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Εξημερώνω την γύμνια μου. Περιφέρομαι στο δωμάτιο δίχως κάτι να καλύπτει το σώμα μου. Είμαι μόνη μου και νιώθω ελεύθερη από ντροπές. Και όμως, όταν κάθομαι στην γνωστή πολυθρόνα για να πιω τον καφέ μου, βλέπω τον εαυτό μο...
Continue reading
Γράφει η "Κλεψύδρα" Τρία λεωφορεία και ένας δρόμος. Ξημέρωσε. Έχει πέσει το βιβλίο με τα διηγήματα του Τσέχοφ εδώ και μέρες κι όπως ξαπλώνω τον κοιτώ στα ματιά. Η κυρία με το σκυλάκι, αντί να κάνει τη γνωστή της βόλτα έστεκε στο λεωφορείο στο παράθυρο. Κά...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Θα ‘μουν δε θα ‘μουν στα οκτώ όταν εκσφενδόνισα τον πρώτο μου διαβήτη. Ένα κύκλο σωστό, ποτέ δεν μπορούσα να φτιάξω. Εκνευριζόμουν αφάνταστα με τις διπλές γραμμούλες, με τα σημεία που έμεναν ανοιχτά, με εμένα που δεν κατάφερνα ν...
Continue reading