Loading posts...
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Λυπάμαι! Μια απάτη ήσουνα πάντοτε κι ένας έρωτας λίγος. Τελικά, ένα πήδημα σκέτο ήσουνα, που ποτέ του δεν τα είχε τα κότσια για να γίνει αγάπη. Ένα μπορώ που δεν μπόρεσε ήσουνα απάτη μου! Ένα θέλω, που κατά βάθος ποτέ του ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Τσικρίκα Τώρα είμαστε απλά ταξιδιώτες ενός μαραμένου κόσμου. Θα είμαστε καλά. Θα το δεις. Θα ανεμίζουμε με τρύπιες σημαίες στα χέρια μας την ήτα μας. Θα είμαστε καλά! Στο ορκίζομαι! Ή έστω, θα προσπαθήσουμε να γίνουμε… Θα περπατάμε α...
Continue reading
Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη Αυτό το φως στα μάτια σου. ... Λες και ήταν αιώνες θαμμένο! Αυτό το φως στα μάτια σου, πώς το αντέχεις τόσο; Αυτό το φως στα μάτια σου αιώνια εγκλωβισμένο! Κι είναι στιγμές που απορώ, πώς δεν το είδαν άλλοι; Κι είναι στιγμές πο...
Continue reading
Γράφει η Βάλια Κ. Άρχισαν τα πρωτοβρόχια και το δροσερό αεράκι , προμήνυμα του φθινοπώρου και εκείνος ακόμη να φανεί. Πέρασε το καλοκαίρι με ευχάριστες στιγμές και αγαπημένους φίλους να προσπαθούν να σε βγάλουν από το μυαλό της. Θεώρησαν ότι τα κατάφεραν βλ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Πέρασε καιρός που έχω να σε δω μάτια μου. Η απόσταση βλέπεις χωρίζει κάποιους ανθρώπους και εμάς επέλεξε να μας χωρίζει. Καμιά φορά ίσως να είναι και μια δοκιμασία για να καταλαβαίνουμε την ανάγκη του άλλου να μας έχει κοντά του ή την ...
Continue reading
Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Η χαρά μας έσβησε ξαφνικά μες στο σκοτάδι. Εκείνο το όνειρο το κοινό που κάναμε κάποτε θόλωσε. Σταματήσαμε να το βλέπουμε, έγινε ξένο. Η ελπίδα σκόρπισε και χάθηκε. Την αφήσαμε, βλέπεις, να πετάξει μακριά από εμάς. Σταμάτησε π...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου -Πάμε; -Που; -Μην σε νοιάζει. Πάμε; -Πάμε! -Δώσε μου το χέρι σου και φύγαμε. Θα γυρίσουμε μαζί όλο τον κόσμο. Εγώ κι εσύ. Εσύ κι εγώ. Μην σε νοιάζει το πως, μην σε νοιάζει το γιατί, απλώς δώσε μου το χέρι σου και εμπιστεύσου με...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Τσακίρη Δεν είσαι έρωτας, εσύ. Όχι μάτια μου δεν είσαι! Μπορεί να ήθελα να πιστέψω πως ήσουν, αλλά τελικά με ψυχρή λογική, αμφιβάλλω πια. Ήσουν τα πάντα, ναι! Φως και σκοτάδι. Μόνο που το μοναδικό φωτεινό σημείο αρχίζει και τελειώνει στη μ...
Continue reading
Γράφει η Purple Rain Μου λείπεις. Ακόμα και αυτό το μου λείπεις είναι λίγο μπροστά σε αυτά που νιώθω. Ήταν απίστευτο πως μέσα στο πλήθος σε είδα ξαφνικά μπροστά μου έτσι τυχαία. Σε σκεφτόμουν και έτσι καθώς περπατούσα να 'σαι εσύ μπροστά μου. Mε κοίταξες κα...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου Θα φύγω. Θα φύγω θα πάω άλλου και εσύ ούτε που θα το δεις. Τόσο πολύ θαμπωμένος από τον εγωισμό σου που ούτε καν θα φτάσει στα μάτια σου. Ούτε που θα νιώσεις. Μα τι να νιώσεις; Έπαψες πια να νιώθεις. Για εσένα, για την πάρτη ...
Continue reading