Loading posts...
Γράφει ο Γιώργος Ζώσης Λες, πως είμαι ονειροπόλος. Βγαλμένος από μια άλλη εποχή. Αγαπάω τα όνειρά μου και τα χρειάζομαι για να είμαι καλά ακόμα και μαζί σου και να μπορώ να χτίζω δρόμους ευτυχίας κι ατελείωτου έρωτα. Εκεί που ο χρόνος δεν υπάρχει και κάθε...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Ποια; Τα θαύματα; Με δυο γίνονται! Τα θαύματα γίνονται με δυο, που γίνεται ένα. Τα θαύματα αρχίζουνε με μια αγκαλιά. Με "αχ", που σέρνονται στο τέλος τους. Με γρατζουνιές στην πλάτη. Με σημάδια στα σώματα. Με μουσκεμέν...
Continue reading
Γράφει η Νέρη Σταβαράκη Δώσε μου το χέρι σου και πήγαινε με όπου πας, κράτα το σφιχτά. Μη μ’αφήσεις, όχι μη μ΄αφήσεις. Πήγαινε με όλες τις εκδρομές που δεν πήγα, όλα τα ταξίδια που δεν έκανα. Κάνε με να νιώσω ο,τι δεν ένιωσα ποτέ. Να χαμογελάω ένα λαμπερό ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Την περήφανη γυναίκα, δεν μπορείς ποτέ να τη διώξεις από τη ζωή σου. Φεύγει μόνη της. Φεύγει τη στιγμή που όλα γίνονται ξεκάθαρα κι απλά στα μάτια της. Φεύγει τη στιγμή που θα νιώσει πως δεν χωράει στη ζωή, στα όνειρα και στην ...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής Κανένας. Ποτέ κανένας δεν θα καταλάβει πόσο μόνος είσαι στο αφιλόξενο κελί των οχτώ τετραγωνικών σου. Πόσο την αγάπησες και πόσο την αγαπάς ακόμη. Ποτέ, κανένας δεν θα το καταλάβει. Πρέπει να ξεψυχήσει ο έρωτας μπρος στα μάτια σ...
Continue reading
Γράφει η Βάλια Κ. Λένε ότι οι γυναίκες είναι σκληρές, ότι δεν έχουν ανάγκη γιατί καταφέρνουν τα πάντα. Λένε ότι αφού μπορεί να αντέξει τους πόνους μιας εγκυμοσύνης τότε τα αντέχει όλα. Λόγια από άντρες που δεν ξέρουν να αγαπούν παρά μόνο να λαβώνουν το θύμα...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Μου χρωστάς ένα βλέμμα κι ένα "για πάντα". Έφυγες με κατεβασμένο το κεφάλι. Θυμάσαι; Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, απέφυγες να με κοιτάξεις. Έμπλεκες νευρικά τα δάχτυλά σου και με το βλέμμα σου χαμηλωμένο με αποχαιρέτησες...
Continue reading
Γράφει η Ελπίδα Γεωργακοπούλου Πολλοί αναρωτιούνται πώς κατάφερα να αλλάξω τόσο πολύ και μπορώ να γελάω με την καρδιά μου, να περνάω ευχάριστα τη μέρα μου, να κοιμάμαι χωρίς έγνοιες το βράδυ, να μη σηκώνομαι μέσα στη μέση της νύχτας ζητώντας να με πάρεις αγ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου Ξέρεις τι έχω νοσταλγήσει περισσότερο από όλα; Τι μου έχει λείψει, τώρα που ζω για να δουλεύω, που ξυπνάω παρακαλώντας να έρθει πάλι το βράδυ και να γυρίσω εκεί ακριβώς από όπου σηκώθηκα; Μα φυσικά, οι ανέμελες μέρες! Και ...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου Όλα σκιές. Σχήματα ασχημάτιστα και δύσπεπτα. Αδιάφορα όλα. Κλείνω τα μάτια με τροπο κυνικό σε όσα ταλαιπωρούν το πληθος. Κοινωνική αποδόμηση, πετρελαική κρίση, αλλαγές στην παιδεία, περιβαλλοντική καταστροφή. Ανούσιες συζη...
Continue reading