Loading posts...
Γράφει η Ρένα Γέρου Το δυσκολότερο είναι να γδύσεις την ψυχή σου μπροστά στα μάτια του άλλου κι όχι απλά να βγάλεις τα ρούχα σου. Ένα κορμί γυμνό είναι απλά κάτι κοινότυπο, συνηθισμένο, ίδιο κι απαράλλακτο με το επόμενο. Μια ψυχή, όμως, εντελώς γυμνή, ευάλω...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Μίλα. Μίλα τώρα που νιώθεις. Τώρα που προλαβαίνεις. Τώρα που είναι ακόμα η αρχή. Μίλα για όσα σκέφτεσαι. Για όσα επιθυμείς. Τόλμα να στείλεις ένα μήνυμα, χωρίς να προσπαθήσεις να το δικαιολογήσεις. Τόλμα να πάρεις ένα τηλέφων...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Αυτή η αγάπη μας πανίσχυρη τόσο που κάμπτει κάθε μας αντίσταση. Τόσο παρορμητική που φεύγοντας παίρνει όλα τα χαμόγελα χωρίς οίκτο, λες και της ανήκουν. Μας αφήνει ανέκφραστους σαν να μην υπήρχαν συναισθήματα πριν από αυτήν. ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου Ήταν νύχτα αλλά η πανσέληνος έκανε τον ουρανό να δείχνει πιο φωτεινός και από ημέρα. Δεν μου άρεσε ποτέ να κάθομαι και να κοιτάω με τις ώρες το φεγγάρι, απλά μου αρκούσε η ζωντάνια που έπαιρνε το βράδυ εξαιτίας του. Αυτό τ...
Continue reading
Γράφει η Luna Punk Να τη θυμάσαι αυτή τη μέρα. Θα είναι η μέρα που η μοίρα τα'φερε έτσι και τυχαία γνωριστήκαμε. Θα είναι η μέρα που μ'ακούμπησε το βλέμμα σου και γύρισα να δώ αν με κοιτούσες, μα είχες ήδη στρέψει το βλέμμα σου αλλού. Θα είναι η μέρα που...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Διακάκη Όλοι θυμόμαστε στο σχολείο το μάθημα της χημείας. Σε άλλους άρεσε, άλλοι το μισούσαν κι άλλοι το διάβαζαν αναγκαστικά για τις εξετάσεις. Όλοι όμως θυμόμαστε τον καθηγητή να μιλάει για χημικές ενώσεις και χημικές ουσίες. Όλοι θυμόμ...
Continue reading
Γράφει η Δωροθέα Σαμαρά Το νερό καυτό πέφτει πάνω στο κορμί μου. Ακουμπισμένες οι παλάμες μου στα νοτισμένα πλακάκια, προσπαθούν να αντέξουν όλο το βάρος μου. Περισσότερο εκείνο της μνήμης και των σκέψεων, παρά του ίδιου του κορμιού. Η ανάσα μου αχνή σχη...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Σου άρεσε από την πρώτη στιγμή που τον είδες. Το βλέμμα του είχε μια λάμψη παιχνιδιάρικη και το χαμόγελό του σε τραβούσε σα μαγνήτης. Του έριχνες συνεχώς κλεφτές ματιές νομίζοντας ότι δεν σ’ έχει καν προσέξει. Κι όμως σε είχε δει α...
Continue reading
Γράφει η Αγάπη Μποστανίτου Απότομο το ψύχος στην καρδιά του φθινοπώρου και τα δέντρα γέμισαν πληγές. Πληγές που κλείνουν με το πέσιμο των φύλλων και το πέρασμα στην επόμενη εποχή. Έτσι και ο σκελετός της ψυχής όταν απότομα τον ταράζεις με το συνονθύλευμα τω...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Στο μυαλό του είσαι καρφωμένη σκέψη που αιμορραγεί. Γι' αυτό η πληγή του δεν κλείνει. Ας λέει στους φίλους ότι σε ξέχασε. Ας προσποιείται στους δικούς του ότι σε ξεπέρασε. Ας καρφιτσώνει ένα χάρτινο χαμόγελο στα χείλη που με τι...
Continue reading