Loading posts...
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Θυμάσαι εκείνο το πρωί, σε εκείνη την τυχαία (περίπου) συνάντησή μας στο Ναύπλιο; Μιλήσαμε, γελάσαμε, τα είπαμε αγκαλιά όπως συνήθως.. και αποχαιρετιστήκαμε. Λίγο πιο κάτω, με ρώτησε ένας φίλος ποια είσαι και τι μου είσαι.....
Continue reading
Γράφει η Nubes Από τον έρωτα διάλεξα εσένα, αγάπη... Κι όμως, γεννήθηκα νομίζω για να ρισκάρω, να μην συμβιβάζομαι, να ζω στα άκρα. Αυτή η αδρεναλίνη που σε συνεπαίρνει, σαν να περπατάς σε τεντωμένο σκοινί, ο άνεμος που σου μαστιγώνει το πρόσωπο πάνω στη μ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Σώπαινα. Για μέρες, για μήνες... Σώπαινα και άκουγα μόνο αυτά που εσύ είχες επιλέξει να πεις. Σώπαινα και δε σε ρώτησα ποτέ "γιατί;". Ούτε γιατί πάντα φεύγεις. Ούτε γιατί επιστρέφεις κάθε τόσο. Δε σε ρώτησα ποτέ αν σου λείπω...
Continue reading
Γράφει η Πένη Σίμου Τα μάτια. Λένε πως αν θέλεις να μάθεις κάποιον, να τον κοιτάς κατάματα, όταν σου μιλάει. Λένε είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Διαφωνώ. Κανένα ζευγάρι ματιά δεν είναι τόσο αληθινά όσο νομίζεις. Κανένας καθρέφτης δε δείχνει τι κουβαλάει η ψυχ...
Continue reading
Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Εγώ ερωτεύομαι ανήθικα, χωρίς συστολές και πρέπει. Κι έτσι μόνο μου αρέσει. Ακόμα κι ανάμεσα στις λέξεις μου, σε γδύνω, σε διεκδικώ και σου ζητάω λόγια χωρίς αναστολές. Βλέμματα κρυφά και πράξεις που το φως της μέρας δ...
Continue reading
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Ερωτεύτηκα το σκοτάδι μέσα της και το φως γύρω της. Την παρανοϊκή ήρεμία της και την υπομονή της όταν όλα γύρω της γκρεμίζονταν. Εκείνη την φωνή της, χαμηλόφωνα αποφασισμένη να ισορροπεί σε ένα σκοινί κι εκεί που νόμιζες πω...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Είναι στιγμές που νομίζω πως χάνω τα λογικά μου, κι όχι επειδή σε έχω χάσει. Άλλωστε πότε πραγματικά σε είχα; Μα είναι κάποια βράδια, όπως αυτό, που φέρνω στο μυαλό μου κάθε σου λέξη, κάθε βλέμμα σου και λέω " Δε μπορεί. Δε γίν...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Ο αέρας έπαιρνε τις πέτρες. Αυτό το ταξίδι ήταν τελικά πολύ κόντρα στον καιρό. Έπρεπε όμως να γίνει, γιατί πολύ πρίμα πήγαινα τόσα χρόνια στις ρότες που χάραζαν οι άλλοι για μένα! Το πλοίο βούταγε στη θάλασσα σαν καρυδότσουφλ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Να ήταν λέει Κυριακή.. Μια Κυριακή αλλιώτικη, όμως. Που θα είχε ξυπνήσει έπειτα από ένα Σάββατο με την τρεχάλα για αυτά που περίσσεψαν από την καθημερινότητα μας, αλλά θα μας εύρισκε αγκαλιά. Σφιχτά να κουμπώνουμε ο ένας τις...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Χειμώνιασε! Η εποχή ταυτίζεται με την ψυχή! Φαντάζουν βουνά οι χειμώνες μακριά σου! Πάντα μισούσα τη νύχτα αυτής της εποχής! Το κρύο αντέχεται, με μια κουβέρτα, μία σόμπα, λίγο κρασί, καταφέρνεις κάπως να το νικήσεις και να ζεσταθ...
Continue reading