Loading posts...
Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος Κάποιοι άνθρωποι λένε πως είναι δυνατοί. Κάποιοι άνθρωποι, λοιπόν, πιστεύουν πως είναι δυνατοί και μπορούν με λίγο χρόνο μοναξιάς, όπως λένε, να ξεπεράσουν έναν απρόσμενο έρωτα, που έτσι ξαφνικά εμφανίστηκε στην ζωή τους. Σε α...
Continue reading
Γράφει η Λιάνα Ζαφειράτου Κάποιος πρέπει να πει σε αυτό το ροδαλό, στρουμπουλό, αλητάκι με τα βέλη, ότι έχει τη συμβατική υποχρέωση να πετυχαίνει και τους δύο, αλλιώς δεν κάνουμε δουλειά. Θα μου πεις από την άλλη, μικρό είναι ακόμα, θα μάθει. Και μέχρι ν...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Μιχελάκη Υπάρχουν σχέσεις, που δεν βασίζονται στην καθημερινότητα, ούτε στην ευκολία της συντροφιάς. Υπάρχουν κάποιοι, που δεν ρισκάρουν να χάσουν τον άνθρωπο τους, ακόμα και αν τους χωρίζουν εκατοντάδες μίλια, χιλιόμετρα και πελάγη. Ελ...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Ήσουν το μεγαλύτερό θέλω μου! Εκείνο, που δεν το φώναξα. Ανόητη! Κράτησα ένα θέλω που όριζε το πάθος του "είναι μου" κρυφό! Μη με ρωτήσεις γιατί. Γιατί το άφησα πάνω σου. Γιατί οι ματιές σου, τα λόγια σου, οι πράξεις σου, όλα δήλωναν πολλά! Δ...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Μια μέρα συναντήθηκαν δυο άντρες τυχαία σε ένα καφέ. Δυο διαφορετικοί άντρες, με αλλιώτικες απόψεις και αντίθετες αντιλήψεις. Ο ένας ήταν πολυλογάς και όλη την ώρα καυχιόταν για το πόσο σπουδαία πράγματα έχει καταφέρει στην ζωή ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Κατάλαβες τώρα γιατί έφυγα; Μου λείπεις και πάντα θα μου λείπεις. Αλλά ακόμα κι όταν είσαι εδώ, πάλι λείπεις. Είναι τόσο δύσκολο να είμαι μαζί σου, αλλά και να είμαι χώρια σου. Δεν καταλαβαίνεις την αξία μου κι αυτό με ρημάζει. ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Το αντίο, δεν μένει πια εδώ. Μένει εκεί που οι άνθρωποι ζουν μαζί και παράλληλα. Εκεί που η ζωή κερδίζει τους νόμους της φύσης και ενώνονται οι παράλληλες ζωές. Κι ας είναι πάντα αργά. Κι ας είναι πάντα ένα παιχνίδι στημένο, χ...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου Δάχτυλα πλεγμένα τόσο σφιχτά, που λες κι ανήκουν σε ένα σώμα. Ανάσες καυτές, σαν δράκοι που εκτοξεύουν απ' το στόμα τους φωτιές και καίνε τα πάντα γύρω τους. Χείλη που σμίγουν στην αρχή αργά, βασανιστικά και μετά τόσο απαιτητικά, σ...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Σε περιμένω. Μην αργείς... Στέκομαι ώρες στο παράθυρο και περιμένω το δικό σου γυρισμό. Έξω φυσάει. Ουρλιάζει ο άνεμος, ακούς; Έβαλε ψύχρα. Η μοναξιά σαν ομίχλη με κυκλώνει. Κι εγώ φοβάμαι τόσο μακριά σου... Τις μέρες σε ψ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Φοβάσαι; Κι εγώ. Φοβάμαι την ανώμαλη προσγείωση από το ροζ σύννεφο. Έχουν περάσει χρόνια από τότε που ήμουν έφηβη και πίστευα στο "για πάντα" των ερωτευμένων. Ήμουν βολεμένη, όσο πατούσα γερά με τα δυο μου πόδια στο έδαφος κι ή...
Continue reading