Loading posts...
Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Κάποτε -όχι πολύ παλιά- αγαπήθηκαν δυο πλουμιστές αράχνες. Η ζωή έφερε τη μία στο δρόμο της άλλης, χωρίς να τους αφήσει άλλη επιλογή: στην πανδύσκολη κοινωνία των ζώων, η μία ταίριαζε στην άλλη όσο δεν πάει. Και πώς να μην ταίριαζαν ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Είμαστε μία νέα φουρνιά γονιών που λειτουργούμε πάντα στο "παρά πέντε". Κι όταν λέω λειτουργούμε, δεν εννοώ τις καθημερινές μας διαδικαστικές υποχρεώσεις. Στον τομέα αυτόν τα καταφέρνουμε σχεδόν άψογα, αφού μοιάζουμε με καλοκου...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Υπάρχουν πράγματα, που όσο κι αν θέλουμε να καταλάβουν τα παιδιά μας, είναι δύσκολο να τα εξηγήσουμε με τρόπο υπεραπλουστευμένο. Υπάρχουν πράγματα που θέλουμε να νιώσουν, που θέλουμε να τους φωνάξουμε, όταν οι καταστάσεις δυσκο...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κουτσοπετάλου Όπως κάθε φορά έτσι και σήμερα για να πάω στην σχολή έπρεπε να χρησιμοποιήσω το μετρό.  Στην απέναντι θέση καθόταν μια μητέρα με τον γιο της. Το αγόρι δεν πρέπει να ήταν πάνω από 11 ετών.  Όταν ξεκίνησε ο συρμός από την Αγ. Μαρί...
Continue reading
Γράφει ο Libertatem ExAnimo Όλοι γεννιόμαστε με κάποια πρέπει που μας κάνουν δώρο οι γονείς μας. Τα ακολουθούμε πιστά, μεγαλώνεις και τα πρέπει, σου φέρνουν πονο αλλα εσύ πιστός αλλά και ευνουχισμενος ψάχνεις το γιατί.. Γιατί πρέπει να αντέχεις; Γιατί πρ...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την αγάπη. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να νιώσει αληθινή αγάπη, έτσι όπως εγώ την έχω μέσα στην καρδιά και το κεφάλι μου. Ναι, και μέσα στο κεφάλι μου. Ξέρω πως αυτή είναι καθαρά ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Ήθελα πάντα να πιστεύω ότι κάπου κρύβεσαι. Ότι μου κάνεις πλάκα και ότι ξαφνικά θα μου σκάσεις το φοβερό σου χαμόγελο και θα μου πεις Ζωίτσα μου, εδώ είμαι, σου έφτιαξα σπανακόπιτα που σ'  άρεσει, έλα να φας. Ποτέ μου δεν απο...
Continue reading
Γράφει η Νέλλη Μωραΐτη Υπάρχει ενα μέρος που αγαπούν οι άνθρωποι να επιστρέφουν, εκεί που τίποτα δεν τους αγγίζει, εκεί που όλα γιατρεύονται, στο πατρικό τους σπίτι. Δεν είναι το μέρος, όχι. Είναι οι άνθρωποι, εκείνοι στους οποίους οφείλεις ό,τι είσαι, χρωσ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Πολύ συχνά λέμε πως η γονεϊκότητα είναι δύσκολη στις μέρες μας. Μοιάζει με διαγωνισμό, που ο κάθε γονιός δεν ανταγωνίζεται τον εαυτό του, αλλά τους άλλους, με έπαθλο τα εύσημα των ομοίων του. Εκείνο που δε λέμε, που αποκρύπτουμ...
Continue reading
Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Ήταν Δεκέμβρης του 2005, και η χρονιά έφτανε στο τέλος της. Ήμουνα στον χριστουγενιάτικο χορό της δουλειάς μου, κι εκεί ήταν και η μανούλα, 24 χρονών εγώ, 22 εκείνη. Στην αρχή δεν την είδα εγώ, πρώτη την πρόσεξε η καρδιά μου. Μ...
Continue reading