Loading posts...
Γράφει η Θένια Ανδρικοπούλου Ήμουν 7 χρόνια παντρεμένη με τον εφηβικό μου έρωτα. Ήμασταν ζευγάρι για περισσότερα από 10 χρόνια όταν χωρίσαμε. Φέραμε στον κόσμο 2 υπέροχα παιδιά, οπότε δε μετανιώνω για τα χρόνια που περάσαμε. Η αποδοχή του τέλους μιας τέτ...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Κάθε μέρα που περνάει συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα μεγαλώνει η κόρη μας και πόσο πολύ δένεται μαζί σου. Και χαίρομαι πολύ για αυτό. Μπορεί να με κατηγορείς ότι ζηλεύω αλλά ειλικρινά κάτι τέτοιο δεν ισχύει και το ξέρεις καλά… Το να...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Σήμερα, 20 Νοεμβρίου, τιμάται η Παγκόσμια ημέρα των δικαιωμάτων του παιδιού. Από το 1990, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών έχει θέσει σε ισχύ τη Διεθνή Σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού. Στην χώρα μας, κυρώθηκε το 199...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Στέφα Άκουσέ το, το παιδί. Κάτι θέλει να σου πει. Ακόμα κι αν νομίζεις πως δεν ξέρει, αυτά που θα σου πει, άκουσέ τα προσεκτικά. Είναι σοφό, θυμήσου το παιδί. Ξέρει περισσότερα από εκείνα που νομίζεις και καταλαβαίνει και εκείνα π...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου - Έλα αδελφούλα, μόλις τελειώσεις το διάβασμα, πάμε να παίξουμε με τα playmobils… Σε παρακαλώ! - Ω, βαριέμαι, τι είμαι μωρό; Να βρεις άλλον να παίξεις... Παίξε μόνος σου επιτέλους, τι με θέλεις συνέχεια μαζί σου; Τίποτα δεν μπο...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είσαι το πρωτάκι μου και τα βουρκωμένα μάτια σου με κάνουν να σου λέω λέξεις «μαμαδίστικες» κι ανούσιες. Σαν να μην θυμάμαι τον εαυτό μου χρόνια πριν σε ανάλογη θέση. Και μετά, πάνω από ένα παγωτό φράουλα, μου μιλάς και σε ακούω....
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. «Βιάσου κορίτσι μου» «Έλα τελείωνε με αυτά τα δημητριακά αγοράκι μου» «Έλα πάμε λίγο πιο γρήγορα» Όχι. Δεν είναι στρατιωτικές εντολές. Είναι καθημερινές, πρωινές φράσεις που το μεσημέρι γίνονται πιο κοφτές και το βράδυ πια όταν...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Πάνε χρόνια από εκείνη την απόπειρά μου να απαρνηθώ την θάλασσα και τον Πειραιά μου και να μείνω στο κέντρο της Αθήνας.  Ψαρωμένη και καθόλου Αθηναία, ο δρόμος μου με έβγαλε στην Μικράς Ασίας.  Έναν πανέμορφο δρόμο με δέντρα που ...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Με φοβίζει ο κόσμος μας μαμά, με τρομάζει. Γι’ αυτό κι εγώ αρνούμαι να μεγαλώσω. Θέλω να μείνω για πάντα παιδί. Το παιδί εκείνο που κάθε βράδυ θα του λες παραμύθια. Το παιδί εκείνο που κάθε βράδυ θα το παίρνεις στην αγκαλιά σου για ν...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Σε εσένα που δεν θα γνωρίσω ποτέ. Σε βλέπω σε άλλα πρόσωπακια. Σε έχω φανταστεί. Έχεις καστανά μαλλιά και καταπράσινα ματάκια. Έχει ξημερώσει Κυριακή και νιώθω τα ποδαράκια σου να μπλέκονται στα δικά μου κάτω από τα σκέπασματα....
Continue reading