Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είσαι το πρωτάκι μου και τα βουρκωμένα μάτια σου με κάνουν να σου λέω λέξεις «μαμαδίστικες» κι ανούσιες. Σαν να μην θυμάμαι τον εαυτό μου χρόνια πριν σε ανάλογη θέση. Και μετά, πάνω από ένα παγωτό φράουλα, μου μιλάς και σε ακούω....
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. «Βιάσου κορίτσι μου» «Έλα τελείωνε με αυτά τα δημητριακά αγοράκι μου» «Έλα πάμε λίγο πιο γρήγορα» Όχι. Δεν είναι στρατιωτικές εντολές. Είναι καθημερινές, πρωινές φράσεις που το μεσημέρι γίνονται πιο κοφτές και το βράδυ πια όταν...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Πάνε χρόνια από εκείνη την απόπειρά μου να απαρνηθώ την θάλασσα και τον Πειραιά μου και να μείνω στο κέντρο της Αθήνας.  Ψαρωμένη και καθόλου Αθηναία, ο δρόμος μου με έβγαλε στην Μικράς Ασίας.  Έναν πανέμορφο δρόμο με δέντρα που ...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Με φοβίζει ο κόσμος μας μαμά, με τρομάζει. Γι’ αυτό κι εγώ αρνούμαι να μεγαλώσω. Θέλω να μείνω για πάντα παιδί. Το παιδί εκείνο που κάθε βράδυ θα του λες παραμύθια. Το παιδί εκείνο που κάθε βράδυ θα το παίρνεις στην αγκαλιά σου για ν...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη Σε εσένα που δεν θα γνωρίσω ποτέ. Σε βλέπω σε άλλα πρόσωπακια. Σε έχω φανταστεί. Έχεις καστανά μαλλιά και καταπράσινα ματάκια. Έχει ξημερώσει Κυριακή και νιώθω τα ποδαράκια σου να μπλέκονται στα δικά μου κάτω από τα σκέπασματα....
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Κοίταξα τα μάτια μου, τα χείλη, το σχήμα του προσώπου μου. Κάτι μου θύμισαν... Δεν μπορούσα να καταλάβω. Μάζεψα τα μαλλιά μου κότσο. Κουρασμένη από τη δουλειά, ήθελα να καθαρίσω το μακιγιάζ μου και να πάω...
Continue reading
Η αγάπη είναι η μνήμη. Οι αναμνήσεις που συλλέγονται σε ένα νοερό άλμπουμ, η μία πίσω από την άλλη και ξεπετάγονται ολοζώντανες σε κάθε τους ανάκληση. Η αγάπη είναι η θύμηση. Κι όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολλά θυμάσαι. Θυμάσαι τον ήχο που έκανε το στ...
Continue reading
Είναι κάποιες ερωτήσεις που καμία αγορομάνα δεν είναι έτοιμη να απαντήσει. Κυρίως όμως, δεν είναι ποτέ προετοιμασμένη για το πότε θα της γίνει η ερώτηση που θα ανοίξει το κουτί της Πανδώρας. Κι από την άλλη, όταν θα ρωτήσει εκείνη το πιο άβολο πράγμα του κόσμ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου. Είσαι λίγων ωρών και σε κρατάω στα χέρια μου. Δεν είμαι η ευτυχισμένη ροζ μαμά. Όμως σε κρατάω, σε κοιτάω, είσαι δικιά μου. Σώμα από το σώμα μου και ψυχή από την ψυχή μου. Κλαις δυνατά, πεισματάρικα και από τις πρώτες σου ώρε...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Δέδε. Εσύ! Nαι, ναι σε σένα μιλάω... Σε εσένα που έφαγες την σειρά του παιδιού που κάθεται μπροστά σου στο σουπερ μάρκετ και συγκεκριμένα στον πάγκο των τυριών. Χιλιάδες περιστατικά καθημερινά κι αν δεν έχεις δικό σου παιδί, κάτσε μια φο...
Continue reading