Loading posts...
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Κάθε φορά που περπατώ στα στενά κρητικά σοκάκια στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, η νοσταλγία και η συγκίνηση περισσεύει. Εικόνες, μυρωδιές, συνήθειες, θύμησες μιας άλλης εποχής! Ταξιδεύω πίσω στον χρόνο και σκέφτομαι πως όσο μ...
Continue reading
Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Κάθομαι στον μικρό καναπέ του σαλονιού, Σάββατο πρωί. Απόλυτη ησυχία, και ο καφές μου δυνατός, όπως μου αρέσει. Είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η ευτυχία ορίζεται από τα μικρά, τα της καρδιάς, και όχι από τα μεγάλα, ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου "Εσύ μπαίνεις στην ομάδα με την κίτρινη κορδέλα. Αφού δε σε διάλεξε κανείς, κάπου πρέπει να σε βάλω" "Κοιτάξτε τη πως είναι και πως τρέχει, κοιτάξτε χάλια" "Να φύγει από την ομάδα δεν τη θέλουμε. Ούτε μια σκυτάλη δεν μπ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Διδάσκουμε την ντροπή στις κόρες μας από την ημέρα που είναι αρκετά ικανές να στέκονται στα δυο τους πόδια και αρχίζουν να περπατάνε. Τους μαθαίνουμε πώς κάθονται τα σωστά κορίτσια, να μη βγάζουν τη γλώσσα έξω, να είναι χαριτωμ...
Continue reading
Γράφει η Ελπίδα Γεωργακοπούλου Πόσο συχνά λέτε στο παιδί σας να ζητήσει συγγνώμη για κάτι που έκανε; Πώς vα μάθετε σ’ ένα παιδί να ζητάει συγγνώμη και να αρχίσει να καταλαβαίνει την αξία της λέξης αυτής. Για κανέναν άνθρωπο δεν είναι εύκολο να ζητάει συ...
Continue reading
Γράφει η Ντολόρ Ρίζους Καμιά φορά εύχεσαι να έρθει το καλοκαίρι, ή έστω τα παιδικά σου χρόνια που έμοιαζαν πάντα με καλοκαίρι. Δε θα μπορέσω ποτέ να καταλάβω τι είναι αυτό που ζηλεύουν τα παιδιά στους ενήλικες και βιάζονται τόσο να μεγαλώσουν. Ίσως  ζητούν ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Ακούω το γάλα να σιγοβράζει στο μπρίκι, ενώ ξεπλένω για τρίτη φορά το μπουκάλι της μικρής. Μετακινώ το μπρίκι όπως όπως και αδειάζω μέσα στο μπουκάλι το καυτό γάλα, μετριάζοντας τη θερμοκρασία του με άφθονο κρύο. Κοιτάζω το γυά...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Παγκόσμια ήμερα του πάτερα σήμερα. Μια ήσυχη, χωρίς πολλά φώτα και χωρίς χρυσόσκονες πασπαλισμένη ήμερα. Χωρίς πολλές καρδούλες, χωρίς κορδελάκια και θορύβους, ταπεινά φωτεινή και ήσυχα λαμπερή ήμερα. Όπως της πρέπει και της αξ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Δεν ξέρω αν υπήρξα ποτέ "σωστό υλικό" για μαμά. Αμφιβάλω ακόμα και τώρα που σε λίγες μέρες ο γιος μου γίνεται 9 κι η κόρη μου 7. Όμως κάθε τέτοια εποχή, κάθε "τέλος της χρονιάς" αφήνομαι σε ελεύθερη πτώση ανάμεσα σε παιδικές παρ...
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Αυτοκολλητάκι μου... Αυτό ήσουν για μένα εκ γενετής. Ένα σώμα με δύο χέρια κολλημένα μόνιμα πάνω μου. Έτσι σε αποκαλούσα για χρόνια πολλά. Τρόμαξα από την αγάπη που ένιωσα για σένα. Έγινα άλλος άνθρωπος, με ένα κομμάτι μου μ...
Continue reading