Loading posts...
Γράφει η Αναστασία Κακαβά Το μικρό ανεπαίσθητο σημάδι στο γόνατο θα μου θυμίζει για πάντα εκείνες τις παλιές, ανέμελες εποχές. Όταν τα ρούχα ήταν συνεχώς σκονισμένα από τα χώματα και τα γέλια πλημμύριζαν σαν χείμαρρος την παιδική χαρά της γειτονιάς. Νομί...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου Σε ένα κόκκινο μπαλόνι, έβαλα πάλι μιαν ευχή να ταξιδέψει. Να μην αντέχεις σου ευχήθηκα. Να σπας και να γίνεσαι κομμάτια. Να μην λυγίζεις. Να μην παίρνεις το σχήμα του πόνου. Να σου δίνεις το δικαίωμα και την επιλογή να είσαι ...
Continue reading
Γράφει η Χρυσάνθη Περιστερίδη Γεια σου μικρό μου. Σε σκεφτόμουνα πάλι. Σε σκεφτόμουνα πολύ. Σε σκεφτόμουν και τότε, όπως θα σε σκέφτομαι πάντα! Μου λείπει η αναμονή σου. Μου λείπει η προσμονή σου. Σε σκεφτόμουν, όπως κάνω πιο συχνά τελευταία. Όπως κάθε ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι, εγώ, εσύ, οι φίλοι μας ή οικογένειές μας, μπαίνουν σε συζητήσεις για τις μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους και εκθέτουν απόψεις και επιχειρήματα με αρνητικές αποχρώσεις. ...
Continue reading
Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία στον κόσμο από ένα παιδί. Είτε αυτό είναι παιδί σου, είτε αδελφάκι, ανιψάκι ή ξαδελφάκι σου, ακόμη και το παιδί κάποιων φίλων σου. Ένα παιδί είναι η ολοκλήρωση μιας σχέσης που αναπτύχθηκε και κρά...
Continue reading
Γράφει η Έλλη Αυξεντίου Δεν είμαι μητέρα και δεν ξέρω αν θα γίνω. Ως επάγγελμα δηλώνω δημοσιογράφος και όχι ψυχολόγος ή εκπαιδευτικός , μα με βάση τις ταπεινές μου γνώσεις, θεωρώ πως μπορώ να ξεχωρίσω πότε ένα παιδί είναι ψυχικά ακρωτηριασμένο και πότε όχι....
Continue reading
Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου Τετάρτη μεσημέρι έχω εξαφανιστεί από τη δουλειά μέρες. Με ταλαιπωρεί μια ίωση, με κυνηγούν παράλληλα τα ψυχοσωματικά μου. Η πίεση παντού χτύπησε κόκκινο πάνω και μέσα μου. Στομάχι σφιγμένο με συνοδεία πυρετού. Το σώμα αντιδρά...
Continue reading
Γράφει η Αναστασία Κακαβά Ο αγαπημένος μου συγγραφέας, Paulo Coelho, έχει πει: «Ένα παιδί μπορεί να διδάξει σε έναν ενήλικο τρία πράγματα: να είναι ευτυχισμένος χωρίς ιδιαίτερο λόγο, να είναι πάντα απασχολημένος με κάτι και να ξέρει να απαιτεί με όλη του τη...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Με το μαγικό αγαπημένο σου παραμύθι που για χιλιοστή φορά διαβάσαμε με παίρνει και μένα ο ύπνος στο πλάι σου. Το χεράκι σου ακουμπάει στο στόμα θαρρείς και αποζητάει την ζεστασιά της ανάσας μου. Εσύ που γεννήθηκες μια σταλίτσα μικ...
Continue reading
Γράφει η Νέρη Σταβαράκη Ξημερώματα Πέμπτης. Ώρα 02.25. Ένα κουβαράκι βρέθηκε στην αγκαλιά μου. Τα χεράκια του γροθιές, το στοματάκι του πεισματικά κλειστό και τα μάτια του θολά μα καρφωμένα στα δικά μου. Μια σταλιά ανθρωπάκι, εύθραυστο και ταυτόχρονα τόσ...
Continue reading