Loading posts...
Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος Θεέ μου πόσο πολύ μοιάζουμε, πόσο πολύ ίδιοι είμαστε! Σε κοιτώ και φουσκώνω από υπερηφάνεια από την μια και από την άλλη τρομάζω. Μεγάλωσες γιε μου, ψήλωσες, έδεσες, σχηματίστηκες και η εικόνα σου μου είναι τόσο γνωστή, την έχ...
Continue reading
Γράφει ο Πάνος Σείκιλος Κάποτε -όχι πολύ παλιά- αγαπήθηκαν δυο πλουμιστές αράχνες. Η ζωή έφερε τη μία στο δρόμο της άλλης, χωρίς να τους αφήσει άλλη επιλογή: στην πανδύσκολη κοινωνία των ζώων, η μία ταίριαζε στην άλλη όσο δεν πάει. Και πώς να μην ταίριαζαν ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Είμαστε μία νέα φουρνιά γονιών που λειτουργούμε πάντα στο "παρά πέντε". Κι όταν λέω λειτουργούμε, δεν εννοώ τις καθημερινές μας διαδικαστικές υποχρεώσεις. Στον τομέα αυτόν τα καταφέρνουμε σχεδόν άψογα, αφού μοιάζουμε με καλοκου...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Υπάρχουν πράγματα, που όσο κι αν θέλουμε να καταλάβουν τα παιδιά μας, είναι δύσκολο να τα εξηγήσουμε με τρόπο υπεραπλουστευμένο. Υπάρχουν πράγματα που θέλουμε να νιώσουν, που θέλουμε να τους φωνάξουμε, όταν οι καταστάσεις δυσκο...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κουτσοπετάλου Όπως κάθε φορά έτσι και σήμερα για να πάω στην σχολή έπρεπε να χρησιμοποιήσω το μετρό.  Στην απέναντι θέση καθόταν μια μητέρα με τον γιο της. Το αγόρι δεν πρέπει να ήταν πάνω από 11 ετών.  Όταν ξεκίνησε ο συρμός από την Αγ. Μαρί...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου Δεν ξέρω αν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την αγάπη. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να νιώσει αληθινή αγάπη, έτσι όπως εγώ την έχω μέσα στην καρδιά και το κεφάλι μου. Ναι, και μέσα στο κεφάλι μου. Ξέρω πως αυτή είναι καθαρά ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Θυμάμαι σαν χτες τον πρώτο καιρό που γέννησα την κόρη μου. Θυμάμαι όλα αυτά τα ανάμικτα συναισθήματα που σε κατακλύζουν τον πρώτο καιρό, τη συνειδητοποίηση της τεράστιας ευθύνης που έχεις απέναντι σε αυτό το πλάσμα, σε συνδυασμ...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Πολύ συχνά λέμε πως η γονεϊκότητα είναι δύσκολη στις μέρες μας. Μοιάζει με διαγωνισμό, που ο κάθε γονιός δεν ανταγωνίζεται τον εαυτό του, αλλά τους άλλους, με έπαθλο τα εύσημα των ομοίων του. Εκείνο που δε λέμε, που αποκρύπτουμ...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Κάθε φορά που περπατώ στα στενά κρητικά σοκάκια στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, η νοσταλγία και η συγκίνηση περισσεύει. Εικόνες, μυρωδιές, συνήθειες, θύμησες μιας άλλης εποχής! Ταξιδεύω πίσω στον χρόνο και σκέφτομαι πως όσο μ...
Continue reading
Γράφει ο Σπύρος Γιασεμίδης Κάθομαι στον μικρό καναπέ του σαλονιού, Σάββατο πρωί. Απόλυτη ησυχία, και ο καφές μου δυνατός, όπως μου αρέσει. Είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η ευτυχία ορίζεται από τα μικρά, τα της καρδιάς, και όχι από τα μεγάλα, ...
Continue reading