Loading posts...
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Ρε άνθρωπε όταν χωρίζεις γιατί θέλεις ακόμα δε πρόλαβε να φύγει η μια να βάλεις άλλες στη ζωή σου; Τι σου φταίει. Τι ψάχνεις πια; Από ποιόν θέλεις να ξεφύγεις; Από τον πόνο, τη μοναξιά; Από τι;Από όλους κι από όλα μπορείς να τη γλιτώσεις ...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Ποτέ δεν έμαθες, ποτέ δεν ένιωσες, ποτέ δεν σ' άφησα να καταλάβεις όσα αισθάνθηκα. Έμεινα να λιγοψυχώ στ' ανείπωτα γιατί δεν βρήκα ποτέ το θάρρος να τα ξεστομίσω. Αυτά τα "πρέπει" και τα "μη" έστεκαν εκεί πάντα ανάμεσά μας. Προσπά...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Χθες βράδυ σε έψαξα πάλι. Μη ρωτήσεις γιατί, απλώς σε έψαχνα. Σε έψαχνα σε κάτι στενά σοκάκια. Στενά σοκάκια του μυαλού μου. Ολοσκότεινα. Το μόνο φως που έψαχνα, ήταν εκείνο των ματιών σου. Δεν το έβρισκα και παραπατούσα. Παραπατούσα σε ό...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Τίποτα σ' αυτή τη ζωή δε μας χαρίζεται. Όλα κερδίζονται. Για όλα πρέπει να κοπιάσουμε λίγο ή πολύ. Να κλάψουμε, να πέσουμε, να πονέσουμε, να παραιτηθούμε, να ξανά ξεκινήσουμε. Η ζωή είναι περισσότερο θέμα πιθανοτήτων και τύχης, όμως η τ...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Δε θέλει πολλά ο έρωτας για να ζήσει. Δε θέλει πιότερα από αυτά που μπορεί να αντέξει. Δε θέλει φαμφάρες, πυροτεχνήματα και λόγια υπέρογκα στο άκουσμά τους που αν δώσεις λίγη προσοχή θα σου μοιάζουν ψεύτικα. Δε θέλει φωνές και πανηγ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου  Της έλεγαν όλοι να ξεχάσει, να πάει παρακάτω, να μην πονάει άλλο. Της έλεγαν όλοι πως δεν αξίζει, πως κάποιοι άνθρωποι είναι απλά μία σελίδα στο βιβλίο της ζωής. Και εκείνη τους κοιτούσε, με απάθεια στο βλέμμα, με το μυαλό της να τρ...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου  Ξέρω, είναι κάτι αισθήματα που δυσκολεύεσαι να κρύψεις. Είναι τόσο δυνατά που κάνουν το παν να βγουν στην επιφάνεια. Είναι τόσο έντονα, που νιώθεις την ανάγκη να τα βγάλεις από μέσα σου να μην εκραγείς. Ξέρω, είναι και κάποιοι άνθ...
Continue reading
Γράφει η Οδύσσεια Ποτέ δεν μου άρεσε το λίγο. Πάντα τα ήθελα όλα ή τίποτα. Το σχεδόν δεν υπάρχει στη ζωή μου. Δεν υπήρξε ποτέ.Μόνο στα άκρα κινήθηκα. Άσπρο ή μαύρο. Οι γκρίζες ζώνες δεν είναι για μένα. Σ'αγαπώ ή σε μισώ. Μέση λύση δεν έχει. Σε θέλω πολύ ή καθ...
Continue reading
Γράφει η Αθηνά Απότση Όλη μου τη ζωή ελπίζω, και ανυπομονώ. Όλη μου την ζωή ενθουσιάζομαι, παθιάζομαι, βάζω υπερβολή και μεράκι. Υπερβάλλω στο κάθε τι που καταπιάνομαι. Πόση υπερβολή Θεέ μου. Πόσο αυτομαστίγωμα. Για το κάθε τι μεγάλο ή μικρό, σπουδαίο και μη....
Continue reading
Γράφει η Χρυστάλλα Σωτηρίου  Ανέκαθεν είχα μια δυσκολία στο να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Ή τουλάχιστον αυτό καταλάβαιναν οι γύρω μου.Για να πω την αλήθεια για μένα δεν ήταν δυσκολία. Ήμουν απλά εγώ... Χείμαρρος, λέει, συναισθημάτων! Όλα στο πολύ!Πολύς ...
Continue reading