Loading posts...
Γράφει η Αναστασία Θεοφανίδου. Αν υπάρχει μια μόνο λέξη που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο άνθρωπο, τότε αυτή η λέξη είναι συμβιβασμός. Συνώνυμη του συμβιβασμού είναι η υποχώρηση. Τώρα εδώ, πολλοί διαφωνούν κι ακριβώς εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Το πρόβλημα, λοιπόν...
Continue reading
Θα σου πω ένα μυστικό. Αρχίζω να σ’ ερωτεύομαι. Σκεφτόμουν, πώς καταλαβαίνεις άραγε ότι ερωτεύεσαι; Δε μου κάνουν τόση σημασία αυτά που λένε όλοι. Ότι τάχα θες να βλέπεις τον άλλο πιο πολύ, ότι ζεις σε ροζ συννεφάκια κι αδημονείς πότε θα ξαπλώσετε στο κρεβάτι....
Continue reading
Μια φορά κι έναν καιρό. Έτσι ξεκινάνε τα παραμύθια. Καμία φορά και κανέναν καιρό, ή τον κακό τους τον καιρό θα πούμε εμείς, γιατί ακόμα κι αν μας άρεσαν τα παραμύθια όταν ήμασταν μικροί, μόλις συνειδητοποιήσαμε πως δεν υπάρχουν, σπάσαμε τόσο τα μούτρα μας, π...
Continue reading
Γράφει η Αργυρώ Αμπατζίδου. Σ’ αυτή τη ζωή υπάρχουν φορές και δεν είναι λίγες αυτές, που πραγματικά και χωρίς κανέναν ενδοιασμό, νιώθεις τόσο μικρός. Υπάρχουν πάλι άλλες που αισθάνεσαι αφάνταστα μεγάλος. Είναι οι στιγμές που ερωτεύεσαι! Τότε σαν πολλές ηλια...
Continue reading
Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή. Για έλα τώρα να σου πω ένα μυστικό. Ναι, ένα μυστικό για μένα. Για τις στιγμές που χάνομαι. Για τις στιγμές που πονάω. Εγώ, που λες, τον πόνο μου έμαθα να τον ζω μονάχη. Ναι, ακριβώς όπως το ακούς, μάτια μου, μονάχη. Ανθρώπους έχω γ...
Continue reading
Γράφει ο Αστέριος Αστερίου. Γυναικοπαρέα κοντά στα τριάντα κάθεται για το μεσημεριανό καφεδάκι της στη Μητροπόλεως. Οι δυο παρήγγειλαν ελληνικό, η τρίτη καπουτσίνο παγωμένο. Καμιά τους δε φαίνεται κουρασμένη, είναι και οι τρεις γεμάτες ενέργεια και φρέσκες. ...
Continue reading
Γράφει η  Αναστασία Θεοφανίδου. Γιατί γίναμε έτσι; Αυτό με ρωτάω συνέχεια τόσο καιρό που λείπεις. Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε. Ίσως μια μικρή μελαγχολία. Ο καιρός είναι μουντός κι εγώ δε θέλω να πάω για δουλειά. Κι αν απαντούσες στα τηλεφωνήματά μου, θα ήταν καιρό ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Αράπη. Η απουσία είναι για την αγάπη ό,τι είναι ο άνεμος για τη φωτιά: σβήνει τη μικρή φλόγα, αλλά δυναμώνει τη μεγάλη. Umberto Eco. Η αληθινή αγάπη, ο μέγιστος έρωτας δεν είναι κεράκι που σιγοκαίει, μα πυρκαγιά που συθέμελα σε κυριεύει, σε πυ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Έφτασε η ώρα… Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή… Είμαι τόσο κοντά, αρκεί ένα βήμα και έφυγα… Αρκεί μια μικρή λέξη και σε βγάζω από το παρόν μου… Πρόσεχε, όχι από τη ζωή μου, δεν μου αρέσει να υπερβάλλω άλλωστε! Τα πράγματα μου τα...
Continue reading
Μια συνηθισμένη μέρα είναι που πνίγομαι στα οινοπνεύματα και στους καπνούς. Μια συνηθισμένη μέρα που δε σε έχω. Και δεν είναι συνηθισμένη, γιατί η απώλειά σου έγινε τρόπος ζωής και καθημερινότητα, αλλά γιατί είναι μια μέρα ανέκφραστη, χωρίς κάτι το διαφορετικό...
Continue reading