Loading posts...
Γράφει η Βαλέρια Γιώτη. Εκείνη. Τόσο όμορφη, τόσο εντυπωσιακή, τόσο δικιά σου. Την είχα πάντα στο μυαλό μου. Έτεινα να την αντιπαθώ πριν καν τη γνωρίσω. Τη φοβόμουν. «Να πας σ' αυτή» σου έλεγα με νάζι για να δικαιολογήσω τον τίτλο της ζηλιάρας που μου φόρε...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη. Νίκησες. Με τελειωσες. Αυτό ήθελα απόψε να σου πω. Είναι περασμένες μία και όλα είναι έτοιμα. Ποιά πράγματα δηλαδή, μια βαλίτσα ρούχα. Θα ήθελα να μην έπαιρνα ούτε αυτά, αφού και εκείνα έχουν κάτι να σε θυμίζουν. Κάνει...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου. Η μεγάλη μέρα έφτασε! Ένα κορίτσι με ξανθά σγουρά μαλλιά, καστανά μεγάλα μάτια, ένα άσπρο μπλουζάκι, τζινάκι και έναν μικρό σάκο στον ώμο έτοιμο να ξεκινήσει επιτέλους το ταξίδι. Ένα κορίτσι με ένα τόσο φωτεινό χαμόγελο που σίγου...
Continue reading
Γράφει η Ρένα Γέρου. Κι αν αναρωτιέσαι ακριβώς τι σημαίνει, πρέπει κι οφείλεις να μπορείς να ξεχωρίσεις. Δεν είναι κάτι μεμονωμένο. Δεν σημαίνει πως εμπεριέχει ιδιοκτησία. Μα ας το διευκρινίσουμε. Οι μάζες βιώνουν την "καύλα". Είναι ζωώδες, καθαρά σωματικ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Έρχομαι και φεύγω. Και ώρες ώρες χάνομαι. Έμαθα να μιλάω λίγο και να ακούω περισσότερο. Προσπαθώ να μάθω να δέχομαι και όχι μόνο να δίνω. Δεν νιώθω τώρα τελευταία και έτσι έχω αφήσει πολλές σελίδες της ζωής μου λευκές. Κα...
Continue reading
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Αγάπη! Τι εύκολο πράγμα. Η αγάπη λέει πνίγει. Παπαριές! Η μόνη και καλύτερη λέξη να περιγράψει αυτό. Όλο αυτό. Αν θέλεις, θέλεις. Τίποτα δεν σε σταματά. Τίποτα δεν σε αγγίζει. Εξοργίζομαι! Το καταλαβαίνεις; Αλλά που να ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Μαυρίδου. Φοβάσαι και νοιώθεις βαριά σύννεφα να κρύβουν τον ήλιο. Φοβάσαι και ο παράδεισος μετατρέπεται μέσα σε δευτερόλεπτα σε κόλαση. Γύρω απ' την ελευθερία χτίζονται κάγκελα. Και αν έχεις μάθει να ζεις μέσα σε αυτά. Πάντα να σε τρώει...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Παλαμάρη Δεν είσαι εσύ αυτός που ψάχνω εσύ είσαι μια εμπειρία από τα "ίδια",  τα "βατά", τα "συνηθισμένα"… δεν ψάχνεσαι δεν αναρωτιέσαι τι άλλο υπάρχει κλείδωσες τη φαντασία σου στα υπόγεια του μυαλού σου και παρασύρθηκες στη συμβατική ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Έλα να ερωτευτούμε! Ναι, αυτό εννοώ… εγώ και εσύ! Γιατί να είμαστε δύο μονάδες και να μην γίνουμε μία διπλή; Έλα να ζωγραφίσουμε τον κόσμο, μωρό μου! Γιατί να μείνουμε στο σκοτάδι όταν υπάρχουν άπειρα χρώματα γύρω μας; Έλα ...
Continue reading
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά (Λίκνον) Η λινή κουρτίνα στ'ανοιχτό παράθυρο λικνίστηκε αιθέρια από τ'ορμητικό αεράκι του δειλινού. Τέτοια ώρα, καθημερινά, όταν ο ήλιος έσκυβε να φιλήσει την θάλασσα, ο αέρας δυνάμωνε, μαρτυρώντας την αιώνια ένωσή τους. Το μισοσβησμέ...
Continue reading