Loading posts...
Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου. Κάποτε με ρώτησες γιατί σε θέλω. Πόσο εύκολη ερώτηση! Εύκολο για μένα, δύσκολο να στο εξηγήσω. Γιατί τα συναισθήματα αποτυπώνονται μέσα μου, αλλά δεν βγαίνουν έξω μου με την ίδια ευκολία. Δύσκολες οι λέξεις, αλλά θα προσπαθή...
Continue reading
Γράφει η LunaPunk. Είναι κι αυτές οι περιπλανώμενες ψυχές που δεν τις πιάνεις εύκολα. Ακροβατούν μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν είναι ανθρώπινα όντα σαν και’σένα ή πλάσματα βγαλμένα μέσα από κάποιο παραμύθι. Απ’την μία θ...
Continue reading
Γράφει η Κλεψύδρα. Μια στιγμή, ένα σφίξιμο στο στομάχι. Έσπρωξε την πόρτα και μπήκε. Κάτι έφτιαχνε και δε γύρισε, μίλησε πρώτα στη φίλη της γέλασε και σαχλαμάρισαν. Γιατι δε γυρίζει το βλέμμα; Γιατι απ' την ώρα που ήρθε δε τη κοίταξε; Τόσες μέρες δεν είχ...
Continue reading
Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής. Καθώς η νύχτα προχωράει, η μοναξιά βαθαίνει. Ανοίγει τις πληγές σου όλες. Νιώθεις τη ψυχή σου να παραδίνεται στη θαλπωρή της. Καρφώνεις το βλέμμα στα νυσταγμένα φώτα της πόλης και κάθε φορά που καθένα από δαύτα τρεμοπαίζει, σε παρ...
Continue reading
Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου. Ποιος νομίζεις πως είσαι; Από που αντλείς όλη αυτή τη σιγουριά και φέρεσαι αλόγιστα; Πατάς και χοροπηδάς πάνω στα συναισθήματα μου, οι ανάσες μου λιγοστεύουν, εσύ μου παίρνεις τον αέρα για τα δικά σου παιχνίδια και εγώ τον μοιράζ...
Continue reading
Γράφει η Βαλέρια Γιώτη. Εκείνη. Τόσο όμορφη, τόσο εντυπωσιακή, τόσο δικιά σου. Την είχα πάντα στο μυαλό μου. Έτεινα να την αντιπαθώ πριν καν τη γνωρίσω. Τη φοβόμουν. «Να πας σ' αυτή» σου έλεγα με νάζι για να δικαιολογήσω τον τίτλο της ζηλιάρας που μου φόρε...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Νικολαντωνάκη. Νίκησες. Με τελειωσες. Αυτό ήθελα απόψε να σου πω. Είναι περασμένες μία και όλα είναι έτοιμα. Ποιά πράγματα δηλαδή, μια βαλίτσα ρούχα. Θα ήθελα να μην έπαιρνα ούτε αυτά, αφού και εκείνα έχουν κάτι να σε θυμίζουν. Κάνει...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου. Η μεγάλη μέρα έφτασε! Ένα κορίτσι με ξανθά σγουρά μαλλιά, καστανά μεγάλα μάτια, ένα άσπρο μπλουζάκι, τζινάκι και έναν μικρό σάκο στον ώμο έτοιμο να ξεκινήσει επιτέλους το ταξίδι. Ένα κορίτσι με ένα τόσο φωτεινό χαμόγελο που σίγου...
Continue reading
Γράφει η Ρένα Γέρου. Κι αν αναρωτιέσαι ακριβώς τι σημαίνει, πρέπει κι οφείλεις να μπορείς να ξεχωρίσεις. Δεν είναι κάτι μεμονωμένο. Δεν σημαίνει πως εμπεριέχει ιδιοκτησία. Μα ας το διευκρινίσουμε. Οι μάζες βιώνουν την "καύλα". Είναι ζωώδες, καθαρά σωματικ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου. Έρχομαι και φεύγω. Και ώρες ώρες χάνομαι. Έμαθα να μιλάω λίγο και να ακούω περισσότερο. Προσπαθώ να μάθω να δέχομαι και όχι μόνο να δίνω. Δεν νιώθω τώρα τελευταία και έτσι έχω αφήσει πολλές σελίδες της ζωής μου λευκές. Κα...
Continue reading