Loading posts...
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Λένε πως κανείς δεν είναι δεδομένος. Πως όλα μπορούν να ανατραπούν... Εγώ λέω πως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που κουμπώνουν τόσο δυνατά μέσα μας, που δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που να μπορεί να μας διαχωρίσει. Λέω πως υπάρχουν ...
Continue reading
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Σε λάτρεψα τόσο απόψε. Σε λάτρεψα χωρίς να σκέφτομαι τη μορφή σου. Σε φίλησα χωρίς να σε αγγίξουν τα χείλη μου! Σε παρατήρησα χωρίς μάτια ή φως. Μα πώς είναι δυνατόν να μη σε φιλάω; Σε φίλησα τόσο πολύ που μάτωσαν τα χείλη μου. ...
Continue reading
Γράφει η Σταυρούλα Μαστέλλου Και είναι τα λεπτά που δεν ξέρεις αν φταίνε τα παιχνίδια που σου παίζει το μυαλό, όταν η αγάπη έχει θρονιάσει στη ψυχή σου. Είναι οι μέρες που βρίσκεσαι δέσμιος των σκέψεων εκείνων που αναδύονται από τη καρδιά που χάνει το γέμι...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Εκείνη τη νύχτα, το βλέμμα μου δεν μπορούσε να γυρίσει πουθενά αλλού. Όλα τα άλλα, ήταν απλώς αδιάφορα. Κοιτούσα τη φωτιά που έκαιγε τα ξύλα στο τζάκι. Κάποτε δυνάμωνε, κάποτε ησύχαζε. Κι οι σκέψεις στο μυαλό μου έτρεχαν. Όλα ήταν τόσο ...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Ότι είχα να σου πω, στο είπα. Ότι είχα να σου δείξω, στο έδειξα. Ότι είχα να κάνω, το έκανα. Άφησα μπροστά στα πόδια σου συναισθήματα κι ελπίδες και όνειρα. Άνοιξα την ψυχή μου και προσπάθησα να σκοτώσω κάθε αμφιβολία σου. Σου φ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου Να μ’αγαπας να σε αισθάνομαι, να με φιλάς και να χάνομαι Αγαπημένος Ρόκκος! Μη φύγεις λες και το βλέμμα σου πέφτει στο κενό. Έτσι είμαι φτιαγμένος, από αδυναμίες και ελαττώματα. Να μη λέω όσα σκέφτομαι και νιώθω, όμως μη φύγε...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Μάτια κλειστά, χέρια τυλιγμένα γύρω από τον λαιμό σου, το κούτελό μου κολλημένο στο δικό σου και περιμένω. Περιμένω την στιγμή που τα χείλη σου θα ακουμπήσουν τα δικά μου για πρώτη φορά, περιμένω με την καρδιά μου να χτυπάει στον ρ...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Ο άνθρωπος μπορεί ν' αναπτύξει μεγάλες αντοχές όταν βρεθεί μπροστά σε κίνδυνο ή μπροστά σε κάτι που αγαπάει πολύ. Αντοχές που δεν ήξερε ότι δεν είχε. Που δε θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ ότι κρύβει το σώμα και το μυαλό του. Ο άνθρωπος...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Έκλαψα πολύ. Πληγώθηκα και πλήγωσα ανθρώπους, άθελά μου, στη προσπάθεια μου να κρατηθώ από κάπου, να πιαστώ και να προχωρήσω. Αδικήθηκα και προδόθηκα αρκετές φορές, μέχρι που στο τέλος η μοναξιά ήταν η μόνη μου επιλογή. Οι καιροί...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Ρωγμές! Παντού ρωγμές. Νωχελικά τις ακουμπώ. Φοβάμαι. Φοβάμαι τον πόνο. Κρύβουν μέσα τους εντάσεις. Κρύβουν μέσα τους σιωπές. Κρύβουν δάκρυα, γιατί και συγγνώμες. Συγγνώμες που χρωστούσα. Ρωγμές που μεγαλώνουν οι άτιμες. Όλο πάω να τις μπα...
Continue reading