Loading posts...
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Όλα σου τα συγχωρούσα… όλα θα σου τα συγχωρούσα! Ναι, από την αρχή είχες κυριαρχήσει μέσα μου. Καρδιά, ψυχή και μυαλό σου ανήκαν! Ήθελα να σου ανήκουν, ήθελα να με μάθεις, ήθελα να βρεις τα κουμπιά μου, να προβλέπεις τις αντι...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Πότε τελειώνει μια ιστορία; Και πότε αρχίζει μια άλλη; Είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους; Πρέπει να μπουν τίτλοι τέλους στη μία για να πάρει τη σκυτάλη η επόμενη ή πολύ απλά μπορούν ταυτόχρονα να τρέχουν, να διαδραματίζονται πολλ...
Continue reading
Γράφει η Θένια Ανδρικοπούλου. Πρώτα το έντονο βλέμμα αντικρίζει το δικό του και σε διαπερνά κάθε συναίσθημα του! Μετά έρχεται η έλξη. Τα κορμιά πλησιάζουν, έρχονται κοντά, πολυ κοντά, σε απόσταση αναπνοής. Οι καρδιες χτυπανε τόσο δυνατά που είναι σαν να ακ...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου "Οι ανθρωποι με απογοητεύουν καθημερινά", λέω και ξαναλέω από μέσα μου και ασυναίσθητα τρέχουν δάκρυα από το δεξί μου μάτι. Το αριστερό σα να έχει μπουκώσει. Σα να έχει στερέψει. Ίσως δεν έχει άλλα δάκρυα η καρδιά και τρέχ...
Continue reading
Γράφει η Φλώρα Σπανού. Όσο και να το θέλαμε δεν θα ήμασταν ποτέ μαζί εμείς  οι δύο. Θα ήταν τόσα πολλά εκείνα που θα  μας χώριζαν, που δυστυχώς όσο κι αν θα θέλαμε να τα προσπεράσουμε δεν θα μπορούσαμε. Δεν θα μας το επέτρεπαν τα πρόσωπα και οι καταστάσεις. ...
Continue reading
Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου. Ήθελες ή όχι να με αδειάσεις και το πέτυχες.. Ένα "δεν ξέρω", σε εσωσε! 'Ενα "δεν ξέρω", με επνιξε. Με κοιτάς που σε κοιτάω; Σε κοιτάω μα δε σε βλέπω! Δε μπορώ.. Το βλέμμα μου κενό.. Αποκοσμο και ξένο! Κλείνοντας την...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Ζούσε κάποτε σε ένα μακρινό, χαμένο μέσα στο δάσος, βασίλειο μια μικρή πριγκιποπούλα. Την ημέρα που γεννήθηκε στήθηκε ολόκληρο πανηγύρι στη αυλή. Μουσικοί διασκέδαζαν τον κόσμο με τα τραγούδια τους, μάγειρες ικανοποιούσαν μέχρ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Κάθεσαι αμέριμνος στην αγαπημένη μας καφετέρια και με περιμένεις. Στο ίδιο τραπέζι με το πρώτο μας ραντεβού, θυμάσαι; Τι μας αρέσει τόσο πολύ σε αυτόν τον χώρο, δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ. Να είναι η τοποθεσία; Αν κάτσεις ...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Μια φορά και έναν καιρό κάπου στο χάρτη, υπήρχε ένα μικρό χωριό. Σαν μια μαύρη κουκίδα ήταν. Για να το βρεις, έπρεπε να ψάξεις πολύ. Με μεγεθυντικό φακό κι αν θα το έβρισκες πάλι! Και όμως, όσοι ζούσαν εκεί ήταν καλοί άνθρω...
Continue reading
Γράφει η Κωνσταντίνα Ποζουκίδου. Δεν είναι το πρώτο βράδυ αυτό… Είναι ένα από τα πολλά βράδια και αυτό, για να είμαι ειλικρινής, του καλοκαιριού που σε σκέφτομαι. Και αναρωτιέμαι, γιατί έρχεσαι στο μυαλό μου τη νύχτα; Γιατί οι αναμνήσεις να είναι πιο έντονε...
Continue reading