Loading posts...
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Δε θέλω να σε φέρω στα μέτρα μου, ούτε να σε αλλάξω για να μου ταιριάζεις. Θέλω να ταιριάζεις στο άρωμα που φοράει η δική μου ψυχή. Εκείνο το άρωμα το απαλό, το ήσυχο, που γαληνεύει και ξυπνά τις πνευματικές αισθήσεις. Εκείνο πο...
Continue reading
Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη Είναι καλοκαίρι πια! Ζήσε το! Το φθινόπωρο δεν αργεί να φανεί. Μην περιμένεις τον Αύγουστο για να το καταλάβεις! Ήδη τα βράδια είναι πιο ζεστά και πιο έντονη η όρεξη για βόλτες κάτω από τον ξάστερο ουρανό. Χαλάρωσε τους ρυθμούς σο...
Continue reading
Γράφει η Σταυρούλα Μαστέλλου Γιατί καρδιά μου πίστευες στην ανεμελιά. Κι εκείνη πιστά σου έκανε παρέα. Μα όταν σκέψεων αερικά βολτάραν στην αυλή σου, εσύ χανόσουν. Ένιωθες φωνές να τραμπαλίζονται μέσα σου σαν παιδιά σε παιδική χαρά. Και τότε τα έβαζες με σέ...
Continue reading
Γράφει η Βάγια Αγγελακοπούλου Ο άνθρωπος εφηύρε τον χρόνο και έγινε δέσμιος αυτού. Από τη μία εγκλωβίζεται μέσα σ’ αυτόν , υποκινούμενος από ένα ορατό ή αόρατο χρονοδιακόπτη. Το παράδοξο αυτής της νοσηρής ,θα έλεγα, κατάστασης είναι ότι συγχρόνως νομίζουμε ...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Μπορούσα να φέρω κοντά το αστέρι εκείνη τη νύχτα. Μπορούσα να το αγγίξω. Μπορούσα, μονάχα αν το ζητούσες! Μα δεν το ζήτησες. Εκείνη τη νύχτα, δεν ήρθες. Ούτε για λίγο. Καθόλου. Μάτι δεν έκλεισα, θα ήθελα να το ξέρεις. Όλη νύχτα το φεγγ...
Continue reading
Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Λες πως δε χωράς σε ό,τι αγαπάς και ο πόνος σε θυμώνει. Μα θα βρεις ξανά ένα σημάδι μες στο σκοτάδι. Διότι έτσι έμαθες… Συνήθισες, και η συνήθεια βολεύει. Νιώθεις πως δεν ανήκεις πουθενά, μα προσπαθείς κάπου να χωρέσεις. Άλλοτ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Η συγκατοίκηση είναι ίσως από τα δυσκολότερα πράγματα μέσα σε μία σχέση. Πίστεψέ με, όσο κι αν νομίζεις ότι ξέρεις έναν άνθρωπο, τις συνήθειές του, τα χούγια του, αν δεν μείνεις μαζί του δεν μπορείς να καταλάβεις το μεγαλείο όλων α...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Περνάει η ζωή και εγώ τη νιώθω ανάμεσα σε μισοτελειωμένα κείμενα, σε καρδιές σε ημερολόγια και σε άπειρα μικρά χαρτάκια στοιβαγμένα εδώ και εκεί που γράφουν πάνω λέξεις και φράσεις που θέλω κάπου να συμπεριλάβω μα τελικά δεν καταφέρν...
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Το φαγητό ζεστό πάνω στο τραπέζι. Έβαλε όλη της την τέχνη αυτήν την φορά. Ήθελε να τον εντυπωσιάσει. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι της έλεγε η γιαγιά της και κείνη τον τελευταίο καιρό ούτε αυτό δεν φροντίζει να κάνει σωστά. Έχει...
Continue reading
Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου Πρόσφατα διαπίστωσα πως μας λείπουν ευτυχισμένα παιδιά. Παιδιά που δεν αναγκάζονται να απορρίψουν την παιδική τους αθωότητα και να εγκλωβιστούν στον καθωσπρεπισμό που τους επιβάλλει η ανάγκη των ενήλικων γονιών τους. Μας λείπου...
Continue reading