Loading posts...
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Περίμενε μια στιγμή, θέλω να σε ρωτήσω κάτι, κάτι πολύ σημαντικό. Πες μου, σε παρακαλώ, πώς το κάνεις, πώς μπορείς και ξεχνάς τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα; Μάθε μου και εμένα πώς να σβήνω με τόση ευκολία όσα περάσαμε, όσα ζήσαμε, όσα ...
Continue reading
Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη Είναι εκείνη η στιγμή, που την έχεις παίξει στο μυαλό σου χίλιες φορές. Βράδια ολόκληρα έχεις περάσει να σκηνοθετείς την κάθε λεπτομέρεια, την κάθε λέξη. Μόνο που τώρα δεν είσαι εσύ ο σκηνοθέτης, ούτε καν ο πρωταγωνιστής. Κομπάρσο...
Continue reading
Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Θυμάμαι εκείνη την ημέρα που μου είπες ότι θες να φύγεις. Δε ξεχνάω ούτε λεπτό, ούτε δευτερόλεπτο. Πάγωσε ο χρόνος, μαρμάρωσε η ψυχή μου. Τι και αν δεν σε άφησε ο εγωισμός σου να δεις καθαρά, να ζυγίσεις τις επιπτώσεις που θα έχει ...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Πυλαρινού Υπάρχουν πολλών ειδών «αντίο». Το «αντίο» που λέμε πάνω σε θυμό και δεν το εννοούμε, το «αντίο» που το λέμε μαζί με έναν λυπητερό πρόλογο και το «αντίο» που δεν άντεξες να πεις. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που απομακρύνεσαι. Για να μην...
Continue reading
Γράφει η Ελένη Σάββα Κι ήθελα να σου πω τόσα πολλά. Και τα έκρυψα όλα πίσω από ένα χαμόγελο κι ένα δάκρυ. Τίποτα δεν είπα. Κι έμειναν όλα ανείπωτα, κρεμασμένα στην άκρη ενός γκρεμού. Κι εσύ, πουθενά. Τα έκρυψα όλα πίσω από ένα χαμόγελο εκείνο το βράδυ που ε...
Continue reading
Γράφει η Γεώρα Είπες πολλά, μα δεν έκανες. Και εγώ πιάστηκα στις λέξεις σου. Τις έκανα δικές μου και περίμενα. Τις πίστεψα τόσο πολύ που θεωρούσα πως ναι, θα έκανες όσα είπες. Μα δεν έκανες. Και εγώ έμεινα να παίζω με τις λέξεις σου και οι άτιμες έκοβαν σαν...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Κι αν ξανασυναντιόμασταν εμείς οι δύο, θα σου έλεγα για εμένα πως είμαι καλά, με μάτια στραμμένα προς το πάτωμα. Πως προχώρησα και πια δεν σε σκέφτομαι. Θα σου έλεγα πως ό, τι έγινε, έγινε και μεταξύ μας όλα καλά και για λίγο τα μά...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Ξέρεις, τον χαρακτηρισμό "εγωίστρια" τον άκουγα από μικρή. Στο σπίτι, στο σχολείο, στις παρέες. Δεν ήμουν κακιά, όλοι συμφωνούσαν σ' αυτό, αλλά είχα από πάντα έναν εγωισμό, που όταν μ' έπιανε, μ' άρπαζε θαρρείς απ' τα πέτα και με...
Continue reading
Γράφει η Πράξια Αρέστη Στη ζωή έμαθα ότι υπάρχουν τα μικρά αντίο και το μεγάλο αντίο που δίνει το τέλος. Τα μικρά αντίο είναι αυτά που λες όταν έχεις πληγωθεί, αλλά αντέχεις να μείνεις λίγο ακόμη και παρακαλάς ο άλλος να κάνει την υπέρβαση και να σου ζητήσε...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Σκαμπαρδώνη Ξέρεις τι λαχταρώ μερικές φορές; Να ερχόσουν και να μου ζητούσες ένα συγγνώμη. Καθάρια και δίχως εγωισμούς. Να μου έλεγες μονάχα ένα συγγνώμη και ας χανόσουν για πάντα μέσα στην ομίχλη και το σκοτάδι. Ένα συγγνώμη που θα απάλυνε τ...
Continue reading