Loading posts...
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Το κουδούνι χτυπά και συ πετάγεσαι από την αναπαφτική σου πολυθρόνα, ποιος στα κομμάτια σκέφτεσαι και τα βήματά σου σε παρασύρουν στην πόρτα. Την ανοίγεις και ο κολλητός σου στέκεται στο κατώφλι της. «Ρε την παλεύεις, έχεις ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Την περήφανη γυναίκα, δεν μπορείς ποτέ να τη διώξεις από τη ζωή σου. Φεύγει μόνη της. Φεύγει τη στιγμή που όλα γίνονται ξεκάθαρα κι απλά στα μάτια της. Φεύγει τη στιγμή που θα νιώσει πως δεν χωράει στη ζωή, στα όνειρα και στην ...
Continue reading
Γράφει ο Παντελής Χατζηκυριάκου Μάτια υγρά, χείλη σφιγμένα, βλέμμα θολό. Η προδοσία ένας κόμπος στο λαιμό μου. Όσες φορές και να την βίωσα, δε συνηθίζεται τελικά, δε γλυκαίνει η γεύση της. Πολλές οι μνήμες, αμέτρητες οι υποσχέσεις και το συναίσθημα στο τέλο...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Τσικρίκα Εκείνο το βράδυ, ήθελα να σε πάρω με το αμάξι μου και να πάμε μια βόλτα. Χωρίς κανέναν συγκεκριμένο προορισμό. Χωρίς καμία συγκεκριμένη αιτία. Ήθελα απλά εσένα, άβαφη, άφτιαχτη, φορώντας ότι βρεις μπροστά στη ντουλάπα σου, με τα μα...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Δεν ξερω αν ειναι πικρία ή απογοήτευση αυτο που νιώθω! Ξερω πως μου αφήνει μια άσχημη γεύση στα χείλη, σα να ήπια εναν καφε σκέτο μεμιάς και μου πίκρανε τα σωθικά μου! Σα να κολλησε ο χρόνος μοναχα στις άσχημες στιγμές και δεν εχω ...
Continue reading
Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου Όλα σκιές. Σχήματα ασχημάτιστα και δύσπεπτα. Αδιάφορα όλα. Κλείνω τα μάτια με τροπο κυνικό σε όσα ταλαιπωρούν το πληθος. Κοινωνική αποδόμηση, πετρελαική κρίση, αλλαγές στην παιδεία, περιβαλλοντική καταστροφή. Ανούσιες συζη...
Continue reading
Γράφει η Δώρα Σαμαρά Ναυαγός πάνω σε μιαν εικόνα χάρτινη, πάνω σε μιαν ανάμνηση. Έχω τόσο πια κουραστεί να βαδίζω στη ζωή μου ανάποδα και το κάθε μου ''αύριο'' να γίνεται ''χθες''. Σε κάθε μου βήμα, ο,τι μπροστά μου κοιτώ, ξεμακραίνει. Χάνεται. Όπως ακριβώς...
Continue reading
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Ναι, σε εσένα μιλάω και σταμάτα να κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Πόσο πίστευες πως θα το κράταγες κρυφό; Γύρισες και είναι η ώρα η μεγάλη να λογαριαστούμε. Για αρχή πάρε ένα ευχαριστώ. Ευχαριστώ που μου έμαθες να μην νοιά...
Continue reading
Γράφει ο Γιώργος Γαλάνης Άκουσέ με, σου φωνάζω δυνατά απ' τα συντρίμμια της ψυχής μου. Άκουσέ με, δώσε μου μόνο ένα σημάδι πως υπάρχεις. Κάθομαι μόνος, ίλιγγος οι σκέψεις, σκόρπια αναπάντητα ερωτήματα και πάντα να ψάχνω εκείνο το μεγάλο "γιατί"! Άκουσέ...
Continue reading
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Γεμάτη μέρα η σημερινή και επιτέλους ήρθε η ώρα να ξαπλωσεις στο αναπαυτικό σου κρεβάτι. Σε ένα λεπτό έχεις κλείσει το φως, έχεις φορέσει τα ακουστικά σου και ξαπλωνεις για την καθιερωμένη καθημερινή σου στιγμή χαλάρωσης λίγο...
Continue reading