Loading posts...
Γράφει η Ηρώ Αναστασίου Κι όμως, εγώ δε το μετάνιωσα. Δεν το μετάνιωσα, γιατί τα αισθήματα μου είχαν ανέκαθεν φωτιά που μ' έκαιγε κι όχι μια φλόγα σβησμένη. Έμεινα κάπου εκεί, σε κείνη την γωνιά που μ' άφησες. Εκεί που αρνήθηκες να σηκώσεις το σ' αγαπώ μου....
Continue reading
Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου Δεν το ήθελες το ξέρω. Οι περισσότεροι χωρισμοί συμβαίνουν με τον ένα από τους δύο να μην αποδέχεται αυτό που του συμβαίνει. Γιατί; Γιατί πολύ απλά ο ένας από τους δύο ένιωθε καλά, αγαπούσε τον άνθρωπο του, περνούσε καλά, δεν του ...
Continue reading
Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου Δύσκολο να αποδεχθείς το τέλος. Δύσκολο να συμβιβαστείς με τις αλλαγές που φέρνει η διάλυση μιας σχέσης. Δύσκολο και δεν είναι λίγες οι φορές που μπαίνεις στον πειρασμό να επιστρέψεις. Όχι για να μείνεις. Για λίγο. Όσο χρειάζεται...
Continue reading
Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα Δέκα χρόνια μετά, και εσύ ακόμα εκεί, να παρακολουθείς τη ζωή μου στα κρυφά. Παρασκηνιακά, απρόσωπα, χωρίς να αφήνεις τα ίχνη σου πουθενά ή σχεδόν πουθενά. Αθόρυβα και κάπως τυπικά, μη τυχόν και γίνει η στραβή και σε ανακαλύψω. Άρ...
Continue reading
Γράφει η Kate Hilverost Όταν τελειώνει μια ιστορία συνήθως μπαίνει και μια τελεία. Στη δική μας επέλεξες να βάλεις κάτι άλλο, πολύ πιθανόν αποσιωπητικά, για όλα αυτά που δεν πρόλαβες να πεις κι εκείνα που δεν πρόλαβες να κάνεις ή έκανες στα μουλωχτά. Έχω...
Continue reading
Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης Δεν σου είπα το σ'αγαπώ, αλλά στο έδειξα με όσους τρόπους είχα. Στο έδωσα να το νιώσεις με όλους τους τρόπους που μπορούσε κάποιος να το κάνει. Έκρυψα το "σ'αγαπώ" στα "να προσέχεις". Έκρυψα το "μου λείπεις" στο "πάμε μια ...
Continue reading
Γράφει ο Δημήτρης Ματσαμάκης Έρχεται η στιγμή στην ζωή μας, όσο και να το αποφεύγουμε και να πιστεύουμε ότι έχουμε εφοδιαστεί κατάλληλα ώστε να μην μας συμβεί, που πρέπει να αποχωριστούμε. Να αποχωριστούμε ένα αγαπημένο πρόσωπο, μία αγαπημένη κατάσταση, ή ο...
Continue reading
Γράφει η Έφη Παναγοπούλου Ξεκίνησα να γράψω ένα γράμμα. Δεν είχα άλλο τρόπο να σου πω, να σου εξηγήσω όλα αυτά που ήθελα. Δεν μπορούσα να σε αντικρίσω, δεν μπορούσα να σου μιλήσω. Αυτό ήταν η τελευταία μου ελπίδα. Βλέπεις, πάει καιρός που κόπηκαν οι γέφυρες...
Continue reading
Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου Έπεσες στα γόνατα. Καιρός ήταν. Λύγισαν απ' το βάρος που κουβαλούσες. Τόσα χρόνια το ίδιο και απαράλλαχτο βάρος, εκείνο του εγωισμού σου! Αμετακίνητος, άκαμπτος, ισχυρογνώμων. Ζούσες με στερεότυπα μέσα σε ένα κουτί, που νόμιζες ότι...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Όλα κάνουν τον κύκλο τους και φεύγουν. Όλα, εκτός από αυτά που κουβαλάμε μέσα μας. Αυτά που έχουν σφηνωθεί στην καρδιά μας και δε μπορούμε να τα ξεφορτωθούμε, ακόμα κι αν μας πονάνε. Και κάτι που πονάει και υπάρχει εκεί χωρίς να υπάρχει...
Continue reading