Loading posts...
Γράφει ο Τριστάνος Έτσι ήσουνα πάντα! Μόνο παχιά λόγια και υποσχέσεις. Όλα θα αλλάξουν μου έλεγες και εγώ το πίστευα. Το πίστευα διότι ήθελα να σε πιστέψω. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι κρατήθηκα από ένα ψέμα. Αποκλείεται να μην σε είχα καταλάβει. ...
Continue reading
Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης Κάποτε εγώ, κάποτε εσύ, κάποτε εμείς που θα μπορούσαμε και δεν γίναμε. Κι εμείς δεν το τολμήσαμε ή δεν το θελήσαμε όσο του άξιζε. Δεν το παλέψαμε, δεν δοθήκαμε. Θέλει μαγκιά να δίνεις από το μείον σου. Θέλει ψυχή να βρίσκεις ν...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Ντρε Όταν σε γνώρισα δεν περίμενα ότι θα τρυπώσεις στην καρδιά μου για τα καλά. Μου άρεσες αλλά ως εκεί. Ποιος να το περίμενε πως με τον καιρό τα δεδομένα μέσα μου θα άλλαζαν τόσο πολύ. Μου ξύπνησες αισθήματα με το ενδιαφέρον που μου έδει...
Continue reading
Γράφει η Σταυρούλα Μαστέλλου Ήταν εκείνα τα βράδια που σε περίμενα όλο λαχτάρα σαν είχες υποσχεθεί μία νύχτα οι δύο μας. Στιγμές που τα αστέρια ήταν το πέπλο μας και το σκοτάδι μαξιλάρι στης ακτής το σεντόνι μας. Δίπλα ένα μπουκάλι κρασί μπιγμένο στην άμμο,...
Continue reading
Γράφει η Κατερίνα Μιχελάκη Λυπάμαι που για το τίποτα σου προδώσες το πάντα μας. Λυπάμαι που στο βωμό της αυτοπεποίθησης σου θυσίασες το δικό μας “μαζί”, τις δικές μας στιγμές, τις υποσχέσεις και τα όνειρα για ένα κοινό μέλλον. Πιο πολύ θλίβομαι για αυ...
Continue reading
Γράφει η Άντζελα Καμπέρου Με είχες αγκαλιά ένα βράδυ και με χάιδευες, είχα τα μάτια μου κλειστά και σκεφτόμουν πόσο μόνος μπορείς να νιώσεις σε ετούτο τον κόσμο. Σκεφτόμουν πόσο διαφορετικά βλέπεις τα πράγματα όταν δεν έχεις ένα ζευγάρι χέρια να σε πάρει αγ...
Continue reading
Γράφει η Kate Hilverost Έχω τις μαύρες μου και για ακόμη ένα βράδυ νιώθω πως μου λείπεις. Κλείνω τα μάτια μου και ξαναζώ τις στιγμές μας. Είναι λίγες, δεν μου φτάνουν. Όπλο μου στα δύσκολα η φαντασία. Γεννώ στιγμές που τόσο πολύ θα ήθελα μαζί σου να τις ζ...
Continue reading
Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη Κάποια από τις φορές που την έδιωξες, έπρεπε να το ξέρεις πως θα ήταν η τελευταία. Ήταν εκείνη η φορά που την έδιωξεες τόσο μακριά σου, που δεν ήξερε πια πώς να γυρίσει. Βλέπεις μέχρι τώρα, το μόνο που ήξερε ήταν να γυρίζει. Να ...
Continue reading
Γράφει η Τάνια Αναγνώστου Με χέρια τρεμάμενα και μάτια υγρά ακουμπάς στο ξύλινο τραπέζι τα κλειδιά και είναι σα να αφήνεις σκόρπιες αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής. Το δωμάτιό μας, που κάποτε γέμιζε με γέλια,χαρές και έρωτα, είναι κρύο, αφιλόξενο και μυρίζε...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κυπραίου Ξύπνησα κλαίγοντας για ακόμη μια φορά. Η μορφή σου σκέπαζε ακόμα την ησυχία του δωματίου. Εψαξα να σε βρώ τριγύρω αλλά το μόνο που έμεινε απο εσένα ήταν η σκιά σου, στην ουσία ούτε κι αυτή. Αυτό που έβλεπα ήταν το φώς της λάμπας του ...
Continue reading