Loading posts...
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Κι αν έπρεπε να τα ξανακάνω όλα από την αρχή, τίποτα δεν θα άλλαζα. Τίποτα δεν θα σου έδινα λιγότερο. Τίποτα δεν θα κράταγα για μένα. Όλα από την αρχή, όλα ξανά. Οι λάθος άνθρωποι, στην λάθος στιγμή, στη λάθος στροφή στον πιο ...
Continue reading
Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Απόψε θα σου πω εαυτέ μου ένα παραμύθι για να κοιμηθείς ήσυχα. Να μην χρειαστείς τα χέρια του για να σε ηρεμήσουν και να σε γαληνέψουν. Δεν είναι πλέον εδώ άλλωστε. Βράδιασε και η νύχτα τον πήρε κοντά της. Προτίμησε να πάει σε εκεί...
Continue reading
Γράφει η Νόνη Διολή Δεν μπορείς, δεν γίνεται. Δεν σ’ αφήνει το μυαλό, δεν σου επιτρέπει το σώμα. Όλα πεθαίνουν λέει ο Albert Camus εκτός από την ανάμνηση. Εκτός από την γαμημένη την ανάμνηση που είναι σα σφαίρα καρφωμένη στο κεφάλι σου και δεν μπορείς με ...
Continue reading
Μια φορά ακόμα σου ζήτησα. Μια φορά ακόμα που θα ξυπνήσω χωρίς να πρέπει να αφήσω το κινητό κάτω. Μια φορά ακόμα που δεν θα πρέπει να σβήσω την καλημέρα. Μια φορά ακόμα που θα σου χαμογελάσω και θα ξεκινήσει η μέρα. Αυτό σου ζήτησα.. Μια φορά ακόμα που ...
Continue reading
Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλή Το κατάλαβα με το που σε πρωτοσυνάντησα. Μην ρωτήσεις πώς. Απάντηση δεν έχω. Ερωτεύτηκα το χαμόγελο σου. Λάτρεψα το γέλιο σου. Και ήθελα απλά να είμαι δίπλα σου. Έγινα ο κολλητός σου. Το φιλαράκι σου. Χρόνια τώρα έμαθα που λ...
Continue reading
Γράφει η Γωγώ Ζ. "Τι χρώμα έχει η λύπη;" Σε ρώτησα εκείνο το βράδυ. "Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε", απάντησες χωρίς να πάρεις τα μάτια σου από τον σκοτεινό ουρανό. Μια αστραπή βρόντηξε...
Continue reading
Γράφει η Θέμιδα Κυριακάκη Αντέχεις να με αγαπήσεις; Ρώτησες.. Και άντεξα. Σήκωσα τον σταυρό σου, και ανέβηκα τον Γολγοθά σου. Νομίζεις πως ηταν εύκολο; Πόσο λάθος έκανες.. Σε αγάπησα τόσο που γκρέμισα εμένα. Και στα δικά μου συντρίμμια έχτισες εσένα! Πο...
Continue reading
Γράφει η Μάγια Μπαστουνοπούλου Με τσάκιζες ενώ γκρεμιζόμουνα, ζητούσα βοήθεια και εσύ απλά δεν άκουγες. Ποιος άνθρωπος με τι καρδιά αφήνει αβοήθητη μια ανθρώπινη ζωή. Έσκυψα και έγειρα μέσα στο κορμί μου ν’ ακούσω όσα δε τολμάς να πεις εσύ ψυχή μου. Βυθί...
Continue reading
Είσαι μακριά. Μακριά μου. Είναι στιγμές που νιώθω πως δε μας ενώνει πια τίποτα. Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν πέρασες ποτέ από τη ζωή μου. Όλα όσα ζήσαμε, φαντάζουν όνειρα, μακρινά και σπρωγμένα στο ασυνείδητο. Είναι όμως και στιγμές, που ρωτάω τον εαυτ...
Continue reading
Γράφει η Γεωργία Τζανάκη Σήμερα δεν θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Πονάω ολόκληρη και νιώθω σαν να έχει περάσει τραίνο από πάνω μου, είναι και αυτό το τσιμέντο που μου πλακώνει το στήθος και μου κλείνει την αναπνοή και νιώθω να πνίγομαι από το ίδιο μου το δ...
Continue reading