Loading posts...
Γράφει η Σαντίνα Δεναξά Σημεία των καιρών! Χωρίζουμε χωρίς να λέμε αντίο πια. Λες και αυτή η λέξη σκαλώνει στις φωνητικές χορδές, αγκιστρώνεται πάνω τους κι αρνείται να την ψιθυρίσουν τα χείλη. Απαιτεί γενναιότητα το αντίο. Θέλει τόλμη να τραβήξε...
Continue reading
Γράφει η Νάνσυ Δημητρακοπούλου Δε νιώθω πια αγάπη για σένα, αλλά ούτε και μίσος. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο. Το μόνο που αισθάνομαι είναι απογοήτευση. Απογοήτευση και λύπη. Δύο συναισθήματα συνδεδεμένα άρρηκτα μεταξύ τους. Πίστεψα σε σένα, σου είχα τυφ...
Continue reading
Γράφει η Μάγια Μπαστουνοπούλου Ήρθες όταν εγώ δε σε περίμενα Ήρθες όταν πια νόμιζα ότι όλα είχαν τελειώσει Ήρθες όταν εγώ σκορπιζόμουν σε ξένα χέρια Ήρθες όταν εγώ ονειρευόμουν μια ζωή μακριά από εσένα Ήρθες όταν εγώ προσπαθούσα να ενώσω τα συντρίμμια τ...
Continue reading
Γράφει η Μαρία Κοψιδά Πες μου, τι είναι πιο δύσκολο, να μείνω ή να φύγω; Δεν με νοιάζει ο πόνος, ούτε αν θα στεναχωρηθώ. Με νοιάζει στην πάροδο του χρόνου να μην ανακαλύψω πόσο λάθος έκανα, μη το μετανιώσω. Πες μου λοιπόν ποιό είναι το πιο δύσκολο, εσ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Τώρα πια, θα ξέρεις μόνο όσα εγώ σου επιτρέπω. Τώρα πια, θα ξέρεις μόνο όσα εγώ θα αφήνω να μάθεις. Δεν θα ξέρεις αν πονάω, πότε πονάω, πού υπάρχω και πού χάνομαι. Γιατί τώρα πια, ανήκω σε εμένα. Μόνο. Κάποτε σου μίλησα για...
Continue reading
Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Κι αφού όσα ζήσαμε δεν ήταν αληθινά, αφού όσα μου είπες ήταν ψέματα, έλα απόψε να μου πεις άλλο ένα. Ένα τελευταίο ψέμα. Έλα να μου πεις πως κάποια μέρα, θα γυρίσεις. Δεν αντέχω άλλη αλήθεια. Με διαλύει η αλήθεια. Μέσα στα τ...
Continue reading
Γράφει ο Κωστής Παναγιωτόπουλος Το κουδούνι χτυπά και συ πετάγεσαι από την αναπαφτική σου πολυθρόνα, ποιος στα κομμάτια σκέφτεσαι και τα βήματά σου σε παρασύρουν στην πόρτα. Την ανοίγεις και ο κολλητός σου στέκεται στο κατώφλι της. «Ρε την παλεύεις, έχεις ...
Continue reading
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Την περήφανη γυναίκα, δεν μπορείς ποτέ να τη διώξεις από τη ζωή σου. Φεύγει μόνη της. Φεύγει τη στιγμή που όλα γίνονται ξεκάθαρα κι απλά στα μάτια της. Φεύγει τη στιγμή που θα νιώσει πως δεν χωράει στη ζωή, στα όνειρα και στην ...
Continue reading
Γράφει ο Παντελής Χατζηκυριάκου Μάτια υγρά, χείλη σφιγμένα, βλέμμα θολό. Η προδοσία ένας κόμπος στο λαιμό μου. Όσες φορές και να την βίωσα, δε συνηθίζεται τελικά, δε γλυκαίνει η γεύση της. Πολλές οι μνήμες, αμέτρητες οι υποσχέσεις και το συναίσθημα στο τέλο...
Continue reading
Γράφει η Ειρήνη Τσικρίκα Εκείνο το βράδυ, ήθελα να σε πάρω με το αμάξι μου και να πάμε μια βόλτα. Χωρίς κανέναν συγκεκριμένο προορισμό. Χωρίς καμία συγκεκριμένη αιτία. Ήθελα απλά εσένα, άβαφη, άφτιαχτη, φορώντας ότι βρεις μπροστά στη ντουλάπα σου, με τα μα...
Continue reading